Nicolette Kluijver: ‘Met Milan was het liefde op het eerste gezicht. Twee magneten waren we’

Het regent dat het giet als Nicolette Kluijver nog voor het afgesproken tijdstip het restaurant binnen komt lopen. “Wat een schijtweer”, zegt ze als ze gaat zitten. Ze lacht erbij, zoals ze vaak zal lachen tijdens ons gesprek: breeduit, aanstekelijk. Verderop in het dorp wordt haar nieuwe huis gerenoveerd. En bijna 4700 kilometer verderop haar nieuwe hotel in Gambia. Als ze al stress heeft, is daar geen spoortje van te zien.

Jouw leven is nooit saai, lijkt het. Was je als kind ook zo avontuurlijk?
“Helemaal niet. Ik kom uit een heel normaal, hardwerkend gezin. Mijn vader is timmerman, mijn moeder verpleegkundige. Wij gingen vroeger bijvoorbeeld nooit op reis. Als na de zomervakantie school weer begon, vertelden mijn klasgenootjes verhalen over zonnige bestemmingen en hadden wij hooguit in een vakantiehuisje in Groenlo gezeten. Dan loog ik dat ik naar Groenland was geweest. Ik denk dat die hang naar avontuur pas kwam toen ik model werd. Ik ontdekte: oké, zo kun je dus óók je leven leiden. Ik merkte dat veel afwisseling goed bij me past.”
Is dat de reden dat je programma’s op locatie maakt?
“Ja, dat denk ik wel. Ook daarin zoek ik graag de thrills op: Try Before You Die, 3 op Reis, Expeditie Robinson – heerlijk, we hebben maar één leven. Helaas ben ik wat dat betreft met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik had er nooit bij stilgestaan dat dat ook anders zou kunnen lopen. Voorheen was ik best wel ego-driven. Alles voor mijn carrière: meeslepend, meer en nóg meer. Groots leven doe ik nog steeds, maar nu ben ik vooral bezig met: wat wil ik in samenhang tot anderen? Wat maakt mij én de mensen om mij heen gelukkig? Ik zuig het hele leven leeg. Zodat ik, als ik de aarde straks moet verlaten, zeker weet: ik heb er alles uitgehaald.”

Met die neus en die feiten bedoelt ze de longkanker die in 2017 bij haar werd gevonden. Enige indicatie dat er iets mis was, had ze niet. Wel was ze na een uitzending van RTL Boulevard erg benauwd. Stress, dacht ze: een gezin met drie jonge kinderen en een drukke baan bij tv was misschien wat veel hooi op haar vork. Ook in het ziekenhuis, waar ze vanuit de studio direct naartoe reed, gingen niet direct de alarmbellen af. Tot ze een paar dagen later alsnog bericht kreeg.

“Ik zat in een limousine met winnaars van de Postcodeloterij, allemaal blije mensen, toen ik gebeld werd door het ziekenhuis. ‘Je moet ­langskomen voor meer onderzoek.’ Toen wist ik: I’m fucked. Ze zagen een vlekje op mijn long, maar de PET-scan wees verder niets uit. Tuberculose, dachten ze eerst. Ik kreeg er medicijnen tegen, die spierpijn en haaruitval veroorzaakten. Maar ondertussen voelde ik dat het echt mis was. Een jonge arts besloot uiteindelijk om een extra punctie te laten doen. En jawel: kanker.”
Wat doe je op zo’n moment?
“Alles laten vallen. Letterlijk: ik was een paar weken zwanger van ons vierde kindje, dat moest worden weggehaald. Ik zat toen al zo in die medische mallemolen, dat er geen ruimte was voor een echt afscheidsmoment. Het was een rampenperiode. Misschien ben ik nu pas, acht jaar later, aan het herstellen van die traumatische tijd. Nog steeds kan ik wakker schrikken en pure paniek voelen in mijn lijf. Ondanks alle­ ­therapieën die ik na de kanker heb gevolgd – van hypnosetherapie tot paardenknuffelen – gaat dat blijkbaar niet weg. Het lichaam vergeet niet.”
Je hebt lang tegen de buitenwereld gezegd dat je leed aan een voorstadium van kanker.
“Nou, het was gewoon dikke vette kanker, er is ook een stuk long ­weggehaald. Het was alleen nog niet uitgezaaid. In situ noemen ze dat. Ik had heel erg last van schaamte, vond dat ik de sterke Nicolette moest zijn. Om longkanker hangt een stigma, ik hoorde de mensen denken: dan zal ze wel flink gerookt hebben. Niets van waar. Het lijkt een ouwemannenziekte, maar er zijn helaas veel jonge mensen met slechte longen. Door die schaamte sloot ik de mensen om mij heen buiten. Dit ga ik in mijn eentje oplossen, dacht ik.”