Lees hier exclusief de eerste hoofdstukken van 'Waarom heeft niemand mij dit verteld?' van Caroline Beerkens

Zwangerschap
50 soorten misselijkheid

Je voelt je fan-tas-tisch en dat is te zien. Je krijgt al de hele week complimentjes over hoe goed je eruitziet. Het voelt als een oneindige lente. Energie voor tien. Een stralende huid en een brein zo scherp als een scheermes. Zou het dan toch… Vandaag is de dag. Je doet je eerste zwangerschapstest. Je bent een paar dagen over tijd, precies zoals je dat gepland had. De liefde van je leven zit op de bank te wachten tot jij terugkomt met de stick waar je zojuist overheen geplast hebt. Je legt de test op de koffietafel en ploft op de bank. Hand in hand wachten jullie tot er twee streepjes op het schermpje verschijnen. Je bent zwanger! Je knuffelt je partner en doet een vreugdedansje. Vol trots houd je de zwangerschapstest in de lucht en neemt een selfie. Je vergeet even dat je er net overheen geplast hebt. Je kunt niet wachten om het goede nieuws met de rest van de wereld te delen #lovemylife #justthethreeofus #babyontheway. De komende negen maanden worden ge-wel-dig!

Het eerlijke verhaal van mijn eerste zwangerschap

Het is een warme lenteavond in 2015. Ik draag mijn rode zomerjurkje, oude spijkerjas en mijn zwarte Dr. Martens. Ik spring op de fiets richting mijn beste vrienden die in Paradiso op me wachten. We gaan naar een concert van Hank Moody, de eeuwige vrijgezel uit Californication: een middelbare man in een gestreept shirt met een net zo middelbaar repertoire. De seks is ver te zoeken. Ter compensatie hebben we in onze ene hand een Corona en in de andere
een tequila. En nog een, en nog een, en nog een. Een donderdag zoals die er in die tijd zo vaak uitziet. Ik ben zesentwintig jaar oud en ‘vluchten van de realiteit’ is mijn middle name. Eenmaal buiten voel ik me misselijk. Niet vreemd voor iemand die zo veel alcohol achter haar kiezen heeft. Ik troost mezelf met de gedachte dat ik me morgen vast beter voel. Was dat maar waar.

De volgende ochtend word ik wakker van het overgeven. Niet
één keer, maar vier keer. Ik ben zo getraind in een avondje uitgaan dat ik van een avondje tequila niet meer hoef te spugen. De alarmbellen in mijn hoofd gaan af. Het zal toch niet …

Niet veel later fiets ik, met mijn hartslag in mijn keel, naar de dichtstbijzijnde Etos om twee zwangerschapstesten te kopen. Eenmaal thuis plas ik over de eerste. De langste drie minuten van mijn leven volgen. Dan verschijnt de tekst in het venstertje: 3 weken+. Mijn adem stokt en voor de zoveelste keer die dag draait mijn maag zich om. Alles waar ik voorheen zeker van was, valt als een kaartenhuis in elkaar. “Blijven ademen”, zeg ik tegen mijzelf. Ik zit in elkaar gezakt op de koude grond in de badkamer, de deur op slot. In mijn hoofd hoor ik stemmen die ik nooit eerder hoorde. Stemmen die heel hard ‘ja’ roepen, maar ook stemmetjes die niets anders willen dan heel, heel hard wegrennen. De stemmen van mijn ouders, de vader van de baby, mijn vriendinnen… Iedereen is in mijn hoofd aan het woord.

De vader van de baby bellen zou een logische vervolgstap zijn, maar in plaats daarvan bel ik mijn beste vriendin. Het is vreemd om mezelf hardop te horen zeggen: “Ik ben … ik ben … zwanger.” En toch is het zo. In mijn buik groeit een baby en ik weet nog niet hoe ik me daarover voel. Ik wil op dat moment niets horen over logica of verstandige keuzes. Geen analyses, geen meningen, geen afwegingen.

Ik weet niet met­ een hoe ik me voel over mijn zwangerschap en tegelijkertijd voelt het alsof het zo moest gebeuren. Op dat moment geloof ik heilig dat dit kind alles gaat veranderen. Dat ik eindelijk een duidelijke richting krijg in mijn leven. Na jaren waarin ik steeds verder van mezelf was afgedreven, verdwaald in de magie en de roes van het Amsterdamse nachtleven, lijkt deze zwangerschap een reddingsboei. Een baby betekent een nieuw begin. Ik zou moeder worden. Ik zou verantwoordelijk zijn, georganiseerd, stabiel. Een betere versie van mezelf.

Ik vertelde het mijn vriendin en besefte pas toen hoe dubbel het klonk. Blij en niet blij. Zeker en totaal niet zeker. En ik dacht: kan dat eigenlijk wel?niet altijd mee. Je bent lomper, groter, je ruikt anders en soms ver geet je dat dit alles is omdat er een kind in je zit en is het gewoon even irritant en zit alles in de weg.

Misschien is dat wel het eerlijkste wat ik kan zeggen: je verliest iets, maar je wint ook iets terug. Ik was tijdens mijn eerste zwangerschap meer in contact met mijn lichaam dan dat ik al die jaren daarvoor was geweest. Het ging allang niet meer over mij en de oordelende blik naar mijn lichaam toe. Want als ik stil genoeg werd en luisterde, dan vertelde het me precies wat het nodig had. Ook als dat de visjes uit het blauwe Haribo-zakje of een gepofte aardappel met kruidenboter waren in het holst van de nacht.

Schoonmaakdrang

Zwanger zijn is niet de roze wolk die het gros van de Hollywood- films je belooft. Het is het prille begin van de transformatie van vrouw naar moeder. Nesteldrang kwam voor een rommelig type zoals ik eigenlijk als geroepen. Ik waagde mezelf opeens op trapjes om boven op kasten schoon te maken, of op mijn knieën om voegen te schrobben met de allernieuwste elektrische borstel die ik bestelde tijdens een van mijn nachtelijke oplevingen/dwalingen op het wereldwijde web. Elk hoekje, elk voegje ging ik af om ergens maar controle over te krijgen.

In de laatste weken sloeg die hele nesteldrang, tot ongenoegen van mijn huisgenoten, weer om. Toen keek ik vooral Insta-filmpjes van vrouwen die hysterisch aan het poetsen waren, terwijl ik zelf horizontaal op de bank lag: één hand in een zak chips, de andere op mijn hangende buik.  De kast staat nog altijd onaangetast vol met ongebruikte schoonmaakmiddelen en nutteloze apparaten om je voegen mee schoon te maken.

Geen zwangerschap is hetzelfde

Als je al het geluk hebt dat je je in een omgeving bevindt waar al wat baby’s geboren zijn, dan krijg je gevraagd en ongevraagd advies. Heksenbrouwsels tegen de misselijkheid. Body pillows van die ene winkel. Augurken van het allerbeste merk. Allemaal hartstikke lief bedoeld. Maar ik kan het niet vaak genoeg zeggen: de ene zwanger schap is de andere niet. De belangrijkste tip is dan ook dat je gewoon moet doen wat coor jou goed voelt. Zelfs als het in de ogen van anderen hartstikke onlogisch is. Je mag het op jouw manier doen!

Die eerste maanden verwachtte ik van mezelf dat ik nog steeds kon uitgaan met mijn vrienden. In plaats van mijn vertrouwde tequila-en-coronacombinatie pakte ik een colaatje. Ik stond rustig nog tot middernacht in een kroeg te doen alsof ik niet helemaal gesloopt was. Ik was nog steeds dezelfde Caat! Om dan ergens een Houdini te doen in de hoop dat niemand het doorhad. Het duurde even voordat ik me echt kon overgeven aan mijn zwangerschap. Als ik nu terugdenk aan mijn zwangere zelf in de kroeg dan kan ik om haar lachen. Ze deed ook maar gewoon haar best.

Gelukkig is er ook nog zoiets als een verloskundige. Daar kwam ik zelf overigens pas achter toen ik mijn huisarts belde om hem te vertellen over mijn positieve zwangerschapstest. Ik werd vriendelijk maar resoluut doorverwezen: “Je bent aan het verkeerde adres, je moet bij een verloskundige zijn, veel succes!” Enigszins verbouwereerd hing ik de telefoon op, kroop achter mijn computer en googelde naar verloskundigen in de buurt. Ik had geen idee waar ik op moest letten en stond er totaal niet bij stil dat ik mezelf negen maanden lang aan deze persoon zou binden.

Jouw verloskundige maakt het verschil

Een verloskundige begeleidt een gezonde zwangerschap van begin tot eind. Zij doet de medische controles, volgt de groei en gezondheid van de baby, begeleidt de bevalling en houdt in de kraamtijd zowel moeder als kind in de gaten. Bij afwijkingen of risico’s verwijst zij door naar de gynaecoloog. Dit is de plek waar je voor het eerst keuzes gaat maken over je zwangerschap en bevalling. Denk aan zaken als waar je gaat bevallen, of je dat met of zonder pijnbestrijding wilt doen en wie erbij mogen zijn. Al deze dingen leg je vast in het zogeheten geboorteplan. Want het is goed om een plan te maken! Je gaat immers ook niet van de ene op de andere dag een marathon lopen zonder dat je ervoor getraind hebt. Het vergt een hele hoop voorbereiding. Een bevalling is zo’n beetje een marathon on steroids, dus het zou gek zijn als je je niet voorbereidt.

Een verloskundige kan je daarbij helpen maar dan moet je wel de
juiste hebben. Mijn advies is om die keuze niet te licht op te vatten. Lees de referenties, vraag je vriendinnen, plan een kennismakingsgesprek. Of twee. Je zit er een behoorlijke tijd aan vast en dat verschil tussen verloskundigen is groter dan je van tevoren kunt bedenken. Ik moest drie keer zwanger worden om bij de juiste uit te komen. Die derde verloskundige maakte alles anders. Ze begreep dat zorgen voor een zwangere vrouw meer was dan controles en centimeters meten. ’s Ochtends maakte ze havermoutpannenkoeken, de lekkerste die ik ooit heb gegeten. ’s Avonds nam ze eten mee van thuis, zodat er niet meer gekookt hoefde te worden. Mijn vragen, hoe simpel ze ook leken, werden serieus genomen en met geduld beantwoord. Mijn twijfel mocht er zijn. Zo hoort het te voelen.

Tips en tricks

• Praat over wat er echt speelt
  Als je eerlijk bent, zul je zien hoeveel herkenning je voelt bij anderen. Niet over de babykamer of de kinderwagen, maar over de angsten, de twijfels en de irritaties. Zeg het hardop: ‘Het is oké om niet met­ een head over heels met je ongeboren vrucht te zijn, of later zelfs je baby.’
• Verwacht niet dat je partner alles begrijpt
  Hij of zij ziet je veranderen, maar voelt het niet in diens lijf. Dat verschil is groot en valt soms simpelweg niet uit te leggen. Je daarbij neerleggen geeft vaak nog de meeste rust.
• Blijf bij jezelf, ook als je lijf verandert
  Je hoeft niet de dag na een zwangerschapstest je hele leven om te gooien. Net zoals je baby, groei je hier langzaam in. Blijf iets doen wat je herinnert aan wie je was: je kunt nog steeds gaan dansen, je ligt er alleen wel wat eerder af.
• Wees eerlijk over wat je mist
  Vrijheid, spontaniteit, je oude lichaam, het mag allemaal. Rouw is ook onderdeel van groei. Je kunt blij zijn met wat komt en tegelijkertijd verdrietig om wat verdwijnt.
• Stop met vergelijken
  Er is geen juiste manier om zwanger te zijn. Niet elke vrouw straalt. Niet elke vrouw geniet. Jij doet het op je eigen manier.
• Leg de lat lager dan ooit en zet jezelf op een socialmediadieet
  Eén taak per dag is soms genoeg. Een douche, een boterham, een zak m&m’s. Dat is óók goed zorgen voor jezelf. Social media kan onbewust de lat heel hoog leggen. Het is nu echt geen tijd om naar andere zogenaamde perfecte mensen te gaan kijken en vergelijken. Zoek naar accounts die je rust geven en je een goed gevoel geven over jezelf.

Waarom heeft niemand mij dit verteld? ligt vanaf nu in de winkels en is online te koop.