Claudia de Breij: ‘Hoe ik ook train, mijn benen blijven een donzig maanlandschap van zachte cellulitis’

Als mensen vinden dat ik er fit uitzie (wat met de goeie kleding soms lukt) en ze vragen wat ik daarvoor doe, antwoord ik: “Twee keer in de week krachttraining. Eén keer tennissen (’s zomers soms zelfs twee) en één keer yoga. Als het mooi weer is stukje wielrennen af en toe. Oh, en ik hou van wandelen.”
Want dat is wat ik aan beweging doe – áls ik aan beweging doe.
Er zijn ook periodes dat het antwoord is: ‘Geen reet.’ Dan zie ik er ook minder fit uit, maar ­sommige mensen trappen er toch in. Daarover straks meer. (‘Claudia onthult haar beauty­geheimen!’) Nou ja, hooguit doe ik in zo’n luie periode dan restorative yoga. Dat is echt het ­lekkerste wat er is. En je Apple Watch rekent het wel als beweging, dus het telt. Waar het op neerkomt, is dit: iemand op een matje praat met een heel vriendelijke, rustige stem tegen vermoeide mensen op een ander matje. Ze vertelt dat we een dekentje mogen pakken. En twee yogablokken en zo’n lang dik kussen. Eerst mogen we van de blokken een torentje maken. Daar bovenop ligt het lange, dikke kussen en daar gaan we dan op onze buik tegenaan liggen in child’s pose. Dat moet met je ogen dicht, maar ik kijk stiekem altijd even om me heen. Het mag niet, maar ik kan het niet laten omdat het zo schattig is. In het schemerlicht (restorative yoga doe je niet onder een tl-balk, wat dacht je zelf) liggen twintig volwassenen met een kussen te knuffelen alsof ze een baby in een draagzak zijn.

 

De vrouw met de vriendelijke stem vertelt dat het leven heel uitdagend kan zijn af en toe. Dit zegt ze in het Engels, met een Frans accent.
“Life can be very challenging. Sometimes we ‘ave to take a detour. But we can try to embrace (ze zegt het op zijn Frans: embrasse) the detour! Embrasse life the way it iiiiiis!”
Na een kwartier mogen we in een andere houding gaan liggen en daarna nog een. Tot we eindigen in de houding van aangespoelde zeester, lekker met een dekentje over ons heen. “Try to let everyzing goooo.”
Verderop snurkt iemand. Naast me laat een vrouw een klein windje.
“Gespierde rug”, zegt ze na afloop in de kleedkamer tegen me. “Wat doe je?” Omdat yoga je eerlijk maakt trek ik mijn broekspijpen omhoog.
“Geluk”, zeg ik, wijzend op mijn rug, “en pech”, met een knikje naar beneden. Want hoe ik ook luier, mijn rug blijft er uitzien alsof ik er als Atlas de wereld op draag. En hoe ik ook train, mijn benen blijven een donzig maanlandschap van zachte cellulitis. Embrasse it the way it iiiiss!•

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.259 Gezond gelul lees hier het hele magazine.

Claudia de Breij: ‘Wereldwijd zie ik democratieën veranderen in dictaturen en ik vind er heel veel van’Lees ook