Als jong kind voelde ik me binnen het ouderlijk gezin nooit senang. Aan het begin van mijn tienerjaren werd dat oncomfortabele gevoel alleen maar sterker.
Toen onze huisarts rond mijn twaalfde levensjaar mij toevertrouwde dat ik zo totaal anders was dan de rest van de familieleden, die ook onder zijn hoede vielen, was dat een openbaring. “Zie je wel” dacht ik. “Ik ben niet gek. Hij ziet het ook.”
In die tijd was ik vaker bij mijn beste vriendin dan thuis. Mede door haar ouders was het een plek waar ik me als een vis in het water voelde. De familie Jager was een ander gezin dan waar ik in opgroeide. Vader las Guust Flater in bed en de twee teckels werden op de arm genomen wanneer er jazzmuziek uit de boxen klonk. Hij speelde saxofoon, zij had een crèche en zat ’s avonds gezellig op de bank aan haar man te friemelen. Ik was dat niet gewend. Het duo stond doordeweeks lang in de keuken te praten, borrelen en koken. Aan tafel werd mij gevraagd hoe mijn dag was en wat mijn mening was, alsof dat ertoe deed én de normaalste zaak van de wereld was. Het bleek de eerste stek waar ik me niet te veel voelde.
'In no time gescheiden, Tinder uitgespeeld en nu in een 'situationship': hoe doet ze dat?'
Ik was toen al een hitte- en zonliefhebber, dus een tripje wintersport leek niet aan mij besteed. Toch heb ik de leukste kerstvakantieherinneringen aan die samen met familie Jager, in het ijskoude Oostenrijk. We vulden daar kniepertjes met slagroom, vierden maar één kerstdag (hoe fijn), pikten een dronken lifter op, speelden Rummikub en gingen naar een piste-disco. Ik duwde ‘im Pflug’ als beginner een gezinslid rakelings langs het ravijn, omdat ik niet snapte hoe een skilift precies werkte. Decennia later lachen we er nóg om. Er was weinig kritiek, nauwelijks geklaag, maar wel een luisterend oor. Pas later realiseer je je hoe belangrijk het was dat je bij verschillende families over de vloer kwam. Dat geldt voor velen, maar vooral voor kinderen die thuis niet gezien of gehoord worden.
Dat deze andere plek bestond, was vormend en belangrijk. Ik wilde, als ik zelf een gezin zou stichten, dat die qua gevoel en sfeer meer op de Jagers zou lijken dan op mijn ouderlijk nest. Beide sferen zijn het niet geworden, puur omdat ik het alleen moet doen. Maar de dochters en ik zijn met z’n drieën inmiddels hecht. Wij hebben zo onze eigen tradities, spelletjes en bijzondere gewoontes ontwikkeld.
Ik heb de kinderen gestimuleerd andere families en veilige plekken te ontdekken. En als er eentje wat vaker bij een vriend of vriendin bleef dan thuis, dan had ik daar als pater familias begrip voor. Iedereen is hier welkom, dus het kan thuis soms een full house zijn. Gisteren speelden we bijvoorbeeld het spel Hitster, met een man of zes. Vanochtend ontving ik een verrassing door de brievenbus: een kaart van iemand die sinds kinds af aan bij ons over de vloer komt. Ze schreef dat ze zich hier welkom voelt en graag in ons gezelschap is. Het besef dat ik nu zelf die plek voor een ander kan creëren, ontroerde me. En dat is ook aan de Jagers te danken…
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
De meest gelezen columns van Maaike Olde Olthof: 'Als ik wakker word, beginnen meteen de financiële kopzorgen'
