Kinderen en schoonmaken, ik kan er een boek over schrijven. Mijn zoon Maxim weet dat-ie acuut moet bellen als er paprikachips in mijn witte bank is gewreven als ik niet thuis ben. Het zweet loopt vast tussen z’n bilnaad.
Hij weet dat hij geen punten scoort en hij zal het geen gemakkelijk telefoontje vinden om te plegen. Het gebeurt maar al te vaak, dus ik weet hoe zo’n telefoontje gaat. Eerst is hij lange tijd stil en dan begint-ie met: ‘Beloof dat je niet boos wordt’. Je kan me niet chagrijniger krijgen. Met paprikachips in de stof van m’n witte bank gewreven, maak je me echt gek.
Ik dicteer hem wat hij moet doen: ‘Grijp de Biotex, baking soda, een vaatwastablet en wat heet water. Maak er een papje van en deppen, deppen, deppen op die vlek, Maxim. Niet wrijven, beloof je het? Deppen, deppen, deppen tot je een ons weegt.’ Eén keer wrijven en de vlekken gaan er nooit meer uit. Kan ik nieuwe stof voor mijn bank bestellen. Een witte bank is voor mij eigenlijk niet meer weggelegd. Ik wil niet dat mensen erop gaan zitten en het liefst houd ik het plastic eromheen, het is verschrikkelijk.
















































