Birsen Basar (40) heeft autisme en durfde om die reden lange tijd geen moeder te worden. Inmiddels heeft ze een dochter van bijna twee maanden oud. Zowel tijdens de zwangerschap als na de bevalling had ze het zwaar, maar inmiddels begint ze te wennen aan haar nieuwe leven.
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opmerkelijkste verhalen over bevallingen. Van moeders, partners, vrienden, familieleden en experts.
Triggerwarning: dit artikel gaat onder meer over suïcidale gedachten.
“Vroeger wilde ik heel graag kinderen”, vertelt Birsen. “Ik wilde er wel vier.” Maar dat verandert als ze de diagnose autisme krijgt. “Ik werd door mijn omgeving vaak niet begrepen. Het is me zelfs meerdere keren afgeraden om kinderen te krijgen. Ik ben lang bang geweest vanwege de kans op erfelijkheid. Ook twijfelde ik aan mezelf. Kon ik een kind wel de zorg en liefde bieden die het nodig had? Ik had het soms zelf al moeilijk genoeg.”
Maar dan raakt ze toch zwanger. “Mensen met autisme hebben over het algemeen meer angst en stress dan mensen zonder autisme. Ik was bang voor de echo’s en de NIPT-test, bang dat het kindje een afwijking zou hebben. En tegen het einde van de zwangerschap kwam de angst voor de bevalling.”
Ter voorbereiding op wat haar te wachten staat, kijkt ze video’s van bevallingen op het internet. “Ik vond het lastig dat niemand me kon vertellen hoe de bevalling zou verlopen en hoelang het zou duren. Een bevalling is onvoorspelbaar en ik kan niet tegen onvoorspelbaarheid. Ik raak ervan in paniek, het geeft me een onrustig gevoel en zorgt er vaak voor dat ik moet huilen.”
Om zoveel mogelijk onduidelijkheid weg te nemen, stelt de gynaecoloog voor om de bevalling op een afgesproken moment in te leiden. “Alleen vertelde ze er niet bij wat dat precies inhield. Daar werd ik erg onrustig van. Omdat ik vragen bleef hebben, stuurde de verloskundige mij weer naar het ziekenhuis, waar ik een gesprek had met een klinisch verloskundige. Zij zei dat een inleiding soms wel vijf dagen kan duren en raadde het mij af. Daarna wilde ik die inleiding niet meer, maar hoe zou ik dan bevallen?”
Birsen vraagt zich af waar ze goed aan doet. “Dat vond ik moeilijk. Ik had liever natuurlijke weeën dan kunstmatige door een inleiding. Mijn vriend zei: ‘Als ze komt, dan komt ze zelf. We wachten een natuurlijke bevalling af en gebeurt dat niet, dan plannen we een keizersnede.’ Hiervoor moest ik opnieuw naar het ziekenhuis. Alle verloskundigen die ik tot dan toe had gesproken, zeiden dat een keizersnede een grote buikoperatie was, dat wist ik ook wel, maar ik wist niet wat het verder inhield. De gynaecoloog die ik nu ontmoette, luisterde echt naar mij en herhaalde niet alles wat ik al wist. We hadden een klik. Daarom wilde ik graag dat hij de eventuele keizersnede zou doen, maar dat kon pas in week 42, omdat hij met vakantie was. Ik was benieuwd of de baby zo lang zou blijven zitten.”
De baby blijft zitten tot week 42 en de keizersnede wordt gepland. Tegen de gynaecoloog grapt Birsen dat de baby waarschijnlijk autistisch is. “Ze was gewend aan de buik en wilde er niet uit.” De dag van de keizersnede is spannend. “We moesten vroeg opstaan en ons melden in het ziekenhuis. Ik was kei-zenuwachtig, maar ik wist wat ze gingen doen en wie het gingen doen, dat gaf mij rust. Voor de ruggenprik moest ik achteroverleunen, precies zoals ik had gezien op het internet. Ik ging liggen en ongeveer tien minuten later werd Miray geboren. Een kerngezonde baby.”
De kersverse moeder herstelt fysiek voorspoedig van de keizersnede, maar worstelt mentaal met de vele veranderingen in haar leven. Ineens heeft ze een dochter, een klein meisje dat drinkt, poept, plast en slaapt. “Alle hulp stopte ineens: de kraamverzorgenden, verloskundigen, de gynaecoloog, alles. Ik voelde mij verlaten door iedereen. Ik moest enorm wennen aan de nieuwe situatie. Ik sliep slecht, at weinig en miste mijn zwangere buik, die ik bijna tien maanden heb gehad. Het werd mij allemaal te veel en ik kreeg suïcidale gedachten. Dat kan gebeuren door de hormonale veranderingen, maar wat ik niet wist is dat vrouwen met autisme nog meer last van hormoonschommelingen hebben.”
Birsen heeft hulp nodig. “Ik had vooraf meer achtergrondinformatie en hulp nodig. Ik was alleen maar bezig geweest met hoe de baby eruit zou komen, maar toen ze eruit was, begon het pas écht. Ik vertelde de verloskundige dat ik suïcidale gevoelens had. De crisisdienst werd ingeschakeld en er kwam wekelijks een vrouw langs om met mij te praten. Zij stelde een signaleringsplan op. Na twee weken constateerde ze dat ik niet meer in crisis zat en dat ze geen passende hulp voor me konden vinden.”
Inmiddels gaat het wat beter met Birsen. “Ik heb geen suïcidale gedachten meer en begin steeds meer te wennen. Mijn leven is veranderd en tegelijkertijd staat het ook stil doordat ik verlof heb. Ik ben gewend geraakt aan Miray en vind haar leuk. Ze drinkt en slaapt goed. Ze is een hele lieve baby. Ik heb daar geluk mee gehad. Maar ik vind het jammer dat het na de bevalling zo is gegaan.”
Birsen hoopt dat dat andere vrouwen met autisme bespaard blijft. “De nazorg moet beter. Zorgverleners in de verloskunde dienen ook te weten wat autisme is en dat vrouwen met autisme bijvoorbeeld veel meer kans hebben op een postpartum depressie. Ook moet eerder begonnen worden met de voorbereidingen van de bevalling. Bij mij kwam dat pas tegen het einde van de zwangerschap ter sprake. Dat is veel te laat. Het gaat vanaf het begin van de zwangerschap te veel over lichamelijke zaken en weinig over mentale problemen waar je als vrouw, en zeker als vrouw met autisme, last van kunt krijgen. Ook is het belangrijk dat de informatie die beschikbaar is niet alleen moet gaan over tijdens de zwangerschap, maar ook over de tijd daarna. Zodra de baby eruit is, trekt iedereen zijn handen van je af en moet je het zelf doen. Dat kan voor sommige mensen moeilijk zijn.”
Birsen hoopt in de toekomst nog een kindje te krijgen. “Het hele gedoe rondom de zwangerschap en bevalling was niet makkelijk, maar ik ben erachter gekomen dat ik het moederschap leuk vind. Ik hoop dat het mij gegund is om in de toekomst nog een baby te krijgen. Ik weet nu beter wat ik kan verwachten en wat ik moet doen. En daarnaast zal ik blijven aangeven wat ik nodig heb, zodat ze mij (beter) kunnen helpen. Dat is ook mijn tip aan anderen: als je hulp nodig hebt of ergens meezit, geef het vooral aan en trek op tijd aan de bel.”
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Worstel je met suïcidale gedachten of maak je je zorgen om iemand anders? Praat er dan over. Bel 113 of ga naar www.113.nl. Stichting Zelfmoordpreventie is 24 uur per dag en zeven dagen per week bereikbaar.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Michelle is bewust alleenstaande moeder en kreeg een tweeling: ‘We lagen de eerste 101 dagen in het ziekenhuis’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
