High-class escort Amber: ‘'Onze wegen scheiden hier, mevrouw. Ik wens u het allerbeste', zegt hij’

“Hij is al aardig op leeftijd”, zei de receptioniste van het bureau waarvoor ik werk. Ik denk eraan als ik bij de seniorenflat in Rijswijk parkeer. Er is bewaking. Een dubbele schuifdeur. Binnen is een huiskamer met een koffieautomaat. Enkele dames met kittig rood of grijs haar spelen scrabble. Ze knikken vriendelijk. Ik groet en sla een hoek om, op zoek naar de lift.
Dan sta ik voor de houten deur met zijn huisnummer erop. Geen ramen aan de zijkant, dus geen idee wat voor type deze meneer is. Houdt hij van Wolter Kroes of van Chopin?
Een lange man met spierwit haar en een spierwitte, volle snor opent de deur. “Jij bent Amber?” Ik knik en glimlach. Hij zet een stap naar achteren. Geeft me een koude, slappe hand. ­“IJsbrand.” Dit is duidelijk een Chopin-type. Ik vraag me ineens af of mijn rok boven de knie wel kan. En vindt hij mijn truitje met lurex niet te goedkoop? Te jong voor mijn leeftijd?
“Neem plaats.” Hij wijst naar een chesterfield. IJsbrand trekt aan zijn gilet. Tweed. Net als het jasje. Op het buffet staan zilveren fotolijstjes. Spelende kleuters in ski-jacks. Een knap stel op een jacht. Zijn dochter? Nee, de man achter het roer heeft IJsbrands neus en kin.

“Wat brengt u hier?”
Ik kijk op. “Ik ben uitgenodigd.” Of bedoelt hij mijn professie? Ik brabbel een verhaal over avontuur en zelfstandigheid. Hij vult zijn pijp met tabak en zegt “Juist, ja”, op het moment dat ik hem vertel dat een lichaam vaak meer waarheid vertelt dan woorden.
“Juist, ja”, herhaalt hij als ik stilval. Hij drukt de tabak aan met een stamper.
“Zullen we eerst het vervelende klusje maar afhandelen?” Ik refereer aan de envelop die binnen tien minuten na aankomst zou worden overhandigd.
“Ik weet iets beters.” Hij staat op. “Ik denk dat onze wegen hier scheiden, mevrouw. Ik wens u het allerbeste voor de toekomst.”
Hij legt zijn pijp weg. Trekt een tweede keer aan zijn gilet en knikt met een lichte buiging. Alsof hij de pasja is en ik de dienaar. Zijn rechterhand ligt al op de klink.
“Mag ik vragen waarom?” Ik vis mijn handtas van de grond en recht mijn rug. Zijn blik priemt door me heen.
“U bent mijn type niet. Meer heb ik u niet te vertellen.” De deur sluit voor mijn neus. Mijn portemonnee is leeg. Het is niet zijn smaak die schuurt, maar de manier waarop hij me moeite­loos afserveert.
In de huiskamer spelen dezelfde dames nu rummikub. Ik wens ze een fijne middag. “Jij ook, hoor”, roepen ze me na. “Je oma of opa vond het vast leuk dat je er was.”•

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.261 KNAP GELUKKIG lees hier het hele magazine.

‘Hij leidt m'n handen naar zijn borst en frummelt mijn duimen tegen zijn tepels: 'Wrijven, s’il te plaît'’Lees ook