Twee keer per jaar lunch ik met mijn goede vriendin Laura. Altijd in een goed restaurant, want het leven is te kort om slecht te eten. Laura is, net als ik, vlak na haar geboorte in een keteltje met cynisme gevallen en samen nemen we op zulke middagen onze levens door.
We kwamen te zitten aan een halfronde tafel waaraan zes stoelen stonden. Omdat de zaak volledig volgeboekt was, zouden er links van ons nog vier mensen eten. Nou ben ik geen groot fan van met vreemden aan tafel zitten, maar wel van dit specifieke restaurant, dus nood breekt wet.
'Heus, ik ben niet vies van het krijgen van een compliment, maar er zijn grenzen'
Al snel werden de twee stoelen direct naast ons gevuld door een man en een vrouw. Hem schatte ik een jaar of zeventig. Hij zag eruit als Donald Trump, maar dan zeer sportief. Hij had hetzelfde geverfde haar, zichtbaar minimaal één facelift had gehad, exact dezelfde krokodillenogen die de Amerikaanse president ook heeft en een dito teint op zijn gelaat. Zij was nog niet de helft van zijn leeftijd, we gokten haar net aan dertig, en had ook behoorlijk wat hulp van de plastisch chirurg gehad. Haar voorhoofd bewoog op geen enkele manier en haar lippen leken meer op twee knakworsten dan op een mond. Even dacht ik nog dat ze misschien zijn dochter was, maar behalve dat ze hand in hand binnenkwamen lag zijn hand ook doorlopend op de binnenkant van haar dij.
Alles aan hem straalde uit dat hij goed in de slappe was zat en alles aan haar toonde dat dat precies was waarom ze hem leuk vond. Of leuk, van enige uiting van affectie was geen enkele sprake. Niet alleen wisselden ze in de anderhalf uur dat we naast elkaar hebben gezeten misschien tien woorden; hij keek vooral voor zich uit en zij wisselde dat soms af met op haar telefoon kijken. Nog nooit heb ik twee mensen zo lang achter elkaar zo verveeld zien kijken.
Hij probeerde af en toe wel contact te maken, maar zij stond daar duidelijk niet voor open. Vlak na het hoofdgerecht deed hij een poging om haar een kus te geven. Hij leunde met getuite lippen naar voren en zij bood hem vakkundig en geroutineerd op het laatste moment haar wang aan. Ook met getuite lippen, maar ze kon ook niet meer anders. Een Hillary Clintonnetje noemen wij dat thuis. Je moet maar eens kijken als je Bill en Hillary samen in het openbaar ziet. Bill probeert regelmatig om Hillary een kus te geven, maar eindigt steevast met zijn lippen op haar wang of zelfs op haar achterhoofd, zo ver draait ze weg.
Laura bestelde in plaats van een dessert een kaasplankje. Misprijzend keek Mevrouw Knakworst toen dat, inclusief de geur die daarbij hoort, aankwam. Ze hield haar servet theatraal voor haar mond, iets dat het uitzicht licht verbeterde, alsof dan niet alles meer naar lopende kazen zou ruiken. Gek genoeg vroeg zij om de rekening.
Hadden we ons dan, want we waren druk in de weer geweest met de observatie, compleet in de verhoudingen vergist? De rekening kwam, zij griste hem weg en bekeek hem vluchtig. Daarna klapte ze het mapje weer dicht en schoof het, zonder hem aan te kijken, bij haar slanke Trump onder de neus. Hij rekende af en ze maakten aanstalten om te gaan. ‘I don’t like cheese’, zei ze terwijl ze wegliepen. Ongetwijfeld zijn knakworsten meer haar ding.
De hele maand maart lees je op LINDA.nl/PAULINE alles wat Pauline Wingelaar belangrijk vindt.
'Ik hoor een enorm kabaal en weet direct, maar veel te laat, hoe laat het is'
