Entertainmentjournalist Eric de Munck checkt voor LINDA. wekelijks in bij een BN’er. Soms gaat het om goede vrienden, dan weer collega’s… of hebben ze elkaar juist nog nooit ontmoet. Deze week presentator John Williams (53).
Na een succesvolle reeks De Slechtste Chauffeur van Nederland is John Williams sinds afgelopen week te zien in de spin-off De Beste Slechtste Chauffeur van Nederland op RTL 5.
John, hoe is je week?
“Mijn week is echt heel spannend. Ik heb een eerste gesprek met een heel interessante partij voor mijn eigen coachingbedrijf The Talent Lab. Daarmee zorg ik dat mensen die werkloos thuis zitten weer in de running komen. Ik kan iemand binnen zes maanden weer zin in werken laten krijgen. Dat is heel ambitieus, maar het heeft vooral met liefde en aandacht te maken. Zoals het er nu naar uitziet werkt dat.”

Je bent heel erg erg bezig met een betere, gezondere, groene wereld. Waar komt die strijd vandaan?
“Dat komt door mijn oma, door haar ben ik opgevoed. Zij runde in haar eentje een klein hotelletje. Ze zei altijd tegen mij: ‘John, allemaal leuk, dat werken en ondernemer zijn, maar je doet het pas echt goed als je iets teruggeeft en anderen helpt. Dan ben ik pas echt trots op je.’ Dat is nooit meer uit mijn hoofd gegaan. Ik draag nog steeds de trouwring van mijn oma om m’n vinger. Ik ben echt heel blij dat ik haar op deze manier trots kan maken.”
Zou jij je wens voor een betere wereld niet eens in een goed programma willen gieten?
“Daar ben ik absoluut voor aan het strijden achter de schermen. Ik ben formats aan het bedenken met een klein team. Als er wat leuks uitkomt zou dat te gek zijn. Gebeurt het niet, dan niet. Dat is denk ik het beste vertrekpunt. Het is lastig om een programma over de wereld te maken voor een breed publiek. Maar we komen wel steeds meer in een tijd waarin we bijvoorbeeld de klimaatcrisis wel móeten bespreken.”
“Ik heb ooit het programma Tiny House Battle gemaakt voor RTL. Voor dat programma kregen we rond de 4000 aanmeldingen, dat heb ik nog nooit meegemaakt. Bij Help, Mijn Man is Klusser en De Slechtste Chauffeur moet je eerder denken aan honderden. En dan moesten de kandidaten ook nog eens 25.000 euro zelf inleggen, hè, want die huizen moesten gebouwd worden. Dat zegt echt dat er een markt voor is. Als je dat format tweakt, denk ik dat er heel veel mensen naar gaan kijken. Het heeft met verduurzaming te maken, met de woningnood: dat zijn thema’s van nu.”
Je was in 1995 voor het eerst op televisie met Call TV, dus je dertigjarig jubileum komt eraan. Voelt dat ook zo voor jou?
“Ik heb echt het gevoel alsof ik pas tien jaar bezig ben. Dat heeft vooral te maken met de passie, het speeltuin-gevoel dat ik nog altijd heb. Elk seizoen zeg ik tegen de teams waarmee ik werk dat ik niet alleen de presentator ben. Dat vind ik zo eenzaam. Op het eind van een proces moet je dan op een kruisje gaan staan en de tekst opdreunen. Daarvoor maak ik geen tv, ik vind het juist leuk om in het hele proces mee te denken. Of we de pionnetjes van De Slechtste Chauffeur geel moeten maken of toch rood, bijvoorbeeld. Ik wil mee met het team, ben echt een teamlid.”
Hoe ga jij om met kritiek, bijvoorbeeld over dat Help, Mijn Man is Klusser te lang zou duren?
“Dan moeten we het beter maken. De kijker is de baas, dus wil ik met die kritiek de uitdaging aangaan om het echt beter te maken. Zelfs als de kritiek maar van één persoon komt. Ik vind het stiekem ook wel leuk om weer terug naar de tekentafel te moeten. Maar over het algemeen ben ik echt heel trots op Help, Mijn Man is Klusser en natuurlijk de klussers Marcel, Ronald en Ruud. Welk ander RTL-programma is er nu al vijftien jaar op de buis?”
Maak jij je na al die tijd nog druk om roddels op bijvoorbeeld juice channels?
“Je ontkomt niet aan juicekanalen, ze horen nu eenmaal bij deze tijd. De wereld is nu eenmaal kleiner geworden dan tientallen jaren geleden. Ik denk zelfs dat Nederland vrij laat is met al die juicekanalen; in Engeland en Amerika doen ze dit al dertig jaar.”

Hoe is De Beste Slechtste Chauffeur van Nederland ontstaan?
“Ik liep al een tijdje met een kleine frustratie rond; ik zag dat sommige van die chauffeurs nog steeds slecht autoreden. Ik heb mijn idee voor dit programma toen voorgelegd aan RTL. Het is eigenlijk een blauwdruk van wat ik met mijn bedrijf ook doe: wat gebeurt er met die mensen als je ze intensief begeleidt? Wat gebeurt er met heel veel rijlessen en aandacht?”
“Dat heb ik in de praktijk gebracht met vier rijscholen en vier kandidaten. We zetten die kandidaten in de auto met iemand met passie, die zijn vak serieus neemt. De kandidaten zijn daardoor echt beter gaan rijden. Maar zo begint de reeks niet hoor, haha. Binnen tien minuten reed een chauffeur al een lekke band midden in het centrum van Amsterdam. Een instructeur stapte uit en wilde ermee kappen omdat het levensgevaarlijk zou zijn. Weer een ander was aan het schreeuwen van angst in de auto. Maar uiteindelijk zie je een ontwikkeling, zie je toch dat liefde en aandacht helpen.”
Als kijker zijn die hardleerse chauffeurs misschien grappig, maar jij moet er wel echt iets in kunnen zien. Hoe doe je dat?
“Nou ja, ik ben toch altijd wel die overdreven positivo. Als ik iemand coach die zijn bed niet uit wil komen, ga ik erheen en gaan we bijvoorbeeld eerst even een stukje wandelen. ‘Het zonnetje schijnt!’ Ik zie altijd wel weer een opening. En dat geldt ook bij de mensen die meedoen aan mijn programma’s.”
Ik lach me rot om die chauffeurs, maar jij blijft heel serieus in je rol. Moeilijk?
“Dat moet gewoon. Zij moeten het gevoel hebben dat ze gerespecteerd en gezien worden. Anders gaan de hekken dicht. In de programma’s die ik maak, kan ik niet de cynische presentator uithangen, want dan krijg je een heel vlak tweedimensionaal persoon terug. Je wilt verbetering zien, dat ga je echt niet krijgen als je daar als arrogante presentator rondloopt die zijn vragenlijstje afwerkt. Dan bestaat zo’n programma maximaal twee jaar.”
In oktober sta je weer in Ahoy. Hoe staat het daarmee?
“We hebben vorig jaar Ahoy uitverkocht met een concept dat eigenlijk helemaal niet zo bekend is. Dat vond ik zó tof. Dus we staan er dit jaar weer, in oktober. We creëren dat unieke uitgaansgevoel van eind jaren tachtig, begin jaren negentig, met bekende nummers van bijvoorbeeld Destiny’s Child en Erykah Badu. Dit doe ik niet om er onwijs veel geld mee te verdienen, dit is echt mijn muzikale passie. Ik ga er net zo lang mee door totdat mijn naam niet meer op de poster hoeft te staan en de mensen toch blijven komen. Het gaat namelijk niet om mij, het gaat echt om de muziek.”
Jij bent al meer dan vijfentwintig jaar samen met Priscilla. Hoe houden jullie het leuk?
“Het klinkt misschien wat simpel, maar het kost ons geen moeite om het leuk te hebben en te houden. En als het wel een keertje lastig wordt, is dat ook met niet zo enorm veel moeite opgelost. Gewoon even praten, dat is echt ons geheim.”
“Ik heb hiervóór relaties gehad die me enorm veel moeite kostten, waarin ik echt mijn best deed en dan alsnog de verkeerde keuzes maakte. Het verkeerde cadeautje kocht, waar ik juist echt heel goed over had nagedacht, bijvoorbeeld. Het lukte niet om de juiste dingen te doen omdat er iets niet klopte. Nu hoef ik niet eens na te denken, alles gaat vanzelf. Zonder deze goede relatie had ik het denk ik heel moeilijk gehad in de dynamische wereld waar ik in zit.”
