Liesbeth Rasker deed haar verbouwing grotendeels zelf: ‘Meid, had iemand ingehuurd, denk ik nu’

EERSTE HUIS “Bijna twintig jaar terug kwam ik hier wonen, midden in het centrum van Amsterdam. Ik zat in een totaal andere levensfase en ook de buurt herken je haast niet terug. Nu is het hier een drukke plek waar de toeristen met trolleys door de straat trekken, toen een scharrig stukje stad waar ME-busjes geregeld doorheen reden. Ik kocht het net voor de bankencrisis van 2008. Ik was achttien, had niet eens een vast inkomen, maar kon een hypotheek krijgen op voorwaarde dat mijn vader voor 1 procent mede-eigenaar werd. Ik schaam me nu bijna dat ik een koophuis heb. Jezusmina, ik heb afschuwelijk veel mazzel gehad.”
SYMBIOSE “Al mijn vrienden hebben partners en ik zag ze naar steeds mooiere huizen trekken. Dan moet ik misschien ook verhuizen, dacht ik. Maar wat ik wilde, kon ik niet betalen en wat ik kon betalen, wilde ik niet. Toch deed ik bezichtigingen waarbij ik mezelf tegen de makelaar hoorde zeggen dat het tijd was voor mijn volgende stap. Na twintig keer datzelfde zinnetje dacht ik: hoezo, eigenlijk? Zit er niet veel meer ­betekenis in het blijven wonen in mijn huis, op de plek die gewoon bij mij hoort? Ik was er even van weggedreven, maar ik hou echt van dit huis. Ik ben er helemaal mee vergroeid, we hebben zo veel meegemaakt samen. Poes Disco is er al net zo lang bij – we zijn een packagedeal.”