Olga Commandeur: ‘Af en toe een spareribje, gelukkiger kun je me niet maken’

Hoe driftig wordt er met pollepels gezwaaid in de keuken van huize Commandeur? “Mijn man Frank en ik vinden het allebei belangrijk om simpel en gezond te eten. Maar hij wil ook nog weleens wat nieuws ­proberen. Dan heeft hij iets gezien op socials, of een recept gekregen waarmee hij aan de slag gaat. Ik ben behoudender en val vaak terug op dingen die ik al eerder maakte.”
Hoe komt het dat je zo voorzichtig bent? “Mijn moeder kon prima koken, maar heel avontuurlijk was het niet. Vooraf meestal soep, dan aardappelen, groente van het seizoen en een klein stukje vlees. Toe een vlaflip of een bakje saromapudding.
Heel af en toe gingen we met een grote pan naar de Chinees om nasi te halen. Met plakjes fricandeau en een gebakken ei erop. Pas toen ik achttien was, ging ik voor het eerst uit eten.”

Hoe was dat?“Ik vond het zo bijzonder. Het was in een Franse bistro; ik at er knoflook, slakken en kikkerbilletjes. Het vlees kwam van de grill in plaats van dat het uren had staan sudderen. Ik wist niet wat ik proefde. Intussen ben ik niet meer zo bleu, heb ik al heel wat gereisd en kennisgemaakt met allerlei buitenlandse keukens.”
Wat is je favoriete land? “Frank en ik zijn drie weken naar Japan geweest met mijn zwager en schoonzus, en het is daar niet alleen prachtig, maar je kunt er ook zó ­lekker eten. Geen maaltijd is hetzelfde. We hebben er voor het eerst okonomiyaki besteld, een soort hartige pannenkoek gemaakt met bloem, eieren, fijngesneden spitskool, worteltjes, lente-ui en spekjes. Daarover in streepjes een speciale okonomiyakisaus en Japanse mayonaise.”
Klinkt heerlijk. Maken jullie het thuis nu ook? “Wij hebben toevallig het recept gevonden in het kookboek De Wereld Thuis van Ronald Giphart en zijn vrouw Mascha Lammes. Nu eten we het zeker een keer per maand.”

En waar haal je die speciale saus? “Bij een toko op de Beverwijkse markt. We kopen er ook onze kruiden en veel vers fruit voor een prikkie. Frank en ik hebben echt een voorliefde voor de oosterse keuken ontwikkeld.”
Jij trekt als vitaliteitscoach door het land om mensen te motiveren gezond te eten en meer te bewegen. Wat eet jij zelf onderweg? Ik smeer vooraf wat boterhammen met kaas of roompaté. Wel altijd met roomboter, hoor. Een beetje vet heeft een mens nodig. Het helpt bij het transport van vitamine D. Maar eerlijk is eerlijk, als Frank op reis is en hij dus niet op me wacht met een warm potje eten, stop ik ook weleens bij de grote, gele M om kipnuggets, patatjes en een milkshake te halen. En die eet ik dan in de auto op met de radio op zacht. Genieten.”
We zitten hier bij restaurant Sea You in Velsen-Noord. Wat maakt deze plek voor jou zo speciaal? “Hier in de buurt wandelen wij veel. Het restaurant ligt aan het water, je ziet de bootjes voorbijvaren en de kleinkinderen vinden het strand fantastisch.
Sea You heeft veel glutenvrije gerechten. De dochter van de eigenaar is allergisch, dus heeft hij zich daarin gespecialiseerd. En ze ­hebben de allerlekkerste spareribs op de kaart staan. Ik weet het, we moeten allemaal minder vlees eten, maar af en toe een spareribje … je kunt me niet gelukkiger maken.”

WEEKENDTRAKTATIE Verse rosbief op brood NOSTALGIE Ik houd van knapperige groente, maar mijn ­sperziebonen wil ik door­gekookt. Zoals mijn moeder ze ­vroeger maakte ­BEHEERSING Nooit je bord vol­scheppen. Eerst de helft. Heb je nog trek? Dan nog één hapje en de rest is voor ­morgen BLIJE VISITE Frank en ik ­houden een spreadsheet bij met alles wat we vrienden ooit ­voor­geschoteld ­hebben. Zo serveren we nooit ­hetzelfde PIZZA Frank en ik hebben elkaar via een datingsite leren ­kennen. Na veertien jaar vroeg hij me in een ­Pizzahut ten huwelijk.