Anke is alleenstaande moeder van een zoon als ze met vermoeidheidsklachten naar de huisarts gaat. Ze heeft een spiraal, dus denkt niet aan een zwangerschap. Tot ze die middag de uitslag hoort.
Aan LINDA. doet Anke haar verhaal.

Anke is alleenstaande moeder van een zoon als ze met vermoeidheidsklachten naar de huisarts gaat. Ze heeft een spiraal, dus denkt niet aan een zwangerschap. Tot ze die middag de uitslag hoort.
Aan LINDA. doet Anke haar verhaal.
“Op 17 augustus 2013 werd ik moeder van mijn eerste kind, Lucas. Ik stond er alleen voor, want zijn vader had me vlak voor de bevalling verlaten. Gelukkig was Lucas een makkelijke baby en ik genoot van het moederschap. Een goede vriend hielp me destijds vaak en na een tijdje dachten we dat er meer in zat dan vriendschap. We hadden het even leuk samen, maar uiteindelijk is dit niks geworden.”
“Lucas had een afgeplat hoofdje, waar hij misschien aan geopereerd moest worden. Dat bracht veel onzekerheid met zich mee, waardoor ik het niet vreemd vond dat ik vaak moe was. Toen de vermoeidheid bleef, ben ik echter toch maar naar de huisarts gegaan. Nadat mijn bloed was geprikt, werd ik gebeld met de uitslag: ‘Je bent zwanger.'”
“Ik schrok enorm. Ik had een Mirena-spiraal, dus ik ging er totaal niet vanuit dat zwangerschap een optie was. Ook was ik niet misselijk, alleen maar moe. Diezelfde dag kon ik terecht voor een echo. De verloskundige keek op het scherm en vroeg verbaasd: ‘Wist je echt niet dat je zwanger was? Je zit al op bijna dertig weken.'”
Anke in mei 2014. Ongeveer 28 weken ongemerkt zwanger.

“Ik viel bijna van mijn stoel toen ik dat hoorde. Ik had helemaal geen dikke buik, hoe kon ik dan dertig weken zwanger zijn? Er werd me uitgelegd dat de placenta aan de voorkant zat, waardoor schopjes voelen als rommelende darmen. En omdat ik 1.86 meter ben, had de baby ook zonder dikke buik genoeg ruimte.
Maar ik denk dat het ook psychisch is, want mijn buik groeide vanaf dat moment wél. Verder had ik in die eerste dertig weken wel wat alcohol gedronken en bijvoorbeeld rauw vlees gegeten, maar gelukkig niet zoveel dat ik me daar zorgen om maakte.”
“Ik wist zeker dat de baby van de eerder genoemde vriend was, maar hij en zijn nieuwe vriendin dachten dat ik mijn zwangerschap verzon. Ik kwam in een roes, omdat ik van alles in mijn eentje moest regelen. Acht weken nadat ik het nieuws hoorde, ging het – waarschijnlijk door stress – niet goed met de baby. Omdat haar groei achterbleef, werd besloten om haar te halen.”

“Op 21 juli werd twee keer een ballonnetje geplaatst om de bevalling in te leiden, maar dit werkte niet. Maar toen ze de volgende dag mijn vliezen doorprikten, ging het snel. De bevalling, waar mijn beste vriendin bij was, duurde in totaal vier uur. Op 22 juli 2014 werd rond 10.30 uur mijn dochter Lana geboren.
Ik had tijdens de zwangerschap nog niet het gevoel dat ik een band had met de baby en was bang dat die ook niet zou komen. Maar vanaf het moment dat ik Lana vasthield, waren die twijfels weg. Er gingen allerlei emoties door me heen. Ik was boos op hoe het allemaal was gelopen, maar ook blij omdat ze gezond was. Echt een overweldigend moment.
Van tevoren vreesden de artsen dat Lana nog heel klein zou zijn en in de couveuse zou moeten. De kinderarts zag na de geboorte wel dat Lana pas 36 weken was, in plaats van de verwachte 38, maar het ging verder boven verwachting goed. We mochten zelfs die middag al naar huis.”

“De kraamweek was moeizaam. Lana huilde veel en de borstvoeding lukte niet, waardoor ze flink afviel. Het eerste anderhalf jaar waren vooral de nachten echt een hel. Achteraf gezien denk ik dat ik destijds in een depressie zat. Ik was constant zo moe. Dat is echt killing.
Lana’s vader wilde niks meer van me horen, maar ik wilde hem desondanks op de hoogte houden. Dat deed ik door hem na de bevalling, hoe vreemd het ook klinkt, een mail te sturen. Er zijn later nog DNA-tests en rechtszaken aan te pas gekomen om te voorkomen dat er ‘Vader onbekend’ op Lana’s geboorteakte bleef staan.
Toen Lana een jaar was, werd bewezen dat hij echt de vader is. Hij legde uit dat hij door privé-omstandigheden in een moeilijke periode zat en daarom anders had gereageerd dan hij zou willen. Hij verliet zijn vriendin en sindsdien hebben we heel goed contact.”

Malou Peters Fotografie
“Het gaat hartstikke goed met ons. Lana is een vrolijke, zorgzame en energieke meid. Inmiddels heb ik met mijn huidige vriend nog twee dochters gekregen. Ik leerde Sven kennen toen Lana ongeveer vier maanden was, dus hij is voor haar ook echt een vaderfiguur. Lana’s biologische vader ziet haar om het weekend. Hij heeft een leuke vriendin en we gaan allemaal goed met elkaar om. Ontzettend fijn dat dat kan.”


AK Fotografie
“Het komt blijkbaar heel zelden voor dat je door je spiraal heen een succesvolle zwangerschap hebt. Omdat de spiraal niet op de echo’s te zien was, dachten ze dat-ie eruit gevallen of verkeerd gezet was. Bij de geboorte bleek de spiraal echter nog in de placenta te zitten. Dit was zo bijzonder, dat een foto ervan het hele ziekenhuis rondging.”
“Als ik terugkijk, denk ik: hoe heb ik dit in godsnaam gedaan? Maar ik weet nu dat het kan. Achteraf had ik meer willen genieten en me minder druk willen maken om de toekomst. Ik wil andere vrouwen die onverwacht zwanger raken dan ook meegeven dat het uiteindelijk echt op z’n pootjes terechtkomt.”

AK Fotografie
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.





