Op latere leeftijd beseffen dat je niet gelukkig bent met je leven en alles omgooien – daar is een flinke dosis lef voor nodig. In The Great Escape spreken we vrouwen die hun dromen achterna zijn gegaan.
Chantal Naccacchian (41) was pas twee keer eerder op Mallorca geweest toen ze besloot haar Amsterdamse appartement te verkopen en te emigreren. “Pas toen ik naar Mallorca vertrok, ontdekte ik dat mijn oma er ook ooit heeft gewoond. Kennelijk zit het eilandleven toch in mijn DNA.”
“Mijn hele leven had ik gedacht dat ik een huisje, boompje, beestje bestaan wilde, maar vlak voor mijn veertigste verjaardag begon ik daaraan te twijfelen. Ik weet nog goed dat ik op een zondag op de bank zat en ineens de vraag bij mij opkwam: is dit het nou voor de komende weken en jaren? En zo nee, waar word ik dan wél gelukkig van? Het plaatje dat ik altijd voor ogen had gehad, was sowieso nog niet gelukt. Ik had geen man, kinderen of huisdieren. Wel een fijn koopappartement in Amsterdam-Zuid, leuk werk – deels als stewardess, deels als personal assistant –, en een rijk sociaal leven.
Maar ik zat wel bijna altijd binnen en had het ontzettend druk met alles. Dat begon steeds meer te wringen. Destijds was ik pas twee keer eerder op Mallorca geweest, maar dat voelde bij het eerste bezoek wel meteen als thuiskomen. Het klimaat beviel me, net als het ritme van het leven en het feit dat de zee altijd dicht in de buurt was. Ik besloot dat ik daar mijn bestaan opnieuw vorm wilde gaan geven. Toen ik dat aan mijn moeder vertelde, was het eerste wat ze zei dat mijn oma daar ook ooit heeft gewoond. Net als op Sint-Maarten, trouwens.”
Dankzij TikTok is dit ‘geheime’ strand op Mallorca nu allesbehalve geheim
“Het eerste wat ik vervolgens heb gedaan, is mijn appartement te koop zetten. Dat is hoe ik in elkaar zit: als ik iets doe, dan ga ik er ook vol voor. En ik was er volledig van overtuigd dat dit de juiste keuze was. Natuurlijk maakten sommige mensen uit mijn omgeving zich daar wel zorgen over. ‘Wat als Mallorca tegenvalt of je emigratie mislukt?’, zeiden ze dan. Maar het risico zat hem voor mij helemaal niet in het eventuele mislukken van een verhuizing, maar in blijven hangen in een leven dat niet meer klopte. Als ik mijn geluk op Mallorca niet had gevonden, dan zou ik ook nooit zijn teruggekeerd naar Amsterdam, maar had ik een nieuw, ander pad gekozen.
Toch was de emigratie natuurlijk ook best pittig, zeker als je in je eentje bent. Je hebt niemand om mee te sparren en moet alle beslissingen zelf nemen. En er komt gewoon een hoop regelwerk bij kijken: je moet uitzoeken hoe je aan een huis komt, wat alle lokale wetten en regels zijn. Bovendien zit er aan zo’n verhuizing een emotioneel aspect dat mensen vaak onderschatten. Er zijn altijd dingen die tegenvallen: je loopt tegen een taalbarrière op, moet wennen aan het plotseling alleen zijn. Ook ik ben in het begin soms wakker geworden en dacht dan: en nu? Dat heb ik opgelost door kleine ankers voor mezelf te creëren, zo ging ik iedere ochtend naar hetzelfde koffietentje. En daar leerde ik vervolgens vanzelf wat mensen kennen.”
'Wat als dit nou het echte leven is? Zou ik het kunnen? Mijn familie en vrienden missen?'
“Die ervaringen hebben geleid tot mijn eigen bedrijf, LIJP Academy, waarmee ik vrouwen help die ook solo willen emigreren. Toen ik dat besluit nam, hoorde ik regelmatig van vrouwen hoe dapper ze dat vonden. Ik realiseerde me toen dat er behoorlijk wat vrouwen zijn met een soortgelijke droom die niet durven, beren op de weg zien of wachten op een soort van toestemming om die stap te mogen maken. Voor hen wil ik een steuntje in de rug zijn.
Als ik nu ’s ochtends wakker word, ga ik eerst met een kopje koffie even met mijn gezicht in de zon zitten. Dan ga ik sporten of een lange strandwandeling maken en vervolgens aan de slag achter mijn laptop. Ik woon nu in een heel fijn huurappartement op 300 meter van het strand, met een paar slaapkamers en een dakterras. En omdat ik dichtbij Palma zit, kan ik het stadsgevoel ook nog steeds opzoeken. Inmiddels heb ik ook een fijn clubje van vier vrienden om me heen verzameld. Mijn beste vriend is een andere Nederlander die hierheen is geëmigreerd, de rest zijn ook allemaal expats. Ik ben nog bezig Spaans te leren en hoewel ik me nu prima kan redden, is een vriendschap onderhouden in een andere taal nog te lastig.”
'De magie van het koken ontdekte ik als kind al': Damaris (58) stopte met haar communicatiebureau en begon een restaurant
“Natuurlijk is niet alles perfect. Mijn maag vindt het bijvoorbeeld niet prettig om pas heel laat in de avond te eten. En natuurlijk mis ik mijn vrienden en moeder om mij heen. Dat je iemand belt en tien minuten later samen op de bank zit. Voor mijn moeder was mijn vertrek wel even slikken: ik ben enig kind en we woonden altijd dicht bij elkaar in de buurt. Maar we hebben nu een andere vorm van bij elkaar zijn: als ik haar zie, is dat meteen heel intensief voor een paar dagen achter elkaar. En als er iets is, vlieg ik in twee uur terug naar Nederland: als ik in Maastricht was gaan wonen, zou de reistijd hetzelfde zijn geweest.
Mijn emigratie was geen escape. Ik ben nergens van gevlucht, ofzo. Je problemen verdwijnen er ook niet door, want je neemt jezelf altijd mee. Ik liep niet weg van mijn leven, maar juist naar mijn leven toe. Als ik nu op de bank zit en mezelf de vraag stel of ik dit nog twintig jaar zo wil doen, dan kan ik volmondig ja zeggen. Ik heb hier echt mijn plek gevonden en het is heel tof om dat te kunnen voelen.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Werd gek van al dat beton om me heen': Yvette (57) verruilde haar koophuis voor een camper
