In 2024 werden Danique Timmermans en haar partner Ferry geconfronteerd met het grootste verdriet dat ouders kunnen meemaken: het verlies van hun baby. Na een zwangerschap van bijna 22 weken moesten ze afscheid van hun dochter nemen.
In 2024 deelde Danique met LINDA.nl over het verlies van haar dochtertje. Vandaag, aan de start van Baby Loss Awareness Week, delen we opnieuw haar verhaal.
“Als je als ouders een kind verliest, ligt er geen draaiboek voor je klaar. Zeker niet in de situatie van ons, waarbij we ons kindje moesten laten gaan na een zwangerschap van 21 weken en 5 dagen. Alle keuzes en beslissingen die mijn vriend Ferry en ik in ons proces hebben gemaakt, baseerden we puur op dat wat goed voelde voor ons en onze dochter Belle. We hebben er alles aan gedaan om haar te eren, maar ook om ons verdriet en de trots die we voelden als nieuwbakken ouders een podium te geven.
Met Kerstmis ontdekten we dat ik zwanger was. We waren dolgelukkig en besloten dit mooie nieuws meteen te delen met onze dierbaren. Het was voor iedereen een prachtig kerstcadeau. Toevallig was ook mijn beste vriendin zwanger. Ik hoopte samen volop van onze dikke buiken en later de kinderen te genieten.
Helaas voelde ik me lichamelijk erg slecht. Van ’s morgens tot ’s avonds hing ik boven de wc-pot. Ik heb me zeker tot week zestien zo naar gevoeld. Wel probeerde ik sterk en dankbaar te blijven en dwong mezelf te blijven eten.
Ruby's dochter werd met 40 weken stilgeboren: 'Het afscheid is een proces waar we nog steeds in zitten'
Gelukkig ging met de baby alles goed. Ik ben een ongeduldig en enthousiast persoon, al voor de twintig weken hadden we zeker al vijf echo’s gehad. Het hartje klopte gestaag, de groei was goed en we waren door het dolle toen we hoorden dat we een meisje kregen; onze Belle.
Ik stond heel onbevangen in mijn zwangerschap. Elke echo zag ik als een feestje, de manier om onze baby weer te bewonderen. Alleen bij de twintigwekenscreening was ik stikzenuwachtig. Vanuit het niets zei ik tegen Ferry en mijn moeder dat ik het gevoel had dat het niet goed was met Belle.
Bij de laatste echo bleek Cindy's baby niet meer te leven: 'Toen kwam ik erachter wat een gebroken hart is'
Dat onverklaarbare gevoel werd vrijwel direct bevestigd door onze verloskundige. Na een blik op de echo schoof hij zijn stoel naar achteren, deed zijn bril af en zei: ‘Jongens ik heb slecht nieuws’. Vanaf dat moment hoorde ik zijn woorden als in een roes. Hij vertelde dat hij een open ruggetje bij onze dochter zag. Hij stuurde ons door naar het ziekenhuis in Nijmegen, waar ze gespecialiseerd waren in ernstige afwijkingen.
Ik zakte door mijn hoeven, mijn wereld stortte in. Het was vrijdagmiddag. We konden er pas maandag terecht. Ik weet niet hoe ik dat weekend überhaupt ben doorgekomen. Mijn hoop was weg, ik voelde aan alles dat we afscheid moesten gaan nemen. Ook dat vermoeden werd werkelijkheid. Je hebt vijf gradaties en onze dochter had de een na zwaarste vorm. Haar perspectief was hartverscheurend; het zou een leven vol pijn kunnen betekenen. Het woord ‘pijn’ gaf voor mij en Ferry de doorslag: dat wilden we niet voor ons meisje.
Er zat niets anders op dan ons kind uit liefde te laten gaan en de zwangerschap af te laten breken. Ferry pakte me vast en heeft me voor mijn gevoel niet meer losgelaten. Hij heeft gezorgd dat ik rechtop bleef staan en sterk kon zijn, om onze dochter geboren te laten worden en weer te laten gaan.
Mirjam beviel met 23 weken van een stilgeboren zoon: 'Ik vocht als een leeuw om hem niet kwijt te raken'
Gelukkig werden we enorm lief en menselijk opgevangen door de artsen in het UMC. Ze maakten een afspraak voor de bevalling, een paar dagen later. Bijzonder genoeg heb ik Belle tot die dag enorm veel gevoeld. Haar schopjes gaven me een soort bevestiging dat het goed was. In die rollercoaster was ze dicht bij ons en liet van zich horen.
Nog een bijzonder moment: Belle zou stilgeboren worden, maar kwam na een weeënstorm van acht uur levend ter wereld. Ze was perfect en helemaal af. Met prachtige oortjes en nageltjes op haar minihandjes en -voetjes. De gynaecoloog verzekerde ons dat ze geen pijn had en ze heeft nog een half uur bewegend en ademend bij ons op de borst gelegen. Dat is het allermooiste cadeau ooit geweest dat we voor altijd koesteren.
Toen ze overleed, kregen we verschillende opties voorgelegd, wij hebben gekozen voor een wateropbaring. Het kindje wordt dan in een glazen bak met koud kraanwater gelegd. Het lichaam reageert hierop door een foetushouding aan te nemen; een prachtig beeld. Op die manier bleef ze het mooist en konden onze familie en vrienden haar ontmoeten en vasthouden. Mijn geweldige vriendinnen hadden ook nog een fotoshoot geregeld via Stichting Still.
Renate beviel van een stilgeboren baby: 'Niemand vraagt om een foto, terwijl hij voor ons de mooiste is'
Die tijd voelde dubbel. Er was veel verdriet, maar Ferry en ik voelden ons meteen papa en mama. Belle was het eerste kleinkind van mijn ouders, ook voor hen was het een mix van rouwen en trotsheid op dit mooie meisje. Ze maakte echt deel uit van ons gezin. Ik nam Belle ’s morgens uit de waterbak, wikkelde haar in een handdoek en nam haar lekker bij me in bed om haar te bewonderen. Na twee dagen hebben we besloten haar te laten cremeren. Ik ging mezelf al teveel aan haar hechten. Haar uit handen geven is ook het moeilijkste moment van mijn leven geweest.
Ook voor de crematie volgden we ons eigen plan. We hebben haar uitvaart alleen met z’n tweetjes gedaan met een playlist met muziek die op onze relatie en op Belle sloeg. Onze moeders zorgden voor een roze bloemenzee, passend bij Belle.
Een paar dagen na de crematie hebben we een eerbetoon voor Belle op social media gezet. We wonen in een klein dorp en wilden ongemakkelijke confrontaties in de supermarkt of op straat voorkomen. Op deze manier wisten mensen waarom ik geen dikke buik meer had en ook niet achter een kinderwagen liep.
De eerste maanden waren vreselijk. Je wordt wakker en weet meteen dat er iets vreselijks is. Je wereld blijft lang stilstaan. Geen kind immers zo aanwezig als het kind dat wordt gemist. Gelukkig ontvingen we enorm veel steun van alle kanten. Onze werkgevers reageerden heel attent, waardoor we veel ruimte kregen om met z’n tweeën te rouwen. Mijn beste vriendin beviel van haar dochter en vernoemde haar naar Belle. Hierdoor werd ze de ‘sister by soul’ van Belle. Haar liefde kunnen geven, troost me elke dag.
De relatie met Ferry werd steeds hechter. We vinden nog meer dan ooit liefde, steun, pijn, lol en liefhebben bij elkaar. Ook dit zien we als een gift van Belle.
Voor mezelf heb ik hulp gezocht bij een professionele rouwcoach, om mezelf opnieuw uit te vinden. In het begin ging ik er twee keer in de week heen, inmiddels is dat eens in de zes weken.
Er is een leven voor en na Belle. Voor was ik heel onbevangen en zorgeloos, nu is mijn wereld verdrietig, maar ook sterker, groter en rijker. Mijn moederhart is geopend. Ik voel me op-en-top mama en weet zeker dat Belle ooit broertjes en zusjes gaat krijgen.”
Dit artikel werd eerder gepubliceerd in 2024.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.
Desirée (51) brengt moeders van stilgeboren baby's bij elkaar: 'Samen dragen we de stilte'
