Mirjam Hendriks (54) is dolblij als ze na een medisch traject en miskraam opnieuw zwanger blijkt te zijn. Met 23 weken wordt haar zoon Ties stilgeboren. ‘Ineens stonden we met lege handen.’
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opvallendste verhalen over bevallingen. Van moeders, familieleden, vrienden, kennissen en experts.
“Maarten en ik wilden graag kinderen, maar we waren destijds nog niet getrouwd”, vertelt Mirjam. Als twee goede vrienden beiden een baby verliezen, besluiten ze niet te wachten. “De één kreeg een baby die met ruim veertig weken dood werd geboren. De ander kreeg een kindje met een hartafwijking, dat kort na de geboorte overleed. Vreselijke gebeurtenissen. Het zette ons aan het denken: waarom zouden we wachten?”
Maar zwanger worden is niet vanzelfsprekend. Als Mirjam en Maarten – na een langdurend medisch traject – eindelijk in verwachting zijn, zijn ze dolblij en beginnen ze enthousiast aan de voorbereidingen. “Met veertien weken was de babykamer al klaar.”
Mirjam is eenentwintig weken in verwachting als ze met drie zwangere vriendinnen gaat eten, maar als ze naderhand terug naar huis wandelt, merkt ze dat ze vocht verliest. “Thuis belde ik de verloskundige. Zij stuurde me door naar het ziekenhuis. De dienstdoende arts in opleiding zei: ‘Je gaat zo bevallen’. Ik dacht meteen: als ik nu ga bevallen, dan komt het niet goed. Ik voelde me lamgeslagen.”
Maarten wijkt niet van haar zijde, ook een goede vriendin is met het stel mee. “Zij deed het woord en zorgde dat er een gynaecoloog bijkwam. Ik wilde nog niet bevallen. Ik wilde er alles aan doen om dit tot een goed einde te brengen.”
De aanstaande moeder blijkt cervixinsufficiëntie te hebben, een zwakte van de baarmoederhals waardoor deze zich te vroeg opent. “De baby was al aan het zakken. Om een vroegtijdige bevallig te voorkomen, werd er operatief een bandje om mijn baarmoeder geplaatst. Het was de moeite van het proberen waard, al gaven de artsen aan dat de kans van slagen klein was.”
Het lijkt goed te gaan, maar als Mirjam twee weken later een infectie blijkt te hebben, komt haar veiligheid in het gedrang. Omdat ze in levensgevaar is, moet ze opnieuw onder het mis. “Dit keer om het bandje te laten verwijderen. De bevalling zou daarna vanzelf beginnen, maar doordat ik als een leeuw gevochten had om mijn baby niet kwijt te raken, ging dat niet vanzelf. Ik kreeg weeënopwekkers. Daarna werd het stil in mijn buik.”
De bevalling is overweldigend. “Ik had geen pufcursus of enige voorbereiding gehad. Ik kreeg een ruggenprik. Ik herinner me tl-licht en heel veel mensen rond mijn bed. Toen ik ontspande, kreeg ik persdrang en werd iedereen weggestuurd.”
Robin onderging zwangerschapsafbreking: 'Toen ze op mijn borst werd gelegd, bleef het oorverdovend stil'
Op 8 februari 2006 wordt Ties geboren, in de voorkamer van de operatiekamer. De placenta komt maar niet en dat is gevaarlijk, omdat Mirjam een infectie heeft. “Maarten dacht: nu ga ik ze allebei verliezen. Ik dacht: spuit me maar plat, wegwezen hier, wat kan het mij het nog schelen.”
Als ze uit haar narcose ontwaakt, voelt ze zich lichamelijk slecht en wordt ze overmand door een groot verdriet. “Maarten werd papa, ik mama. Hij had zijn rouwproces, ik het mijne. We gaven elkaar daarin de ruimte.”
Waar ze hadden gehoopt nog onbezorgd te kunnen genieten van de zwangerschap, zijn ze ineens bezig met het regelen van een uitvaart. “Alleen onze meest nabije familie en vrienden waren erbij. Ik las het boekje Raad eens hoeveel ik van je hou voor, Maarten nam het woord, opa droeg een tekst voor, we draaiden muziek en omdat het sneeuwde gaven we iedereen naderhand een sneeuwklokje mee. We noemen het sindsdien Tiesklokjes en gek genoeg bloeit er sindsdien met kerst altijd één.”
Het stel gaat na het afscheid door een zware periode heen, maar vindt veel steun bij elkaar. “Ik kan me de eerste mooie lentedag na Ties’ geboorte nog herinneren. Ik ging lekker naar buiten, het park in, maar werd onderweg kotsmisselijk: overal zag ik zwangere vrouwen en moeders met kindjes. Daar was ik niet op voorbereid. Voortaan moest ik me daarop voorbereiden voordat ik naar buiten ging.”
Mirjam en Maarten praten veel met elkaar en zijn omringd door vrienden en familie. Ook besluit Mirjam professionele hulp te zoeken. “Ik heb EMDR gehad. Al ben je uiteindelijk afhankelijk van je eigen veerkracht, dat heb je nodig om door te gaan en het leven weer op te pakken.”
Nog elke dag missen Mirjam en Maarten hun zoon. “Maar we kijken vooral naar wat er wel is, zijn twee jongere broers bijvoorbeeld, godzijdank zijn zij er.” Ties leeft niet meer, maar hij heeft een plek in het liefdevolle gezin. “We hebben het regelmatig over hem. We hebben een monumentje voor hem thuis, op Allerzielen is er ooit een boom voor Ties geplaatst en elk jaar herdenken we hem door een wensballon op te laten. We houden van Ties, helemaal tot de maan en terug.”
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
De dochter van Lilian Marijnissen werd te vroeg geboren: ‘De verloskundige hoorde aan mijn stem dat het was begonnen’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun baby en twee katten.
