Rox & Paul

Paul: “Wat ik tegenwoordig het lastigst vind, is dat mensen zomaar onwaarheden over je kunnen vertellen en als je ze dan met feiten corrigeert, ze gewoon zeggen dat je liegt. Zoiets gaat onder je huid zitten.”
Roxeanne: Ik begrijp je heel goed, maar ik heb inmiddels ook geleerd: ‘Never argue with a fool, cause from a distance, no one knows who is who.’ We zitten in een economische kutcrisis en als je veel ellende in je eigen leven hebt, is het voor sommige mensen kennelijk prettig om te zien dat het bij een ander ook niet altijd goed gaat.
“De Vara kreeg vroeger al brieven van kijkers die mijn programma vreselijk vonden. Er kwam zelfs een kogelbrief. Volgens de politie was dat serieus, dus toen heb ik een heel hekwerk om mijn huis laten zetten. Toch is het tegenwoordig erger: omdat via social media nu iedereen kan meedoen.”
Krijg jij weleens negatief commentaar op je uiterlijk?
“Fatshaming vind ik dan weer prima. Ik heb er echt geen last van als mensen zeggen dat ik dik ben – ik kan dat namelijk niet ontkennen.”
Op Instagram volg ik veel dikke vrouwen, omdat ik het fijn vind me ergens in te herkennen. En samen creëer je er een soort zustergemeenschap door. Maar ik weet uit eigen ervaring dat ik minder word gevraagd voor grote campagnes als ik zwaarder ben. Nu ik weer veel sport en er fitter uitzie, komt de ene na de andere aanvraag binnen.
“Jojo jij veel?”

Ja. Ik was altijd met een dieet bezig, ook omdat mijn zelfbeeld altijd laag was. En ik mezelf vaak heb afgekraakt als ik in de spiegel keek, of mezelf op foto’s zag. Maar dat wil ik niet meer.
Zeker omdat ik merkte dat mijn zoon Fender van vijf best wel bezig was met hoe hij eruitzag. Dat wil ik dus écht niet. Ik wil hem in z’n ‘Toy Story’-pakje met ‘Darth Vader’-helm voor de spiegel zien staan om zichzelf te bewonderen. Dat ontroert me enorm, omdat ik dat zelf als kind niet heb gekend. Ik was altijd net iets te dik. Ik hoorde er net niet bij. En ik had te veel haar op mijn lichaam, waardoor andere kinderen me pestten. Ik wil dus dat mijn zoon wél zelfverzekerd is.
“Heel goed. Een redacteur die voor mij werkte, zei ooit: ‘Het humeur van Paul hangt helemaal af van wat hij die ochtend op de weegschaal heeft gezien.’ Dat was klote om te horen, maar hij had wel gelijk. Het is veel beter om je te focussen op het positieve. Als jij goed in je vel zit, zijn die reacties op social media bovendien ook minder erg.
Tegelijkertijd vraag ik me af waarom ik op elk gebied discipline heb, behalve als het om eten gaat. De koelkast is mijn grootste valkuil. En ik vul ’m zelf. Dus dan haal ik toch weer filet americain en Johma-salades. Onder het mom: dat vinden ze allemaal lekker. Maar niemand eet het, behalve ik. En als ik een vreetbui heb, steek ik mijn vingers erin en lik ik daarmee die hele bak Johma leeg.”
Eten is mijn grootste vriend, maar ook mijn grootste vijand. Ik heb verder geen verslavingen, maar daar kan ik me volledig op storten.
“Het zijn bij mij vooral de tussendoortjes. Nou ja, en de drank. Drinken is voor mij een vorm van ontspannen. En een fles die open­gaat, móét leeg.”
Erik en ik hadden laatst zo’n topdag. We gingen met vrienden naar een eiland bij Vinkeveen, er was eten en drank en het was zo bloedgezellig dat we bleven doordrinken. Ik word dan baldadig en Erik heeft de leukste dronk ooit. Wat heel fijn is, omdat ik ook de keerzijde ken. Mijn vader kon er heel naar of verdrietig van worden. Maar Erik en ik zijn dan echt twee beste maatjes die een avondje uitgaan.

“Mijn man is veel minder drinkerig dan ik, maar als we het samen doen, wordt het meestal heel leuk. Al kunnen we ook ruzie krijgen om niks. Dat is vaak als we na afloop nog een likeurtje bestellen. Dus nu is de afspraak: áls we nog een Drambuie nemen, wordt er daarna niet meer over zware onderwerpen gediscussieerd.”
Ik heb door Erik geleerd dat mijn liefde voor hem veel groter is dan mijn eigen ego. Al vínd ik dat ik gelijk heb, wat vaak zo is, dan vraag ik me toch af: is dit ’t nou echt waard om er met gestrekt been in te gaan??
“Dat heeft met geluk te maken. Als je het samen goed hebt, word je vloeibaarder. Wij zorgen er sowieso voor dat we nooit met ruzie gaan slapen. Overigens word ik er heel opgewonden van als mijn man écht boos op mij is. Staat-ie enorm tegen me te schreeuwen en dan vind ik’m zo knap.”
Wat grappig. Jullie hebben het ook nog steeds goed samen, hè?
“Zeker. Wij gaan elk jaar tien dagen weg met z’n tweeën, om weer even te onderzoeken waarom we elkaar zo leuk vinden. Hij zegt: met jou is het never a dull moment. En ik houd van hem omdat-ie mij met beide voeten op de grond zet.”
Erik is mijn rust in onrust. Mijn hele leven is onrustig: is het niet door werk, dan wel door privésituaties. Ik heb inmiddels al honderden ‘meltdowns’ gehad, maar hij blijft de stabiele factor.
“Worden die meltdowns minder naarmate je ouder wordt?”
Ja, maar ook omdat ik sinds tweeënhalf jaar in therapie ben.
“Wat was de aanleiding om dat te gaan doen?”
Bepaalde dingen uit mijn jeugd die een patroon werden in mijn ­leven – iets wat keihard doorbroken moest worden. Omdat ik zelf moeder werd, ben ik gaan helen. Ik laat voor Fender bewust dingen achter me waarvan ik weet: die wil ik écht niet meenemen naar mijn ­eigen gezin. Ik zie het als mijn taak om transgenerationeel trauma te doorbreken. Bij mij stopt het, voor hem zal ik de beste versie van mezelf worden. Dat voelt als een dappere keuze, omdat het juist in mijn aard zit om m’n kop in het zand te steken. Maar uiteindelijk kom je jezelf dan tegen. Na mijn bevalling heb ik anderhalf jaar een diepe depressie gehad. Grotendeels omdat ik bang was te falen als moeder, en dat vervolgens met niemand durfde te delen. Door het nu uit te spreken, hoop ik ook andere mensen te kunnen helpen.
“Wat goed van je.”
Bij mij wordt altijd naar familie gevraagd, maar met alle respect: dat is echt bijzaak voor me. Ik heb een belangrijker verhaal te vertellen. Over mentale gezondheid, angststoornissen en onzekerheden. Ik lees regelmatig dat mensen Hazes-moe zijn. Dan denk ik: dat snap ik, ja. Ik ben óók Hazes-moe. 

Heb jij weleens therapie gehad, Paul?
“Ik heb ruim 25 jaar geleden Landmark gedaan – een soort gezamenlijke therapie met 150 mensen in een zaal, drie dagen lang werken aan jezelf. Ik heb ook een vrij lastige familie, al is die niet zo lastig als de jouwe. Er was daar bijvoorbeeld iemand die zei dat hij z’n moeder veeleisend, bepalend en dominant vond. Ik houd ontzettend veel van mijn moeder, maar dat vind ik ook van haar. De therapeut vroeg aan de andere deelnemers haar leuke eigenschappen te noemen. Toen kwamen er twaalf positieve dingen bij. Die oefening is me altijd bijgebleven: mensen zijn meer dan alleen hun paar negatieve eigenschappen.
Ik had het ook met mijn vader, die drie jaar geleden is overleden. Hij kon een lastige man zijn en bleek na zijn dood de dingen slecht te hebben achtergelaten, terwijl hij tegen mij had gezegd dat alles was geregeld. Ik zou de executeur testamentair worden, maar omdat er in onze familie vaker problemen zijn geweest die te maken hadden met geld en jaloezie, heb ik daarvan afgezien. Ik was te bang voor nieuwe conflicten. Vervolgens ben ik zeker twee jaar ontzettend boos geweest op mijn vader. Totdat ik op een dag wakker werd en over hem dacht: jezus, wat ben jij een lul, maar wat mís ik je. Vanaf dat moment ben ik helemaal niet meer boos op hem. Dat is een rijk gevoel.”
Leven in woede kost ongelooflijk veel energie en is eigenlijk nergens goed voor.
“Jij hebt al jong je vader verloren. Ik vraag me weleens af: werd jij wel gezien thuis?”
Door mijn vader wel, hoor. En ik heb herinneringen aan hem die me zielsgelukkig maken. Hoe ik met hem mocht meedoen als hij teksten aan het schrijven was. Dat hij in het vliegtuig naast mij wilde zitten, lekker met onze koppies tegen elkaar. Het ging er bij ons thuis regelmatig superkut aan toe, ik heb me vaak onveilig en geen kind gevoeld. Maar omdat ik na mijn zwangerschap zo diep heb gezeten, weet ik hoe het voelt als je door je mentale gesteldheid minder te bieden hebt. En denk ik nu: hij heeft mij alles gegeven wat op dat moment in zijn vermogen lag. En natuurlijk had hij er meer aan kunnen doen. Stoppen met drinken, wél in therapie gaan, whatever. Maar ik heb inmiddels vrede met zijn leefstijl, en dat geeft me rust.
“Hoe oud was je ook alweer toen hij overleed?”
Elf. Daarna ben ik vrij snel gaan puberen, heel heftig ook.

“In welk opzicht?”
Veel interesse in mannen. Ook in vrouwen trouwens. Ik werd nogal rebels, was ontzettend boos op de wereld. Én op mijn vader. Dus ik ben net als jij blij dat dat gevoel er niet meer is. Voor mij is het ook goed geweest om zijn repertoire niet meer te zingen. Daardoor kan ik nu als dochter van hem houden, in plaats van bezig zijn met de artiest André Hazes.
“Dat is een ontwikkeling die je doormaakt. Misschien deed je het vroeger ook omdat je bang was het anders niet te redden als muzikant. Nu weet je: ik ben meer dan de muziek van mijn vader.”
Precies. Zes jaar geleden kwam mijn debuutalbum uit en werd er gezegd: ‘Zo cool, zij heeft zich echt losgebroken van haar familie.’ Ik won er een Edison mee, werd huisband bij ‘De Wereld Draait Door’; er gebeurde echt iets. Maar vervolgens kreeg ik een miskraam, werd ik opnieuw zwanger en kwam corona er ook nog tussendoor. Dan merk je dat je ineens níét meer het snoepje van de week bent. Terwijl ik dacht: verdomme, eigenlijk moest mijn tijd nog komen.
We waren op vakantie en terwijl ik op mijn bedje aan het zwembad lag, begon het aan me te knagen – ging ik nou ooit nog succesvol worden? Op hetzelfde moment keek ik voor me, waar Erik en Fender samen aan het zwemmen en lachen waren. En dacht ik: wát een afknapper dat ik mezelf deze vraag überhaupt nog stel. Natúúrlijk ben ik succesvol, kijk dit gezin nou! Dat was een eyeopener voor me.
“Ik weet zeker dat dit een van de meest essentiële momenten in je leven zal zijn. Daar gaat het namelijk echt om: je man en je kind. Ik had het laatst aan de hand, toen onze jongste zoon 21 werd. Er was thuis een heel schema gemaakt voor die dag en toen werd ik gebeld dat ik eerder moest komen soundchecken voor een optreden. ‘Dat ga ik niet doen’, zei ik. Waarop ik te horen kreeg dat ik zo weinig flexibel ben. Dat zal best, dacht ik, maar ik vind mijn gezin toch echt belangrijker.

Overigens herken ik die zorgen over je eigen houdbaarheidsdatum ook. Vorig jaar was het wat dat betreft bij mij even helemaal mis. Ik had op televisie bijna geen werk meer, er werd ook op een rare manier over geoordeeld. Tegen mijn man zei ik dat we er rekening mee moesten houden dat het afgelopen zou zijn. En toen ik daar net aan gewend raakte, ontplofte alles weer. Mijn theatershow krijgt goede recensies, mijn laatste tv-programma Niet klein te krijgen werd heel goed ontvangen en ik maak weer een nieuw programma, Hotel Hollandia. Wat dat betreft werken we in een opportunistisch wereldje, hoor. Eerst wil niemand je meer, dan zegt de NPO-leiding ineens: ‘Tsja, je bent toch weer hot.’”
Ik ben een enorme zenuwlijer. Ik bijt al mijn vingers kapot voordat ik moet optreden. Ik hoop altijd dat dat ooit minder wordt.
“Ik ben nu 61 en was toch weer ontzettend onzeker en gespannen voordat Hotel Hollandia begon. Ik zou willen dat ik van dat gevoel af was. Wat helpt, is goed voor jezelf zorgen. Ik geloof er heel erg in dat je het geluk voor jezelf moet afdwingen. Als dat voor jou een enorme bak ijs is; néém die bak ijs. Mijn geluksmoment is de drie kwartier waarop ik elke dag uitgebreid in bad ga. Televisie aan, de volmaakte rust van even helemaal niets móéten, de stress van me afspoelen. Daarna ben ik ook een leuker mens voor mijn gezin.”
Afgelopen zomer zat ik even niet zo lekker in mijn vel. Tijdens de vakantie besloot ik mezelf elke avond leuk aan te kleden en een make-upje op te doen. Mezelf goed verzorgen en daar bewust mee bezig zijn, helpt. Al heb ik na een lange werkdag soms ook ontzettend veel zin in een enorm bord vol spareribs. Met mijn poten op tafel voor de televisie, kind ernaast, het vet dat van je kin druipt en onszelf helemaal vol vreten. Gelukkiger krijg je me ook niet, hè, haha!
“Dat is ook lief zijn voor jezelf, Rox, dus: good for you.” •