Ze stonden nog niet op een podium, maar soms al wel op de tafel. In de rubriek Wat een plaatje bladeren we terug naar vroeger. Naar lieve babyvetjes en peuterstreken, allemaal vastgelegd in foto’s.
We duiken vandaag haar fotoboek in met nieuwslezer Anne-Marie Rozing (40), die moeder is van Jules (bijna een jaar).
Wie was ze als kind? Wat zegt die blik? En welk verhaal schuilt er achter die ene foto? Tijd om terug te gaan naar het allereerste begin.
Wat zien we op de foto’s?
“Boven mij zie je mijn oma, de moeder van mijn moeder. Ze was ontzettend trots op mij. Helaas heb ik haar niet lang gekend, omdat ze overleed toen ik nog jong was. Daarom is dit een dierbare foto voor mij. De wieg waar ik in lig, is gemaakt door mijn opa van een opengezaagde wijnton. Mijn moeder heeft die altijd bewaard. We hebben nog overwogen om hem opnieuw te gebruiken, maar hij is inmiddels te oud en zit vol splinters. Toch is de wieg er nog steeds — mijn zusjes en ik hebben er alle drie in gelegen.”
“Op deze strandfoto ben ik een jaar of vier oud. Ik ben echt opgegroeid aan het strand, in het dorp Heemskerk, aan de kust. We gingen er eigenlijk altijd naartoe. Dat zijn echt herinneringen aan mijn jeugd.”
“Hier zit ik op een houten slee in de sneeuw. Voor mijn gevoel lag er toen in Nederland elke winter sneeuw. Maar dat was natuurlijk niet zo. Deze foto is ergens eind jaren tachtig genomen. In de winter gingen we vaak wandelen en soms zelfs met de slee naar school. Dat was heel typisch en kenmerkend voor die tijd.”
“Hier zie je mij in de voortuin van mijn ouderlijk huis. Ik denk dat ik een jaar of twee was en nog niet zo lang kon lopen. Mijn moeder heeft deze trui gebreid en was daar heel trots op; lekker in zo’n uitgesproken kleur. Ik vind het een schattig setje, echt een eind-jaren-tachtigoutfit. Ik werd vaak kleurrijk gekleed. Overigens heb ik nooit jurkjes gedragen. En ik moet je zeggen dat ik het daarna ook nooit heb gedaan. Ik kan geen een foto vinden van mezelf waarop ik een jurk draag.”
“Op de laatste foto sta ik met mijn middelste zusje. We verkleedden ons, speelden toneelstukjes of gingen playbacken; meestal op mijn initiatief. We zongen Kinderen voor Kinderen; daar hadden we een plaat van, die we dan op de platenspeler opzetten. Later ging ik met zijn zussen de kroeg in. Dat vonden we altijd erg gezellig.”
Lijk je eigenlijk op je moeder of vader?
“Qua uiterlijk ben ik echt een mix. Vroeger leek ik meer op mijn vader, nu meer op mijn moeder. Ik heb haar mond en oogopslag. Ook qua innerlijk ben ik een combinatie: de humor van mijn vader en het sociale van mijn moeder. En bij Jules zie ik nu ook duidelijk dingen van mij terug in zijn uiterlijk.”
Herken je Jules op een van de foto’s?
“Ja, vooral op de babyfoto van mij. Soms zie ik bepaalde blikken; met name als hij moe is, lijkt hij op mij. Ik zie dat ook bij hem — mijn moeder zegt dat ook vaak. Vandaag zei ze nog: ‘Ik zie echt Anne-Marie in hem.'”
Hoe was jij als kind?
“Vrolijk, maar ook gevoelig. Ik kon veranderingen best spannend vinden en was erg gehecht aan mijn plek thuis en aan structuur. Tegelijkertijd hield ik van sporten en buitenspelen. Ik kon me ook goed in mijn eentje vermaken, bijvoorbeeld met tv-kijken, lezen en spelen met lego.”
