‘Samen zeuren over je pubers: smeren die van jou ook dure gezichtscrème op hun voeten?’
Zelden wilde ik zo graag het geluid van medestanders horen als nu ik vijftig ben en mijn dochters tieners zijn. Deze fase in hun opvoeding vind ik op z’n zachtst gezegd uitdagend. Vooral als je niet nog iemand naast je hebt staan en dus een klankbord mist (of extra handen voor de exponentieel toegenomen huishoudelijke taken).
Een gelukzoeker in het verpleeghuis: 'Van iedereen werkt hij het hardst'
Sinds mijn dochters puberen schep ik er genoegen in om over die situatie met lotgenoten te praten. Overigens is dat puur uit zelfbehoud, ik wil voorkomen dat ik binnenkort volledig doordraai. En het relativeert om te weten dat anderen het met tieners thuis net zo pittig hebben. Koppel of niet-koppel.
Gelukkig komen de meeste van mijn vrienden openlijk uit voor het geworstel met hun opgroeiende kinderen, zoals Lisa. Dochter Emme is volgens haar alleen maar met zichzelf bezig de laatste tijd. “Ze houdt met niemand rekening. De helft van de tijd weet ik niet of ze wel of niet thuis eet. Als ik haar vertel dat ze meer in het huishouden moet doen, dan zegt ze: ‘Is goed’.” Vanochtend meldde Lisa trots dat Emme daadwerkelijk een was gedraaid had. Een uur later stuurde Lisa een foto: “Ze heeft dus alleen haar eigen beddengoed gewassen.”
Dit is allemaal zo herkenbaar, want ik heb er thuis ook altijd wel een die tijdens het gezamenlijke diner alleen voor zichzelf opschept en inschenkt. Ik gok (en hoop) dat het slechts een fase is.
Gisteren klaagde ik bij vriend Jens over de hoge mate van luiheid die pubers ineens bezitten als het om het huishouden gaat. Ze zien alles (lees: troep) over het hoofd en laten lege verpakkingen, (bijna leeg, maar er zit net te weinig in om er iets mee te kunnen), in de koelkast staan. Maar voegde ik eraan toe: “Voor mij is er de grootste irritatie: na het douchen je natte badmat, of handdoek op de vloer laten liggen.”
Telkens als ik hoor dat iemand gaat douchen roep ik: “Hang je na het douchen de badmat over de verwarming? “Jahaaaa. Komt goed, mam”, is dan steevast het antwoord. En nog stap ik daarna twee van de drie keer met sokken in een zeiknatte mat.
Nog een slotfase die je als ouder onbewust meemaakt: 'Dit zeg je elk jaar, mam'
Jens lachte. “Gebruiken ze bij jou trouwens ook stiekem jouw dure skincare spullen?” “Ja, soms”, zei ik. “Tegenwoordig verstop ik mijn Estee Lauder-dagcrème op zulke bijzondere plekken dat ik het zelf soms niet eens kan vinden.” Jens: “Ik heb een potje gezichtscrème van Biotherm, niet goedkoop en ik ben daar heel zuinig op. Je weet wel, na gebruik strijk ik de overige crème nog even glad. Vorige week was ik een week weg voor werk. Kom ik thuis, is die pot gewoon leeggeroofd. Er hing nog een dikke klodder aan de zijkant van de dop. Dus ik loop naar beneden, kijk de dochters aan en vroeg: wie van jullie heeft mijn crème helemaal opgemaakt? Jullie hebben genoeg bodylotion en spul op je eigen badkamer.”
Zij hadden echter verbaasd hun hoofd geschud. “Oh, dat blauwe potje?” vroeg zoon Leon (12) toen.“Dat heb ik gebruikt, pap.” “Eh hoezo, dat heb jij toch nog helemaal niet nodig?” vroeg Jens. “Nou, ik had echt droge voeten.” “Dat kan ook met het spul van je zussen”, zei Jens toen. “Nee”, antwoordde Leon. “Het lijkt alsof er heel veel staat, maar eigenlijk zijn die flessen in onze badkamer stuk voor stuk leeg.”
“Gooi het dan weg mensen”, had Jens geroepen. “Echt Maaike”, richtte hij zich tot mij. “Als ik in de koelkast kijk, staat er van alles, drie soorten vla en als ik ze dan een voor een optil is het pak praktisch leeg, je kunt er misschien nog één lik uithalen. Net als met drankflessen. Dus dan oogt de koelkast redelijk vol, maar eigenlijk hebben we niets in huis.” “Ja”, zei ik, net iets te blij. “Precies dat!” Heerlijk toch, lotgenoten.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'In het staartje van mijn 'zeven magere jaren' gaat natuurlijk ook nog de droger kapot'
