Meer aan de hand

‘De reden dat ik aanvankelijk rechtsomkeert heb gemaakt, is omdat ik een statement wilde maken over de bejegening van getuigen, niet omdat ik mij verheven voel boven anderen’, aldus Peter. Want eigenlijk zit hem veel meer dwars dan het moeten uittrekken van zijn schoenen en niet krijgen van een gevulde koek. Aan het moment waarop Peter besloot rechtsomkeert te maken bij de Amsterdamse rechtbank afgelopen dinsdag ging ‘een groter aantal ongelukkige gebeurtenissen en ervaringen’ met justitie aan vooraf, waarover hij Nederland via de krant alsnog graag wil inlichten.

Opsomming

Zo zou Peter na zijn aangifte over de dreigementen van beroepscrimineel Willem Holleeder, die hem dreigde te laten liquideren, ruim een jaar niets meer gehoord hebben. ‘Pas nadat ik zelf aan de bel heb getrokken werd ik door een officier van justitie gebeld met de boodschap dat men er nog wat mee ging doen’, schrijft hij. Ook heeft Peter ‘menigmaal moeten inspringen en bemiddelen’ tussen justitie en Willems zussen Astrid en Sonja, kroongetuigen die door Peter werden ‘binnengebracht’. Volgens Peter kwam justitie beloften niet na, werden deadlines niet gehaald, liet de beveiliging te wensen over en was de communicatie met de zussen ondermaats. Het lijstje met ergernissen en verwijten is nog een stukje langer, zo valt te lezen in het stuk.

‘Toen knapte er iets’

En toen kwam het moment dat hij zijn schoenen uit moest doen. Peter schrijft: ‘Moest dat echt? Ik ben toch geen onderwereldfiguur die hier zijn verhaal komt doen? ‘Jongens, ik kom hier voor jullie getuigen, jullie hebben me gevraagd om hier te komen…’, zei ik.’ Later in het stuk schrijft hij: ‘Toen knapte er iets. Als het zo moet… Is het echt teveel gevraagd dat een getuige met ietsie-pietsie meer welwillendheid wordt bejegend? Ik draaide me om en zei: ‘Dan ga ik toch weer’.’

Lees hier het hele stuk van Peter R. de Vries in de Volkskrant.