Roos Moggré: ‘Ik hoop echt dat ze dit ooit op mijn begrafenis draaien. Voor het absurdistische effect’

‘Kom pak je lasso maar, zo vangen cowboys indianen.’ Deze zin uit het nummer Cowboys en Indianen van carnavalsgroep de Dikdakkers zit al jaren in m’n hoofd. Het schiet op de raarste momenten door mijn hersenpan en er gaat amper een dag voorbij dat ik niet aan het liedje denk. Het is begonnen toen ik als verslaggeefster van het Jeugdjournaal moest filmen op een sportdag van een basisschool. Het nummer werd daar keihard gedraaid en mijn cameraman en ik werden er knettergek van.
Daarna is deze vreselijke oorwurm nooit meer uit mijn muziekgeheugen vertrokken. Want voor de goede orde, ik ben geen fan van dit nummer en politiek correct kun je het ook niet echt noemen. Maar het schiet mij te binnen tijdens het sporten, als ik mijn kinderen naar school breng of als ik in de studio sta om een deskundige op het gebied van weet ik wat te interviewen. Het houdt nooit op. Ik ben benieuwd of jullie hier ook last van hebben, en of je er iets aan kan doen.
Er zitten in mijn brein trouwens wel meer nummers die ik liever kwijt ben dan rijk, maar deze is wel erg dominant. Ik vertelde dit laatst ook aan een collega die per direct uit haar stoel opsprong om bij dit vreselijke nummer ook nog eens een perfecte dans uit te voeren.

En eerlijk is eerlijk, ik werd er ongewild heel vrolijk van. Met als gevolg dat ik nu ook nog eens de behoefte heb om als het nummer mij te binnen schiet, dat dansje te doen. Maar ik begin er niet aan, dan moet ik straks overal dwangmatig met een lasso zwaaien.
Goed om erbij te zeggen: ik beschouw dit nummer niet per se als de theme song van mijn leven. Ik kende deze term niet, tot ik hem laatst hoorde in een interview op de radio. De interviewer vroeg een bekend schrijver wat, terugkijkend op zijn leven, zijn theme song was. Er kwam een heel hoogdravend antwoord met een klassiek stuk. Ik was acuut blij dat deze vraag nog nooit aan mij gesteld is. Want ik had moeten antwoorden: “Nou, ik hoor dus ­dagelijks het nummer Cowboys en Indianen in mijn hoofd.”
Een andere theme song zou Rainbow in the Sky van Paul Elstak kunnen zijn. Wellicht ook niet echt cultureel verantwoord, maar in tegenstelling tot mijn oorwormnummer ongelooflijk lekker om op te autorijden of hardlopen. Ik hoop dan ook echt dat ze dat ooit op mijn begrafenis draaien. Heel hard. En oké, vooruit, Cowboys en Indianen mag ook. Maar dan wel met dansje, a.u.b. Voor het absurdistische effect.•

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.259 Gezond gelul lees hier het hele magazine.

Roos Moggré: ‘In het bijzijn van mijn dochter probeer ik nooit iets los te laten over mijn zelfhaat’Lees ook