Katinka (33): ‘Zijn minnares was aanwezig op ons huwelijk en zelfs de bruidsfotograaf bleek een ex’

“Ik leerde hem kennen tijdens een avond uit. Hij stond uren naar me te staren. En al vond ik zijn Air Max-sneakers een minpuntje, toch stuurde ik hem thuis om half zes ’s morgens een berichtje: ‘Ik baal ervan dat ik niet even naar je toe ben gelopen, zullen we iets afspreken?’ Twee dagen later hadden we onze eerste date en vanaf dat moment waren we een stel. Hij legde meteen zijn diepste wens op tafel: hij wilde kinderen en dat wilde ik ook. Een man die zich kon binden en er – op z’n schoenen na – ook nog leuk uitzag. Wat een geluk, juichte ik. Hij kocht mijn lievelingsbloemen en kookte als ik thuiskwam van mijn werk. Mijn leven lang had ik voor mezelf gezorgd en ineens was er iemand die mijn dromen niet alleen waarmaakte, maar ook deelde. Hij wilde samen een toekomst opbouwen, een gezin stichten. Ik was 23, werkte sinds mijn achttiende en was anders dan veel studerende leeftijdsgenoten toe aan een volgende stap. Mijn voornemen was altijd: op mijn 25ste mijn eerste kind. Het werd mijn 24ste, tien maanden nadat we elkaar hadden ontmoet.
We lagen in een tent in Italië, daar deed ik de test. Ik was vooral over­rompeld, niet alleen omdat ik verwacht had dat het net als bij mijn moeder en zus wel even zou duren, maar ook omdat er een aantal maanden eerder iets vervelends was gebeurd. We waren bijna een halfjaar samen toen ik op een dag een bericht kreeg van een vrouw die beweerde dat mijn vriend haar bij ons thuis had uitgenodigd op een avond dat ik er niet was. Ze begon zich uitgebreid te verontschuldigen, maar haar gevoelens interesseerden me niet: ik vroeg screenshots van hun appgesprekken. Die kreeg ik. Ze waren vol seksuele en platte toespelingen. ‘Ik wil je helemaal volspuiten’, schreef hij. Toen heb ik hem laten weten dat ik terug naar mijn eigen huis ging. Maar diezelfde avond stond hij voor de deur. Ik weet niet eens meer of hij zich verexcuseerde, wel dat hij zei: ‘Het heeft niks te ­betekenen, je stelt je aan, ik wil alleen maar jou.’ Door zijn gedrag te bagatelliseren, haalde hij er de angel uit. Hoe kon ik boos worden om iets wat niets te betekenen had? Het was een uitschieter, niets meer dan dat. Ik geloofde hem. Ook al vertelde zijn vader dat die meid zijn ex was en regelmatig met hen had meegegeten.
Het was misschien ook mijn koppigheid die maakte dat ik me liet overtuigen. Ik wilde zo graag dat gezin, net als hij. Dus toen ik een paar maanden later in die tent zwanger bleek, speelde zijn bedrog wel even als wanklank door mijn hoofd, maar niet voor lang. Ik wilde verder.
Mijn zwangerschap viel tegen, ik was negen maanden depressief. Ik kreeg paniekaanvallen in de supermarkt en op verjaardagen hield ik het door de drukte nooit langer dan een halfuur uit. Maar hij was altijd vol begrip – een relatie is kennelijk nooit alleen maar goed of slecht. ‘Neem je tijd’, zei hij dan, en toen ons kind geboren werd, verdween mijn depressie als sneeuw voor de zon. Nu stond niets ons meer in de weg om gelukkig te zijn.
Toen onze zoon negen maanden was, vroeg mijn vriend mij ten huwelijk. En nadat ook onze dochter geboren was, trouwden we in augustus 2020. Een prachtige dag waarop we onze liefde en ons gezin bezegelden.

Langer dan twee maanden duurde dit onbezorgde huwelijksgeluk niet. Op een zondag, we waren met vrienden een weekend weggeweest en zaten met zijn vieren in de auto, vroeg mijn zoon of hij een filmpje op de telefoon van zijn vader mocht kijken. Ik reikte hem die aan en net op dat moment lichtte er een dm op. Wat er letterlijk stond, weet ik niet meer, maar het ging niet over het weer. Zo kalm mogelijk zei ik tegen mijn man: ‘Zal ik het bericht openen, of vertel je zelf wat er staat?’ Ik noemde de naam van de afzender en zonder zijn antwoord af te wachten opende ik hun gesprek, dat vol walgelijke toespelingen stond over hoe lekker de seks was geweest en hoe heerlijk zij hem vond. Het was toen nog een kwartier rijden naar huis. Daar aangekomen haalde ik de kinderen en onze spullen uit de auto. En die middag nog schreef ik me in bij een woningbouwvereniging – opgegroeid zonder vader, herken ik de situaties die om handelen vragen.
Wat niet betekende dat ik ook direct vertrok. Zonder kinderen kun je nog wel ergens gaan logeren, maar waar moest ik met een kleuter en een peuter naartoe? Hij haalde zijn schouders op: ‘Het stelt niks voor, deze vrouw ken ik van vroeger, ze haalde herinneringen op.’ Ik ging naar de slaapkamer om hard te huilen, maar zette daarna gewoon de airfryer aan om eten te maken. Toen de kinderen naar bed waren, kwam al mijn boosheid eruit. Hij zat er verslagen bij, weer had hij diezelfde tekst: ‘Het betekent niks.’ En omdat het voor hem niks betekende, moest het dus voor mij ook niks betekenen.
Toch bleef het knagen. In de hoop voorgoed van mijn achterdocht verlost te worden, opende ik op een dag zijn Facebook. Ik dacht: als ik nu geen gesprekken met vrouwen vind, laat ik het voorgoed rusten. Maar lang hoefde ik niet te zoeken. Helemaal bovenaan stond een meid met wie hij in het verleden iets had gehad en ook zij prees de seks tussen hen. Ik werd boos, stuurde hem screenshots van dat vunzige gesprek en eiste een verklaring. Maar ik twijfelde ook aan mezelf en dacht: wat is er mis met mij dat hij zijn seksuele pleziertjes ergens anders zoekt? Wat komt hij tekort? Hij raakte precies de juiste snaar. Ik heb mijn hele leven al het gevoel niet goed genoeg te zijn en nu begon ik opnieuw te geloven dat het aan mij lag. Ik begon excuses voor hem te bedenken, hij was immers slecht gehecht als kind, geen wonder dat hij bevestiging nodig had.
Maar toen ontwaakte er ineens iets in mij. Een van de aanleidingen was het overlijden van een dierbare oom. Ik stond naast zijn dode lichaam en mijn man deed geen enkele poging me te troosten. Wat doe ik hier nog, dacht ik opeens. Maar het meest aangrijpende moment was toen mijn dochter zei: ‘Mama, jij bent verdrietig hè.’ Ik was verbaasd, antwoordde: ‘Maar ik huil toch niet?’ ‘Nee,’ zei ze, ‘maar ik zie het wel.’ Toen wist ik: ik moet hier weg, voor wie houd ik de schijn op? We gingen samen nog naar Disneyland Parijs – want dat was al geboekt – en in de auto zag ik hem geroutineerd zijn gearchiveerde WhatsApp-gesprekken openen. Ik las de namen van twee vrouwen; hij deed niet eens meer een poging die te verbergen. De volgende dag ben ik vertrokken.
Twee jaar na onze scheiding hoorde ik via via dat hij jarenlang een affaire heeft gehad, ook in de periode dat we trouwden en twee kinderen kregen. Zelfs de fotografe op onze bruiloft bleek een ex. Tot dan toe had ik steeds gedacht: het is niet gelukt, maar de intenties waren goed en de trouwdag was geweldig. Nu weet ik dat zijn bijvrouw op ons huwelijk aanwezig was en dat zelfs degene die de foto’s maakte het bed met hem had gedeeld. Ik heb me lang schuldig gevoeld tegenover mijn kinderen, dat ze door mij hun vader minder zien. Maar dat is nu over. Ik ben niet dom, hij liet me alleen denken dat ik dom was.”•

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.259 Gezond gelul lees hier het hele magazine.

Willemijn (55): 'Het bedrog van mijn schoonmoeder vond ik nog erger dan dat van haar zoon. Het was een dolk in mijn rug’Lees ook