Portretten
Vrouwen met Premenstrueel Dysforie Syndroom (PMDD) zijn twee weken per maand een schim van zichzelf: depressief, woedend, angstig, overprikkeld.
DOMINIQUE IFTEKARALIKHAN (28) heeft een winkel en webshop in tweedehandskleding. Ze woont samen met haar vriend.
“De woede-uitbarstingen vind ik het moeilijkst. Mijn vriend moet het vaak ontgelden. Om iets kleins als een vergeten vuilniszak kan ik zo extreem boos worden, dat het servies door de huiskamer vliegt. Daarna voel ik me vreselijk schuldig. Waarom kan ik mezelf niet in de hand houden? Ik probeer hem dan uit te leggen wat de oorzaak van mijn woede of het chagrijn is, maar het blijft ingewikkeld. Sinds ik zes jaar geleden de diagnose kreeg, weet ik waar het vandaan komt, maar acceptatie blijft lastig. Al sinds mijn twaalfde heb ik klachten: knallende koppijn, een down gevoel en extreme reacties op normale situaties.
‘IK WAS
HET MEISJE
MET DAT
KORTE
LONTJE’
Niemand dacht eraan dat dit weleens met mijn hormonen te maken kon hebben. Ik werd gezien als een lastig persoon, iemand met een kort lontje. De dokter raadde antidepressiva aan en keek niet verder. Ik twijfelde, diep vanbinnen voelde ik: dit ben ik niet, dit gedrag komt ergens vandaan. Na zelfonderzoek, het bijhouden van dagboeken en pushen bij mijn huisarts, bleek het PMDD te zijn. Ik slik geen medicatie, maar let op mijn leefstijl. In mijn slechte weken wil ik alleen maar wegkruipen, maar juist dan moet ik naar buiten, bewegen en gezond eten. Ik ben nu redelijk stabiel, al heb ik nog steeds last van woede-uitbarstingen, depressie en lichamelijke ongemakken.”•
Dit artikel is afkomstig uit LINDA.256 Moedermaffia lees hier het hele magazine.
Dolores (37): ‘Pas als ik ongesteld word, voel ik me weer goed’
