Actrice Barbara Sloesen (37) is samen met muzikant Joost Hofman (33). Samen hebben ze zoon Shaffy. Voor LINDA.mini schrijven ze tweewekelijks een duo-column.
BARBARA
De angst dat ik er, als onze kinderwens onvervuld zou blijven, niet bij zou horen, werd nog groter toen bleek dat ik niet was uitgenodigd voor de verjaardag van de dochter van een vriendin. “Daar zit jij toch niet op te wachten”, was haar uitleg. Ergens begreep ik haar wel. Zij dacht dat het voor mij te confronterend zou zijn. De gesprekken die ongetwijfeld voornamelijk over kinderen zouden gaan, de aanblik van de gelukkige gezinnetjes. Wat veel mensen zich denk ik niet realiseren, is dat ik me juist buitengesloten voelde doordat de keuze voor mij werd gemaakt. Ik kreeg het idee dat ik een ‘probleem’-geval was, terwijl wij op dat moment nog heel positief in alle vruchtbaarheidsonderzoeken stonden. Door voor ons in te vullen dat we niet op een kinderverjaardag zouden zitten te wachten, kreeg ik het gevoel dat we door de ander werden gezien als ‘dat stel’.
Het stel bij wie het niet zou lukken. Nu ik dit schrijf met een klein jongetje slapend naast me, voelt het dubbel. Ik heb altijd gezegd: op het moment dat ‘het’ lukt, hoor je niet meer bij de groep die nog wenst. Want nog steeds niet weten of er ooit een kind komt is iets compleet anders dan meegemaakt hebben dat het lang duurde, maar die grote wens wel is vervuld.
Ik kan me goed verplaatsen in het verlangen en de onzekerheid die bij een nog onvervulde kinderwens komen kijken, maar in ons geval heeft het verhaal al de gewenste uitkomst. Waardoor we nu wél worden uitgenodigd voor de kinderverjaardagen. Natuurlijk had ik dat eerder wellicht confronterend gevonden, maar ik wilde toch graag deelgenoot blijven van het leven van mijn vriendinnen, hoewel ik ook weet dat mijn vriendschappen niet gebaseerd zijn op wel of geen kinderen krijgen.
Ik moet eerlijk bekennen dat samen met Shaffy naar een kinderverjaardag gaan veilig voelt. Nu kan ik meekomen met de gesprekken en leer ik eindelijk hoe mijn vriendinnen hun bevalling en de eerste maanden ‘echt’ hebben ervaren. Ik hoor erbij. Terwijl ik luister naar alle details, vraag ik me af waarom dit niet eerder kon. Ik denk dat mijn schaamte om mijn diepste angst – de angst dat ik nooit moeder zou kunnen worden – ons in de weg stond. Net als dat hun angst om mij te kwetsen met hun verhalen ook onoverbrugbaar leek.
Achteraf is, zoals altijd, makkelijk praten, maar als ik mij eerder had opengesteld en zij meer met mij hadden gedeeld, dan had ik me misschien in de onzekere jaren wat minder alleen gevoeld.
Barbara: ‘Als ik Instagram moet geloven, doe ik alles fout'
JOOST
Voor mij bestaat er geen grotere vreugde dan day drinking. Wellicht dat sommigen me zullen beschuldigen van een ietwat leeg bestaan, zeker omdat ik vier maanden geleden vader ben geworden. Dus voordat je Jellinek of een psycholoog aanraadt: het is enigszins gechargeerd. Een zaterdagmiddag in de lente, het tijdstip: te laat om Jellinek écht te overwegen, maar te vroeg om je moeder een foto te appen dat je aan de rosé zit. Een tafel met vrienden, waarvan er sommigen aanwaaien, sommigen vertrekken. Je niet druk maken over de oplopende rekening, fijne gesprekken over vroeger en de toekomst. Voor middernacht aangeschoten met een glimlach in slaap vallen: voor mij was het de zaterdag waar Bløf over zong.
Het was voor mij de ideale transitie van een onstuimig leven als twintiger in Amsterdam – waar ik de ondergaande zon het liefst een paar uur later weer zag opkomen – naar een volwassen(er) leven als dertiger. Als ik nu terugdenk aan die momenten, zittend in de woonkamer met een halfvol pak sigaretten en daarna stomdronken in slaap vallen in een vreemd bed, voel ik een soort ranzige melancholie. Blij om meegemaakt te hebben, maar blij dat geen vezel in mijn lichaam er meer naar verlangt. De dertiger zaterdag daarentegen, omgedoopt tot Zatterdag, was heilig. Een vorm van escapisme, uiteraard. Maar zoals Paskal Jakobsen zong: ‘Zaterdag ben ik vrijer dan de rest.’ Wanneer komt de volgende transitie?, vreesde ik vaak bij het openen van een nieuwe fles.
Het is een zaterdagmiddag in de lente. Het tijdstip: te laat om er nog een Zatterdag van te maken, maar te vroeg om de dag als verloren te beschouwen. “Koffie of thee?”, vraagt mijn vriend. Ik heb de woorden nooit eerder uit zijn mond horen komen. Koffie of thee? Is het dinsdagochtend? Hebben we een meeting over kwartaalcijfers? Staan we op een condoleance? Nee.
We zijn op een kinderverjaardag. Het zijn dezelfde vrienden waarmee ik vroeger over de toekomst praatte, maar de toekomst is nu. De toekomst is koffie of thee op zaterdagmiddag. Een bakfiets waarbij de ene volwassene voorin zit. Je beste vriend die, naast koffie of thee, ook aanbiedt om je zoon even vast te houden, zodat je de luiertas in een hoek kan zetten. Het is dan je vrienden zien spelen met je zoon. De toekomst is karaktertrekjes van hem terugzien in zijn jarige zoon.
Het is in paniek raken van een momentopname, zonder de tijd te nemen voor het grote geluk. De toekomst is je vriend, die je zoon teruggeeft en aan z’n vriendin vraagt: “Schat, is er nog rosé?”
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
'Elke keer als iemand zegt 'alle clichés zijn waar', voel ik me een stukje minder vader'
