Ik las in de LINDA. van deze maand dat Holly Brood regelmatig gethinshamed wordt. Iemand op het www had haar zelfs ‘een wandelende k*nkertak’ genoemd.
Alsof dat niet erg genoeg is, voelde Holly zich ook nog eens genoodzaakt om haar lichaamsbouw te verantwoorden door haar snelle metabolisme te duiden: ze komt niet aan, hoewel ze bunkert. Al kauwt die meid alleen maar op een broccoli, wie zijn wij om haar te verwijten dat ze een bepaald figuur heeft?
De schofterige brutaliteit waarachter onzekere, anonieme keyboard warriors zich verschuilen daargelaten; het feit dat het vaak vrouwen zijn die andere vrouwen verplichten om zich te verontschuldigen voor hun uiterlijk, is ronduit triest.
We voldoen graag allemaal aan een bepaalde norm en hoewel we strijden om brede vertegenwoordiging van lichaamstypen in alle soorten en maten, verkoopt slank zijn uiteindelijk nog steeds het lekkerst. Sportschoolabonnementen, sapjes, diëten. Wat we allemaal wel niet doen om dun te zijn.
Om te voorkomen dat wat de huidige norm is de toekomstige norm blijft, moeten we schoonheidsidealen herkennen voor wat ze zijn: een manier om onze onzekerheden te vermarkten en deze aan ons terug te verkopen als beloften. Beloften die vaak niet eens waargemaakt kunnen worden, tenzij je genoegen neemt met heel veel sporten en je leefstijl rigoureus omgooit. Mij niet gezien. Ik sport dan wel graag en eet redelijk normaal, maar tegen een plank kaas en een borrel zeg ik geen nee. Niet toen ik vijf kilo zwaarder was en niet nu ik vijf kilo lichter ben.
Als we onszelf blijven vergelijken met andere vrouwen en continu streven naar wat we niet hebben, maar wel willen, blijven we chronisch ontevreden. Kunnen we niet gewoon blij zijn met een lichaam dat werkt en mogen andere vrouwen dat alsjeblieft ook zijn?
Je zou kunnen stellen dat het bodyshamen van een dun persoon niets meer is dan een onvolwassen manier om onze eigen jaloezie en onzekerheid te valideren. Hoe kunnen we het anderen kwalijk nemen dat ze aan een norm voldoen die we zelf blijven handhaven?
Waar dikke mensen nog altijd buiten de norm vallen, voldoen dunne mensen er al aan. Wat als normaal gezien moet worden is geen kwestie van of/of, maar van en/en.
Het is doodvermoeiend als we elkaar blijven bekritiseren op ons voorkomen en toch is deze vrijpostigheid nog steeds geen stille dood gestorven. Laten we er nu dan ook onmiddellijk mee ophouden.
Het accepteren van álle lichamen gebeurt pas als we ook die van onszelf omarmen. En die verantwoordelijkheid ligt om te beginnen bij het spiegelbeeld dat naar ons terug staart. Een spiegelbeeld dat alleen maar mooier wordt op het moment dat we andere vrouwen niet meer naar beneden halen.
Ginny Ranu: 'Of die vrouwen niet wat assertiever hadden kunnen zijn. Serieus?'
