Als een vriendin moeder wordt

Kinderen veranderen vriendschappen. Niet voor altijd en niet per se in negatieve zin, maar veranderen doen ze. Vaak al voor ze geboren zijn. Zo had ik vriendinnen die vooraf zworen nooit een moederkloek te worden, en toch tijdens hun zwangerschap niet anders konden dan over hun ongeboren spruit praten. Alsof ik niet langer afsprak met mijn vriendin, maar met de spreekbuis van haar foetus.

Misschien moet ik eerst iets verhelderen: dit is geen klaagzang over hoe weinig tijd nieuwe moeders voor hun kinderloze vriendinnen hebben. Natuurlijk begrijpen we dat je als kersverse moeder los wil gaan over de horrors van je bevalling, het wonder van het moederschap en het naar Zwitsal ruikende bundeltje in je draagdoek.

Elke vriendin die moeder werd gunde ik dit bijzondere geluk meer dan wat ook. En toch hoopte ik dat ze na een tijdje weer een klein stukje uit de diepte van het moederschap tevoorschijn zou komen kruipen. Die vriendin met wie ik kon lachen tot ik kramp in mijn kaken kreeg. Die het zei als ik een stomme beslissing ging nemen en evengoed haar deur openzette als ik het toch had gedaan.

Totdat de eerste vriendin moeder werd, had ik geen idee hoever onze wereldbeelden zouden verschuiven. Dat onze gespreksonderwerpen en interesses mijlenver uit elkaar zouden liggen. En mijn leven daardoor soms heel futiel leek naast het hare. Ik had alleen mezelf om voor te zorgen, terwijl zij nu de verantwoordelijkheid had voor een hulpeloos mensje.

'Moeders verwachten een soort oergevoel zodra hun kind is geboren en dat komt dan niet'Lees ook

‘In het begin voelde ik me onbegrepen’

Ik heb me vaak afgevraagd: raak ik mijn vriend(en) kwijt aan het ouderschap als ik zelf (nog) geen moeder ben? Ik ben niet de enige, blijkt als ik op het Instagramaccount Al mijn vrienden hebben kinderen stuit. Als enige kindvrije vrouw in een zee van beginnende gezinnen begon Nathalie De Graef haar vrienden steeds meer te missen. Haar account is geen wij-zij-verhaal, maar biedt handvatten voor de vriendschap tussen ouders en niet-ouders. Ze heeft inmiddels duizenden volgers.

Nathalie: “In het begin voelde ik me onbegrepen. Ik miste mijn vrienden en voelde me geregeld buitengesloten omdat ik bijvoorbeeld niet in de mama-groepsapps zat. Inzien dat het tweerichtingsverkeer is, was voor mij echt een openbaring. Mijn vriendinnen misten onze band namelijk ook, ze willen niet alleen maar moeder zijn. En ook zij voelen zich buitengesloten als ik niet vraag om af te spreken, omdat ik denk dat ze toch niet kunnen.”

Hoe kom je dan weer tot elkaar? Ik vraag het aan Joey Steur. Ze is relatietherapeut en gespecialiseerd in liefdes- en vriendschapsrelaties. “Iemand met jonge kinderen zit in een andere fase dan jij. Dat betekent niet dat jullie elkaar kwijt zijn, wel dat jullie opnieuw moeten zoeken naar een vorm die past. Soms zie je elkaar minder. Soms plan je bewuster. En soms groeit er ook ruimte voor nieuwe vriendschappen naast de oude. Dat mag naast elkaar bestaan”, adviseert Joey. Dat herken ik.

Een fase

Door babydrukte werd het lijntje met vriendinnen slapper, maar het bleef wel altijd tussen ons in hangen. Na een jaar of anderhalf begonnen mijn vrienden zelf weer aan het draadje te trekken. “Dat het een fase is, daar heb je de eerste keer geen benul van als je zelf geen kinderen hebt. Moeders komen na 1 à 2 jaar echt weer boven water”, bevestigt Nathalie.

Na de allesoverheersende babyfase ontstaat er weer ruimte om af te spreken. Maar dat hoeft voor mij niet altijd met de kinderen erbij. Natuurlijk, oppas is duur of zegt last-minute af, maar elke keer je kids (ongevraagd) meenemen naar onze lunchdate? “Ook als vriendin zonder kinderen mag je ruimte innemen en aangeven waar je behoeftes liggen”, zegt Nathalie.

Hoe doe je dat zonder als kinderhater over te komen? Relatietherapeut Joey weet raad: “Houd het klein en persoonlijk. Bijvoorbeeld: ik vind het zo fijn om je te zien, en mis onze een-op-eengesprekken. Zullen we binnenkort iets met z’n tweeën plannen? Je zegt daarmee niet dat de kinderen een probleem zijn. Je zegt dat je de ander mist. Dat is iets heel anders.”

Een leven zonder kinderen hoeft niet meteen heel wild te zijn: 'Vaak wil ik gewoon een boek lezen'Lees ook

Kinderloos

Ik weet dat ik als bewust kinderloze vrouw makkelijk praten heb. Voor mij is het niet confronterend om omringd te zijn door de baby’s of kinderen van vrienden. Dat is een ander verhaal voor wie ze dolgraag wil en (nog) niet heeft.

“Ongewenst kinderloos zijn doet pijn. Dat gevoel mag er zijn. Het helpt om dat te delen met mensen die je vertrouwt. Het gaat niet om het op te lossen, maar om het niet alleen te hoeven dragen”, adviseert Joey. Dit is waar nieuwe vriendschappen met andere (nog) niet-ouders een grote steun kunnen zijn, zegt Joey: “Het is belangrijk om ook plekken en mensen te hebben waar jouw leven net zo normaal is als dat van anderen. Waar je je niet hoeft uit te leggen of sterk hoeft te zijn.”

Tuurlijk, kinderen veranderen vriendschappen. Maar inmiddels weet ik: ze verrijken ze ook. Met de komst van een kleintje ontstaat ruimte aan beide kanten van de vriendschap om nieuwe rolpatronen te omarmen, zij als moeder en jij als tante. Om nieuwe vriendschappen te sluiten met gelijkgestemden en om elkaar na de eerste hectische maanden weer te vinden voor een ander perspectief.

De hele maand maart lees je op LINDA.nl/PAULINE alles wat gasthoofdredacteur Pauline Wingelaar belangrijk vindt.

Anneke (38) wil kinderen, maar vond niet op tijd de juiste partner: 'Is een rouwproces geweest'Lees ook