Miskraam

Toen Anouk terugkwam van vakantie en bijna twaalf weken zwanger was, kreeg ze een echo. Haar kindje bleek in de negende week overleden te zijn. De volgende dag stapte Anouk gewoon op haar fiets naar werk, en deed alsof er niks aan de hand was. Ze had het idee dat je niet hoorde te praten over miskramen, maar vroeg zich al vrij snel af: waarom niet? Zo’n twintig procent van de vrouwen krijgt namelijk te maken met een miskraam.

Toch gaan praten

In eerste instantie wilde Anouk er liever niet over praten. Ze zag het als haar eigen schuld, schaamde zich ervoor en wilde het er aanvankelijk dus niet over hebben. Toch besloot ze dit uiteindelijk wel te doen, “want de impact is enorm”. “Het is een verlies, ook al was mijn ‘baby’ niet groter dan een druif.” Anouk en haar vriend waren er namelijk volledig op ingesteld dat ze in augustus ouders gingen worden.

‘Normaalheid’

En tijdens de gesprekken die ze voerden bleek dat bijna iedereen wel iemand kende die ook een miskraam had gehad. En daarom wil Anouk met haar artikel “iets bijdragen aan de ‘normaalheid’ van het onderwerp”. Ze wil dat andere vrouwen het idee hebben dat je erover kúnt praten. “Het helpt.”

Lees het hele stuk hier bij Vrij Nederland.

Twintig procent van de vrouwen maakt het mee, maar we praten er niet over. Laten we het eens over miskramen hebben, schrijft Anouk Kemper.https://t.co/2fbLqdfJoi pic.twitter.com/T7jQp0yUjo

— Vrij Nederland (@vrij_nederland) June 2, 2018