Zes juli 2021. Een gitzwarte dag. Het is nu vijf jaar geleden dat Peter R. de Vries werd neergeschoten. Sommige data nestelen zich voorgoed in je lijf. Niet alleen in je hoofd, maar ook in je hart, je maag en je ademhaling.
6 juli 2021 is voor mij zo’n datum. Peter was voor heel Nederland de misdaadverslaggever die zich vastbeet en nooit meer losliet.
Een journalistieke pitbull. Scherp, rechtvaardig, moedig, strijdbaar, nieuwsgierig, principieel en altijd gedreven door de waarheid. De man van de grote zaken. Van de ontvoering van Freddy Heineken, Joran van der Sloot en Natalee Holloway, van de zaak rond Nicky Verstappen, van talloze cold cases en moordonderzoeken waarin hij altijd bleef schudden aan bomen. Hij gaf slachtoffers een stem en nabestaanden hoop.
Voor mij was Peter nog veel meer dan dat. Hij was een leermeester. Een collega die een vriend werd, maar ook een beetje mijn tweede vader. Nog voordat ik bij RTL Boulevard als crime reporter aan de slag ging, kende ik Peter al langere tijd. Hij was al weg bij weekblad Aktueel toen ik daar begon. Lang geleden ontmoette ik hem voor het eerst op een première van een nieuwe James Bond-film. Ik herinner me vooral dat hij vriendelijk was en toegankelijk. Dat bleef hij ook toen ik later bij andere media werkte en hem af en toe benaderde met vragen. Of het nou ging over Joran van der Sloot, Natalee Holloway of een andere zaak: Peter reageerde altijd. Niet hautain, maar behulpzaam.
In de loop der jaren ontstond er een band. Geen dagelijks contact, geen overdreven vriendschap met eindeloze etentjes, maar wel een band die stevig genoeg was om op moeilijke momenten een beroep op hem te durven doen. In 2015 bijvoorbeeld, toen iemand mijn naam en foto’s op een buitenlandse pornosite had gezet. Brave vakantiekiekjes, bikini’s, zomerkleding, niks schokkends. Maar wel onder mijn eigen naam, tussen poedelnaakte vrouwen met borsten zo groot als meloenen.
Advocaat Peter Schouten over verlies goede vriend Peter R.: 'Ik huil vaker sinds hij dood is'
Mijn toenmalige partner had mijn naam gegoogeld met het woord ‘porn’ erachter en schoof ineens zijn laptop onder mijn neus. “Niet boos worden”, zei hij nog. Ik wist niet wat ik zag. Het leek een slechte grap. Niet omdat ik er met schokkende foto’s op stond — het waren gewoon huis-tuin-en-keukenkiekjes — maar omdat iemand met mijn naam en beeld aan de haal was gegaan. We mailden, we sommeerden, we probeerden van alles, maar niets hielp.
Gefrustreerd vertelde ik Peter over het gedoe. Voor hem was het, dankzij zijn naam en gezag, uiteindelijk een fluitje van een cent. Hij stuurde één stevige mail, met zijn handtekening eronder en de duidelijke boodschap dat er anders juridische stappen zouden volgen. Niet veel later was alles verwijderd. Zo was hij. Als Peter vond dat iets niet deugde, kwam hij meteen in beweging.
Dat gold niet alleen voor werkgerelateerde zaken, maar ook voor privéproblemen.
Toen mijn zoon een ongeluk kreeg en in het ziekenhuis belandde, terwijl ik zelf ook hard ten val was gekomen, appte Peter. Het berichtje staat nog altijd in mijn telefoon: Hé Moon, ik hoor dat je zorgen hebt en tegenslag… wil je even het allerbeste wensen! Het komt vast goed allemaal! Take care, neem je tijd! Wij zorgen wel dat alles blijft lopen. Dikke kus en emoji’s van twee sterke armen. 💪🏼💪🏼 Dat soort appjes stuurde hij. Peter, de man van weinig woorden, die met een paar regels toch precies wist te zeggen: ik zie je, ik denk aan je, je staat er niet alleen voor.
Ik vroeg hem of hij een filmpje wilde opnemen voor mijn zoon Remzi, om hem een hart onder de riem te steken. Dat deed hij, maar daar bleef het niet bij. Hij vroeg meteen wie aansprakelijk was voor het incident. Ik legde uit dat de eigenaar van het bedrijf waar het was gebeurd de verantwoordelijkheid op zich zou nemen. Hij vroeg me om gegevens. Niet veel later lag er een conceptbrief in mijn mailbox. Het was vrijdagavond, rond tienen. Dat maakte hem niets uit. Als hij vond dat hij iets kon doen, dan deed hij het.
Luuk Ikink blikt terug op moord Peter R. de Vries: 'Heeft zo'n diepe indruk gemaakt'
En het bleef niet bij die ene keer. Ook toen ik later verwikkeld raakte in een ingewikkeld geschil rond mijn koopwoning, was hij mijn rots in de branding. Hij belde, stuurde spraakmemo’s, stelde me gerust, gaf advies, schreef brieven waardoor ik niet eens een advocaat hoefde in te schakelen. Dankzij zijn hulp en de steun van mijn moeder kwam er uiteindelijk een schikking. Ik liet hem weten dat het gelukt was. Daarop reageerde hij: Fijn dat je het zo kunt regelen. Gemoedsrust is belangrijker dan winst. Fijne moeder heb je, lief voor haar dochter. Afhandelen… en door!
Dat was Peter óók. Niet alleen de crimefighter van de televisie, maar iemand die midden in zijn eigen drukke leven ruimte maakte voor de sores van een ander. Die vier weken na het ongeluk van mijn zoon vroeg hij nog hoe het met Remzi ging. Hoe het stond met mijn huis. Of hij nog iets voor die kwesties kon doen. Hij kwam om in het werk, had tijd te kort in een dag, maar was gul met zijn hulp, aandacht en kennis. Zonder daar ook maar iets voor terug te verlangen.
Toen ik in 2017 hoorde dat RTL Boulevard een nieuwe crime redacteur zocht, waar Peter ook werkte, vroeg ik hem een goed woordje voor me te doen. Niet veel later maakte ik deel uit van het crime team. Sindsdien heb ik zoveel geleerd. Over journalistiek, over mensen, over loyaliteit, over scherpte. Peter was als collega de beste leermeester die je je kunt wensen: kritisch, kundig, eerlijk, maar ook attent, betrokken en geïnteresseerd.
Hij stuurde vaak niet meer dan een duimpje. Op zich heb ik weinig met die emoji, maar een duimpje van hem voelde als een onderscheiding. Dan wist je: goed gedaan. Soms kwam er een knipoog-smiley. Of een kort “Ok!”, “Thanks!” of “Fijn zo!!” Hij waardeerde ons en stond tweehonderd procent achter zijn mensen. Met oud en nieuw stuurde hij het crime team steevast een mail waarin hij iedereen bedankte voor de samenwerking en royaal complimenten uitdeelde. Achter die scherpe journalist zat een warm mens.
Royce de Vries: 'Dood van mijn vader heeft me veranderd'
Ik was die dag na werk niet lekker in mijn vel. Niet eens fysiek ziek, meer onrustig. Down. Alsof er iets in de lucht hing waar ik geen naam aan kon geven. Ik zou eigenlijk naar de sauna gaan met mijn sauna-maatje, maar toen we elkaar zagen, zei ik dat ik me niet prettig voelde en liever op het strand wilde uitwaaien. Het was zo’n Hollandse net-niet-zomerdag: een graad of twintig, afwisselend zon en wolken, stevige wind.
Mijn maatje keek me aan, zag blijkbaar dat het menens was, en besloot spontaan mee te gaan uitwaaien. Op het strand gingen we na het wandelen nog ergens eten, met een flesje wijn erbij. Mijn telefoon stond op stil en ik zag dat hij af en toe oplichtte, maar ik had geen zin om te kijken. Nu even, niet dacht ik nog. Tot ik ineens de naam van mijn zoon op mijn scherm zag. Hij belt niet vaak zomaar, dus ik nam meteen op. Zijn stem klonk aangeslagen. “Mama, waar ben je? Is er iemand bij je?” Ik schrok meteen. “Ja, ik ben op het strand. Wat is er? Ben jij oké?” Toen zei hij: “Mama, Peter R. is net neergeschoten.” Ik voel nog steeds hoe op dat moment letterlijk al het bloed uit mijn lichaam leek weg te trekken. Ineens begreep ik ook waarom mijn telefoon maar bleef knipperen.
Tientallen appjes en gemiste oproepen. Alles tegelijk. Ik hing op en belde Jermaine, mijn crime-collega van het eerste uur. Hij nam direct op en klonk geëmotioneerd. Het klopte. Peter was na de uitzending, op de parkeerplaats waar hij altijd zijn BMW parkeerde, neergeschoten en zwaargewond naar het ziekenhuis gebracht. Jermaine en crimecollega Wesley waren onderweg die kant op.
Royce de Vries over plek aanslag vader: 'Ik ontweek het, maar door het monument niet meer'
Ik weet nog dat ik in dat restaurant stond en dat iedereen naar me keek. Dat het personeel me meenam naar een aparte ruimte. Dat ik met crimecollega’s Alma en Nicole belde. Ook met mijn hoofdredacteur. Dat ik naar de studio mocht komen, waar de RTL Boulevard-collega’s elkaar opvingen. Maar ik had gedronken en ik wilde naar mijn zoon. Ik herinner me dat ik thuis een speciaal ingelaste online meeting volgde en eigenlijk alleen maar kon huilen. Huilen en bidden. Lieve Peter, alsjeblieft. Laat hem dit overleven. Dit mag niet. Hij mag niet doodgaan. In de dagen daarna leefden we als team van update naar update. Alles wat uit het ziekenhuis kwam, zogen we op.
Hoop sterft als laatste, is mijn motto. Er waren berichten die voorzichtig positief klonken en even geloofde ik oprecht dat Peter dit ging redden. Omdat hij Peter was. Groot, sterk en een vechter. Omdat hij nooit opgaf. Omdat het onmogelijk voelde dat iemand als hij zich door dit soort idioten uit het leven zou laten schieten.
Maar op donderdag 15 juli, negen dagen na de aanslag, werd ik op mijn werk apart genomen. Ik moest me waarschijnlijk op het ergste voorbereiden. En die middag kwam het bericht dat Peter was overleden.
En ergens zijn wij, zijn collega’s, die dag ook een beetje overleden. Zo voelde het. Alsof iemand het fundament onder ons werk, ons team, ons vertrouwen in de wereld had weggeslagen. De slechte film waarin we waren beland, eindigde niet met een wonder, maar met horror. Het was verdomme niet eerlijk. Niet voor zijn kinderen, niet voor Jacqueline, de moeder van zijn kinderen, niet voor zijn vriendin, niet voor zijn vrienden, niet voor de mensen die op hem leunden, niet voor iedereen die door hem was gezien, gehoord of geholpen.
Peter was een lefgozer. Recht door zee. Uniek. Kritisch, maar ook geestig en gul. Hij gaf mensen tweede kansen. Hij haalde vakgenoten niet onderuit om er zelf beter van te worden; daar was hij te chic voor. Hij was een liefdevolle vader, trotse opa, een betrokken collega en iemand die niet alleen bleef vechten voor de grote verhalen, maar ook voor de kleine persoonlijke problemen van mensen om hem heen.
Na zijn overlijden zijn we enorm goed opgevangen door RTL Boulevard en Fremantle. We kwamen meerdere keren samen om het verdriet te delen. We spraken met Royce, Kelly en Jacqueline. Met collega Jermaine en medewerkers van Monuta hebben we Theater Carré ingericht voor het afscheid. Grote foto’s van Peter. Honderden bloemstukken om zijn witte kist. Het was indrukwekkend, groots en liefdevol, maar ook ontzettend verdrietig. En definitief. Onomkeerbaar.
En daarna moest het leven door. Dat zou Peter ook hebben gewild. Werken, mooie reportages maken, aan bomen schudden en niet in het verdriet om hem verzuipen. Het een plekje geven en dóórgaan. Dat hebben we uiteraard gedaan. Of in elk geval geprobeerd.
De schutter, de bestuurder van de vluchtauto en de aanstuurder zijn inmiddels in hoger beroep veroordeeld tot lange gevangenisstraffen. Geen levenslang, terwijl dat wel was geëist. Dat voelt nog steeds scheef. Want Peters’ nabestaanden, zijn vrienden, zijn collega’s en iedereen die van hem hield, hebben wél levenslang. Levenslang het gemis en het besef dat hij niet meer even een duimpje stuurt. Niet meer vraagt hoe het met je zoon gaat, of met je huis, of met je hoofd.
Vijf jaar later zijn we allemaal verder gegaan. Maar eerlijk voelt het nog steeds niet. Misschien is dat ook wel een van de belangrijkste lessen die hij me heeft geleerd: dat je soms volkomen in je recht kunt staan, alle bewijzen aan jouw kant kunt hebben, en toch niet krijgt wat je verdient. Niet in de rechtszaal en niet in het leven. Wat ik wél heb gekregen, is het voorrecht hem gekend te hebben.
De bekendste misdaadverslaggever van Nederland. De man van de grote zaken. De journalistieke pitbull. Maar ook de collega die me hielp en die uit zichzelf appte als hij in de wandelgangen hoorde dat het privé tegenzat, de man die een brief opstelde voor mijn zoon op vrijdagavond om tien uur, de mentor die deuren voor me opende, de tweede vader die zei dat gemoedsrust belangrijker is dan winst.
Voor altijd in mijn hart, lieve strijder. En Peet, als je daarboven nog ergens meeleest: duimpje terug 👍🏽
Royce de Vries herdenkt vader Peter R. met lieve foto op dag van moordaanslag: '4 jaar...'
Monika van der Marel werkt als crimeredacteur en verslaggever bij RTL Boulevard. Ze volgt spraakmakende rechtszaken op de voet, houdt feilloos in de gaten welke criminele kopstukken onder de radar verdwijnen en pluist bizarre tips uit tot de laatste draad.
Daarnaast is ze moeder van een zoon die zijn eigen plek in de mediawereld heeft veroverd, en vindt ze haar rust tijdens lange wandelingen met haar labradoodle.
Voor LINDA. schrijft Monika over strafzaken, de onverwachte wendingen en alles wat je tegenkomt wanneer je dagelijks laveert tussen onderwereld en rechtszaal. Lees hier alle columns van Monika.
