Pauline Wingelaar is een Nederlandse presentatrice, influencer, ondernemer en auteur, bekend van Echte Gooische Meisjes en Echte Gooische Moeders. En nu is er dan haar eerste boek: Gooische Chaos.
In dit persoonlijke en humoristische boek vertelt Pauline openhartig over haar leven, moederschap, ondernemerschap en de zoektocht naar balans.
Speciaal voor LINDA.mini deelt ze hier alvast het eerste hoofdstuk.
Wij hebben thuis een strakke taakverdeling. Harmen gaat ’s ochtends naar beneden om de lunchtrommels te maken en ik haal de jongens door de wasstraat en maak de bedden op.
Ik doe dus de verzorgende kant en ik vind het lastig om dat uit handen te geven. Eigenlijk vind ik alles lastig om uit handen te geven als het op de kinderen aankomt, want Harmen maakt dan wel die lunchtrommeltjes, doet oprecht zijn best en heeft de koffie vaak al klaarstaan, maar ik zou het zelf toch nét even anders doen. Een lekker stukje worst dat over is van gisteravond in zo’n bakje doen, een beetje sushi, iets meer jeu in plaats van die standaard boterhammen met pindakaas.
We zijn in onze rolverdeling anders dan onze ouders. Mijn moeder deed thuis vrijwel alles als het op mij aankwam, waar mijn vader vooral druk was met zijn werk – en alles wat daarbij kwam kijken. En waar Harmens moeder ervoor zorgde dat de kinderen al gewassen in hun pyjama zaten, zodat zijn vader aan het eind van zijn werkdag alle aandacht van zijn vrouw kreeg, wilde Harmen het anders doen. Hij ziet dat ik het naast mijn werk gewoon niet allemaal red in mijn eentje.
Dus hij doet veel, niet alleen op schooldagen maar ook in het weekend, want dan gaan de jongens naar hockey. Hij is echt een heel leuke, goede vader. Behalve toen de jongens nog klein waren: Harmen is een minder goede babyvader. De oudste van vrienden van ons is even oud als Rein, en Harmen vroeg zich echt af hoe het kon dat zijn goede vriend er zo beroerd uitzag. Zwarte wallen, doodmoe, wat was er in godsnaam aan de hand?
Nou, vertelde hij, de nachten waren zo verschrikkelijk. Hun baby sliep niet, huilen, voeden, gedoe. Harmen vertelde zonder blikken of blozen dat hij geen idee had waar zijn vriend het over had, want zijn baby Rein sliep elke nacht heerlijk door. Terwijl ik een halfjaar lang elke dag en nacht borstvoeding gaf, zowel bij Rein als bij Died – daar was ik heel obsessief in, het moest en zou precies een halfjaar zijn. Maar Harmen merkte inderdaad niets, en kreeg daar ook geen kans toe. Ik liet hem gewoon doorslapen.
Het klinkt nu alsof ik het van tevoren allemaal heel erg heb uit gedacht– wat ook zo was – maar Rein wilde niet drinken tenzij ik een tepelhoed gebruikte, dus ik moest dat ding altijd bij me hebben, wat ook weleens niet het geval was. En na zes maanden vond ik het gewoon wel genoeg geweest, ook omdat hij toen al hapjes kreeg en ik zelf af en toe wel weer eens een drankje wilde drinken.
Bij Died wilde ik sowieso dat halfjaar volmaken, omdat hij prematuur was – daarover later meer.
Achteraf had ik het gewoon langer kunnen doen, want het ging prima en borstvoeding is altijd goed, maar ik vond het ergens ook wel mooi: Died is geboren op 1 juli, ik ben gestopt met borstvoeding op 1 januari. Precies een halfjaar, precies aan het begin van een nieuw jaar. Toen Died werd geboren, moest Harmen ineens ook een luier van Rein verschonen. Ik heb er een foto van gemaakt, want hij had echt geen idee wat hij aan het doen was. Ik heb gegierd van het lachen. En als ik een keer weg moest, moest Harmen ‘oppassen’, zo noemde hij dat werkelijk.
Hij liep ooit een keer met de kinderwagen door Naarden-Vesting en daar maakte een vriendin van Harmen van vroeger een foto van, omdat het er zo grappig uitzag. Als hij achter een kinderwagen liep, begon hij gelijk clownesk te doen; hij voelde zich dan een lulletje rozenwater, het was voor hem iets wereldvreemds. Hij vond het dus niks, baby’s, die kleintjes zijn niet zijn ding, maar dat heeft hij inmiddels meer dan goed gemaakt.
En Rein, Died en ik waren – en zijn – alles voor hem. Ik liet hem heus weleens een flesje opwarmen als ik een keer moest werken of een avondje wegging, maar ik deed écht de hoofdmoot. Dus ook die nachtelijke voedingen. Ik hoorde van vriendinnen wel dat zij het afwisselden met hun mannen, maar ik wilde het gewoon zelf doen. En eerlijk is eerlijk: ik vond het ook wel praktisch, die nachten, want ik haalde Rein of Died uit hun bedje en legde ze half pittend aan de borst. Geen gedoe met poedertjes, niks opwarmen, het was zo gebeurd.
Bovendien deed ik gewoon wat toen het beste ging en wat voor mijn gevoel het beste was. En Harmen vond het al lang prima, omdat hij dus minder met baby’s heeft. Eerlijk gezegd vond ik het ergens ook wel mannelijk, zijn manier van doen. Als ik vaders met een draagzak zag lopen, dacht ik al snel: zoetsappig. Ik vond het ergens dus wel sexy dat Harmen de babyvader was die hij was. Als ik ging koken, zette ik Rein en Died weleens bij hem op schoot, ik gaf hem natuurlijk wel ‘taakjes’ en hij vroeg me ook altijd of hij me ergens mee kon helpen, maar het ging eigenlijk gewoon heel natuurlijk, we voelden ons allebei goed in die rollen.
Het boek van Pauline Wingelaar Gooische Chaos is nu te koop in de winkel en bestel je gemakkelijk online via deze link.
Pauline Wingelaar kreeg op haar 40e de diagnose ADHD: 'Ik was al die jaren dus niet gek'
