Overlevenden terroristische aanslag over nazorg: 'We vielen in een zwart gat'

Schuldgevoel

Gabriella was met haar man op de promenade in Nice toen daar een aanslag gepleegd werd. “Daarna durfden we heel veel dingen niet meer. Niet meer met het openbaar vervoer, naar drukke plekken. Ik had concentratieproblemen en een groot schuldgevoel: waarom mocht ik wel verder leven, en al die jonge slachtoffertjes die ik heb zien liggen niet?”

‘We vielen in een zwart gat’

Na de aanslag kon Gabriella redelijk snel terecht bij Slachtofferhulp, maar de gesprekken liepen vrij rap ten einde. “Dat is lastig, want wij hadden behoefte aan meer. Eerstelijnspsychologen namen ons alleen niet aan omdat het probleem te groot was, de gespecialiseerde hulp kon ons juist weer niet helpen omdát we geen eerstelijnshulp hadden gehad. We vielen in een zwart gat.”

‘Je hebt een specialist nodig’

Volgens Ferry, die bij de aanslag in Bataclan aanwezig was, is er goede hulp, maar geen maatwerk. “Je wordt niet pro-actief benaderd. En ja: Slachtofferhulp kan een hoop erg goed, maar een aanslag vereist zo’n specifieke benadering. Je hebt daar echt een specialist voor nodig, iemand die binnen dit thema getraind is. In het buitenland heb je bijvoorbeeld traumapsychologen, daar geloof ik heel erg in.”

Lees ook
Westen meer dan 100 keer doelwit jihadistische aanslag

Lotgenoten

Bij gebrek aan een ‘echte’ lotgenotengroep, maakte Ferry een tijd geleden een Facebookpagina aan waar slachtoffers van aanslagen lid van kunnen worden. “Ik begreep überhaupt niet dat dit nog niet bestond in Nederland. Is er nou nooit eens iemand geweest die dacht: laat ik die mensen eens aan elkaar koppelen? Het geeft echt steun als je het er gezamenlijk over kan hebben.”

Bekijk het het hele fragment hier terug.