“Mijn Islamitische onderwijzer kwam elke dag anderhalf uur naar ons huis om mij en mijn broertje, naast onze reguliere schooluren, les te geven. Hij was 27 jaar, ik was twaalf. Doordat we elkaar zo vaak zagen, begon ik hem leuk te vinden, en hij mij ook. Nog steeds weet ik niet hoe het gebeurde, maar we werden verliefd en kregen een relatie. Het was heel lastig, maar af en toe lukte het ons elkaar stiekem te ontmoeten.

Na een jaar zijn we met behulp van vrienden en onze ouders in het geheim getrouwd. Een huwelijk zonder documenten, zonder registraties. We waren hartstikke gelukkig. Vier maanden later was ik zwanger, en toen zijn we opnieuw getrouwd. Ditmaal officieel, met een bruiloft en drie dagen feest. Tijdens de huwelijksplechtigheid betaalde mijn vader de helft van de afgesproken 100.000 taka (1000 euro) bruidsschat.

Ik vond het ook heerlijk om naar het huis van mijn schoonouders te verhuizen, want daar had ik een kamer helemaal voor mezelf. We zijn een paar maanden diep gelukkig geweest, maar toen ging het mis. Mijn man eiste bij mijn ouders de resterende bruidsschat op, maar die hadden dat geld helemaal nog niet bij elkaar verdiend. Als straf heeft hij mij toen geslagen. Zo hard dat ik met mijn zwangere buik in het ziekenhuis ben beland. Er is nog wel over en weer gepraat om het huwelijk te fixen, maar mijn man zei: ‘geen geld, geen huwelijk. Ze mag niet meer terugkomen.’

Ik was zo verdrietig, ik wilde wel terug, we hadden het zo fijn gehad. Mijn ouders hebben me weer in huis genomen en met behulp van een pro deo advocaat hebben ze gezorgd dat hij een aantal maanden de gevangenis in moest voor die mishandeling. Vrij snel nadat mijn man vrijkwam is hij met een ander meisje getrouwd. Mijn ouders hebben een heel fijn huwelijk, ze waren echt een voorbeeld voor mij. Ze hebben me altijd zo gesteund, daar ben ik dankbaar voor. Dat mijn dochter nu moet opgroeien zonder de liefde van haar vader, vind ik heel erg. Misschien komt haar papa op een dag toch nog naar zijn kind vragen.

Intussen ga ik weer naar school, want leren vind ik heerlijk, en geef ik wat bijles om geld te verdienen. Als ik klaar ben met mijn studie wil ik een goede baan vinden om mijn kind te kunnen onderhouden en ook een goede opleiding te geven, zodat ze niet dezelfde fouten maakt als ik. Ze moet later onafhankelijk worden en zich gelijkwaardig kunnen voelen aan haar man. En wie weet, misschien vind ikzelf ook ooit nog wel een nieuwe liefde.”

Lees ook

Afroza was dertien toen ze werd uitgehuwelijkt: ‘Ik hoopte dat ons kind het huwelijk kon redden’

 

Lees de verhalen van de zes andere kindbruiden uit LINDA.172 via Blendle (€).

Om hun privacy te beschermen zijn de meisjes onder de 18 jaar anoniem gefotografeerd. Wereldwijd trouwt één op de vijf meisjes voor haar achttiende. Tien jaar geleden was dit één op de vier. Een op de negen meisjes is op haar huwelijksdag jonger dan vijftien jaar. Girls not Brides is een samenwerking van ruim duizend organisaties wereldwijd, waaronder Plan International, om kindhuwelijken te stoppen. Mabel van Oranje is voorzitter. In de strijd tegen kindhuwelijken werkt Plan  op meerdere terreinen tegelijkertijd: het maakt meisjes bewust van hun rechten en geeft voorlichting aan ouders, leerkrachten, dorpshoofden en lokale organisaties over de schadelijke praktijk en het belang van onderwijs voor meisjes. Ook strijdt Plan voor betere wetgeving op de minimale huwelijksleeftijd en handhaving van deze wetten.