In de rubriek Monumentje interviewen we iemand die een ode brengt aan een overleden geliefde, vriend of familielid. Vandaag herdenkt Nicole (35) haar stilgeboren kinderen Boas en Odin.
“Ik wist dat het niet goed zat, maar dat wil je niet en dus probeer je dat gevoel te onderdrukken”, vertelt Nicole in gesprek met LINDA.
Nicole woont samen met haar verloofde Jos en hun twee kinderen, Noë (8) en Evan (6). In 2022 is ze opnieuw in verwachting, van haar derde kind. De zwangerschap verloopt soepel, op wat misselijkheid na. “Met zestien weken werd ik gebeld door het ziekenhuis dat de NIPT-test niet goed was gegaan en ik die opnieuw moest doen.” Wel wordt ze gerustgesteld: het is niet gelijk reden tot zorg. “Het kon zijn dat ze de bloedbuisjes waren kwijtgeraakt”, vertelt Nicole.
Bij de tweede NIPT-test vinden ze wél een afwijking. De volgende dag moet Nicole direct naar het ziekenhuis. “Er bleek een afwijking aan chromosoom 2 te zijn. Dat komt bijna niet voor. Het was ook al in de eerste test gezien, maar omdat dit zo zeldzaam is, moest ik opnieuw testen om zeker te zijn. En de uitslag klopte dus wel.”
Nicole en haar verloofde worden overspoeld met informatie. “Op dat moment wisten de artsen nog niet wat het inhield. Er waren meerdere onderzoeken nodig. Je belandt in een mallemolen van keuzes en daardoor heb je geen tijd om stil te staan bij het nieuws dat je net hebt gehoord.”
Zwangerschapsshoot van Boas. Tekst gaat verder onder de foto.
Foto: Steffi Evers
Na alle informatie moeten ze een beslissing nemen over hoe ze verder willen onderzoeken. Ze kiezen voor een vruchtwaterpunctie. Daarmee kan worden vastgesteld of de afwijking in het kind zit of in de placenta. Ze krijgen goed nieuws: de afwijking blijkt in de placenta te zitten. Dat betekent dat hun kind gezond is. “Het was een enorme opluchting en gaf hoop”, vertelt Nicole
Die hoop slaat om bij de twintigwekenecho. “We kregen te horen dat de kans klein was dat ons kind levend ter wereld zou komen en dat ze hoopten dat we de 24 weken zouden halen.” De arts legt uit dat een kind pas kan overleven vanaf 24 weken zwangerschap én een minimumgewicht van ongeveer 500 gram. “We moesten er rekening mee houden dat we dat niet zouden halen.”
De vier weken daarna zitten vol onzekerheid en hoop. “Het is dubbel, want je gaat gewoon weer naar huis en bent nog zwanger. Ik wilde er alles aan doen om die 24 weken te halen. Aan de ene kant was ik positief, maar aan de andere kant heel onzeker. Je kunt eigenlijk niets doen.”
De onzekerheid blijft knagen. Nicole voelt haar kind minder bewegen en twijfelt of ze de verloskundige moet bellen. “Zij zijn druk genoeg, en ik wilde niet die onzekere vrouw zijn die telkens belt. Maar ik liep echt met mijn ziel onder m’n arm, dus uiteindelijk heb ik toch gebeld.” In de verloskundigenpraktijk wordt meteen een echo gemaakt. Daar zien ze dat Boas is overleden.
'We gingen weer naar huis met lege handen': Michelle (30) verloor twee keer in een halfjaar een kind tijdens de zwangerschap
“Ik voelde het gewoon. Ik wist dat het niet goed zat, maar dat wil je niet en dus probeer je dat gevoel te onderdrukken. Zolang je geen bevestiging hebt, kun je je kind nog bij je houden. Dan is het nog van jou”, vertelt ze geëmotioneerd.
Een week later, op 26 november 2022, moet ze bevallen. “Die week was gek. Je hebt je kind nog in je buik terwijl hij niet meer leeft. Tegelijkertijd vond ik het mooi dat ik hem nog bij me kon dragen. We hadden nog even tijd samen. Dat vond ik minder naar dan ik had verwacht.”
Haar eerdere kinderen zijn via een keizersnede geboren, omdat haar bekken te smal zijn voor een natuurlijke bevalling. Toch moet ze van Boas natuurlijk bevallen. “Ik dacht: dat kan ik helemaal niet. Maar Boas was natuurlijk veel kleiner, waardoor dat wel kon. Ik vond het spannend, omdat ik ook geen idee had hoe een kind van 25 weken eruit zou zien.”
Nicole krijgt allerlei vragen, zoals of ze Boas meteen wil vasthouden. “Ik dacht: op dat moment weet ik wel wat goed voelt.” Maar dat gevoel komt niet. “Toen hij werd geboren, wist ik het nog steeds niet. Daar raakte ik van in paniek. Het voelde alsof ik dat als moeder moest weten, en dat was niet zo.”
Samen met haar verloofde besluit ze Boas in een deken te wikkelen. Voorzichtig openen ze telkens een klein stuk van het doek, zodat ze steeds een beetje meer van hem kunnen zien. “Het is hartverscheurend om te bevallen van een kind dat niet zal huilen en dat stil blijft liggen. De kamer was muisstil.”
Boas wordt in koud water gelegd, zodat hij wat voller oogt en zijn huid mooi blijft. “Dat is heel raar, want je baby ligt in een koelkast naast je op de kamer.” Thuis wordt hij opgebaard en maakt Stichting Still foto’s van hem. Ze houden een afscheidsceremonie met vrienden en familie en daarna wordt hij gecremeerd. “Dat was heel verdrietig, maar het was mooi dat onze dierbaarste personen kennis konden maken met Boas, maar ook afscheid konden nemen.”
Tekst gaat verder onder de foto’s.
Foto: Stichting Still
Ongeveer een jaar later raakt Nicole opnieuw zwanger. “Het was de eerste keer na Boas. De zwangerschap ging gepaard met angst en hoop. Er was vooral veel onzekerheid. Bij alles ging ik twijfelen of het wel goed voelde. Het vertrouwen in mijn lichaam was ik kwijt. Vooral de echo’s waren spannend, omdat ik zo angstig was om weer slecht nieuws te krijgen.
Je moet ook weer terug naar ruimtes en plekken waar je dat slechte nieuws hebt gekregen, onderzoeken moest doen en moeilijke keuzes moest maken. Het is niet alleen de zwangerschap zelf, maar ook de confrontatie met dat trauma. Alleen de geur al in bepaalde wachtruimtes kon me triggeren.”
De NIPT-test is deze keer positief. “Door de situatie met Boas, had ik vaker echo’s dan iemand normaal zou hebben. Bij de dertienwekenecho zag alles er goed uit en bij achttien weken ging ik weer. Omdat mijn moeder net terug was van vakantie, vroeg ik haar of ze meeging, gewoon voor de leuk. Toen bleek het hartje ineens niet meer te kloppen.”
Renate beviel van een stilgeboren baby: 'Niemand vraagt om een foto, terwijl hij voor ons de mooiste is'
Het nieuws komt totaal onverwacht. “Alles leek goed te gaan. Ik kreeg net weer wat meer vertrouwen, en ineens sta je voor de tweede keer in dezelfde positie.” Opnieuw moet ze bevallen van een stilgeboren zoon. Ze noemen hem Odin. “Bij Odin wist ik natuurlijk al hoe zo’n bevalling ging. Daardoor had ik deze keer minder paniek en wist ik beter wat ik wilde. Maar het is bizar om dit een tweede keer te moeten doorstaan.”
Boas en Odin overlijden allebei door hypercoiling. “Dat houdt in dat de navelstreng extra lang is en er meer draaiingen inzitten. Het bloed gaat steeds langzamer stromen, waardoor er trombose ontstaat in de navelstreng. Dat is uiteindelijk waar ze aan zijn overleden.”
Hypercoiling komt niet vaak voor. “Ik heb ontzettend veel pech gehad dat het twee keer achter elkaar is gebeurd. Het is niet zo dat je bij een volgende zwangerschap meer kans hebt als je het een keer meemaakt. Het is gewoon echt pech.”
Toch voelt het niet alleen als verlies. “Als je bevalt van een stilgeboren kind, condoleert iedereen je. Je krijgt geen felicitaties, terwijl je ook ouders bent geworden. Alleen dan niet van een kind dat bij ons is. Naast rouw is er ook heel veel liefde. Of ze nu hier zijn of ergens anders.
Thuis wordt er – met de andere kinderen – veel over hun broertjes gepraat. “Noé schrijft nog steeds in haar vriendenboekje dat ze drie broertjes heeft. Evan zegt ook altijd dat hij een trotse grote broer is. Het wordt benoemd, altijd nog. Op de geboortedag eten we altijd taart met de kinderen. We vinden het heel belangrijk om hun namen te blijven noemen. Ze zijn onderdeel van ons gezin.”
Ter nagedachtenis aan Boas: 26 november 2022 en Odin: 25 januari 2024.
Foto: Steffi Evers
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Milou's vrouw Denise stapte uit het leven: 'Het besef dat ze echt nooit meer thuiskomt, wordt steeds groter'
Maartje is junior redacteur bij LINDA.nl en schrijft het liefst human interestverhalen. Ze is altijd nieuwsgierig naar de levens van échte mensen. Ze is gek op bakken – tot groot genot van haar collega’s.
