Over een week is het zover. Dan word ik wakker zonder baarmoeder.
Tenminste, als alles volgens plan verloopt. Mijn operatie is al eens verzet.
Wat heb ik hier lang naar uitgekeken. De myomen hebben er de afgelopen jaren een behoorlijk project van gemaakt. Pijn, bloedingen, zware hormonen die me werden toegediend. In het ziekenhuis smeekte ik huilend: wanneer ben ik eindelijk aan de beurt?
'Het beeld van de perfecte vrouw zit diep, een ex van mij vond dat vrouwen niet poepen'
Het is een opluchting dat ik geholpen ga worden, maar ik zie er ook tegenop. Het is een zware operatie, met zo’n acht weken herstel. En de narcose is voor mij ook een dingetje. Jaren geleden ging het mis. Ik kreeg het verkeerde middel toegediend: een spierverslapper die je hele lichaam verlamt en ook je ademhaling stillegt. Zij dachten dat ik sliep. Maar ik hoorde alles. Voelde alles. Ik kon niet ademen. Alsof ik levend begraven werd. Sindsdien vertrouw ik het zinnetje ‘even lekker slapen’ iets minder blind dan de gemiddelde patiënt.
En dan: ik heb nog nooit een nacht in het ziekenhuis doorgebracht. Met mijn slaapprobleem vraag ik me af hoe dat zal zijn: een slaapzaal met gesnurk en piepende monitoren. De verpleging vertelde dat het een afdeling is waar ook mannen liggen. Dat vind ik toch nogal wat, gezien de intimiteit. Ik maak me druk om alles. Ik heb geen pyjama. Moet ik die nog kopen, of slaap ik daar gewoon in een hemd en onderbroek? Moet ik mijn grijze uitgroei laten verven van tevoren, zodat ik er nog een beetje fraai bij lig?
Maar waar ik de afgelopen tijd het meest over nadacht, was dit: hoe neem je eigenlijk afscheid van een baarmoeder? Het is een orgaan waar je als vrouw een leven lang mee rondloopt. We hebben een geschiedenis samen. Mijn baarmoeder zat ooit in de baarmoeder van mijn moeder. Mijn dochter zat in de mijne, met haar eigen baarmoeder alweer in aanleg. Even overwoog ik een bye-bye-baarmoeder-party. Met vriendinnen, een baarmoederroze taart en een quiz. Hoe groot is een gemiddelde baarmoeder? En: welk bedrag ben ik door mijn bloedingen elke maand kwijt aan maandverband en tampons? (Antwoord: 130 euro.)
'Ik zit met hartzeer en wist niet dat je hier als volwassen vrouw nog zóveel last van kunt hebben'
Vervolgens dacht ik: misschien moet ik nog een seksmarathon houden voordat daar twee maanden lang niks mag gebeuren. En een soort nulmeting doen. Een schema bijhouden van hoe alles voelt, zodat ik na die twee maanden kan vergelijken wat er is veranderd. En daarna eerlijk verslag kan doen op vrouwenforums.
Maar ik had geen energie voor een feestje of een seksmarathon. Uiteindelijk kwam ik terecht bij iets wat een paar jaar geleden nog een ver-van-mijn-bedshow voor me was geweest: een baarmoederheling. Ik dacht: ik moet álles aanpakken. En misschien verdient zo’n orgaan ook gewoon een beetje erkenning voordat je het eruit laat halen.
Het was bij een heel fijne vrouw, Sifra. We begonnen met praten over wat er speelde. Daarna ging ik liggen op een zachte behandeltafel, terwijl zij naast me zat te trommelen en een prayer zong. Volgens Sifra helpt dat om toegang te krijgen tot de meer onbewuste lagen. Normaal gesproken zou ik bij het eerste trommelgeluid uit ongemak zijn gaan giechelen. Maar ik moest keihard huilen. Alles kwam eruit. Omdat ik voelde hoeveel mijn lichaam al die jaren had gedragen. Pijn, bloed, hormonen, frustratie. Maar ook verdriet.
Het was niet zo dat mijn baarmoederklachten daarna verdwenen, maar op een of andere manier leek mijn hoofd opgeruimder. Dus ergens is het goed voor geweest.
Over een week word ik wakker zonder baarmoeder. Hopelijk voelt het niet alleen als een afscheid, maar als het begin van een lichaam dat weer bij mij hoort.
De hele maand maart lees je op LINDA.nl/PAULINE alles wat gasthoofdredacteur Pauline Wingelaar belangrijk vindt.
'De overgang maakt meer kapot dan je lief is, niet alleen je geheugen, maar ook vriendschappen'
