Danique Bossers (33) is founder van Most Wanted, moeder van Marley (5) en Teddy (3) en zwanger van de derde.
Op de valreep, met 38,5 week zwangerschap, besloot ik tóch een zwangerschapsshoot te doen. Mét blote buikfoto’s.
Om heel eerlijk te zijn heb ik me hier de complete zwangerschap niet comfortabel bij gevoeld; die buik letterlijk ‘bloot’ geven. Ik worstelde – weer – met mijn veranderende lijf. Mijn buik is altijd mijn grootste onzekerheid geweest. Voor zover ik me kan herinneren heb ik nog nooit een platte buik gehad, zelfs niet als kind.
Ik heb mijn buik dus nooit met trots bloot gedragen en ben me er altijd hyperbewust van om ‘m te bedekken en om charmant te zitten. Toen er eenmaal een kinderwens was en ik er na anderhalf jaar proberen achterkwam dat ik endometriose heb, werd het er helemaal niet beter op. Ik werd geopereerd en vier littekens waren het gevolg, waarvan één in mijn navel. Vrij kort daarna raakte ik zwanger, natuurlijk waren we intens gelukkig.
Wat minder fijn was: de littekens scheurden compleet uit en mijn buik kwam onder de striae te zitten. Waar mijn buik eerst nog slechts ‘helaas niet plat’ was, was-ie nu in mijn ogen helemaal geruïneerd.
Omdat ik altijd zo gewend was om mijn buik te verstoppen, voelde het zó tegennatuurlijk om ‘m tijdens mijn zwangerschappen ineens trots te showen. Ik stond zelfs tijdens maternity shoots voor Most Wanted automatisch mijn buik in te houden, zo diep zat die gewoonte geworteld.
'Hoe kan het dat ik zielsveel van mijn kind houd, maar tegelijkertijd ook snak naar nul verantwoordelijkheden?'
Ik voelde me heel kwetsbaar wat betreft opmerkingen van anderen. Als je zwanger bent lijkt het alsof iedereen ineens een vrijbrief krijgt een opmerking te maken over je lichaam. Van: ‘Wat ben je dik’ en ‘Wow, je staat nu wel op ploffen’ tot: ‘Oh wat heb je nog een bescheiden buikje’. Ik voelde me nergens prettig bij. Totaal ongemakkelijk zelfs als er een opmerking over mijn buik werd gemaakt.
Waarom lijkt het geaccepteerd deze opmerkingen te maken als iemand zwanger is? Dat is toch ook tamelijk ongepast als iemand niét zwanger is? Ik kon soms best fel uit de hoek komen en dan werd er altijd aangegeven dat het lief bedoeld was. Dat ze het juist mooi vonden. Dat geloofde ik ook meteen en ik besefte ook dat het compléét bij mezelf lag, die onzekerheid.
Afgelopen week was ik daar dus ineens zó klaar mee. Nu ik een dochter krijg besef ik meer dan ooit dat ik trots mag zijn. Nee, trots moét zijn op mijn gezonde lichaam. Het complex waarmee ik zelf mijn halve leven heb rondgelopen wil ik absoluut niet overdragen op mijn dochter. Dus hop, uit de kleren en ownen die handel. Totaal uit mijn comfortzone, maar trots dat ik het toch gedaan heb. Én heel blij met het resultaat.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Meer lezen van Danique? Lees hier haar column in de eerste LINDA.mini.
Danique Bossers: ‘Dat ik meldde dat een jongen net zo welkom was, leverde vooral verbaasde blikken op’
