Denise Cleven (32) is ontzettend blij als ze zwanger blijkt te zijn, maar haar zwangerschap is bepaald niet zorgeloos. Tijdens de 13-wekenecho komen er verschillende complicaties aan het licht: ze heeft een dubbele placenta, de navelstreng zit in het vlies en haar bloedvaten liggen niet goed.
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opmerkelijkste verhalen over bevallingen. Van moeders, partners, vrienden, familieleden en experts.
“Ik had bloedarmoede, dus ik was moe, maar verder voelde ik me goed”, blikt Denise terug. “Ik had geen gekke kwaaltjes.” Ze is blij dat ze zwanger is, maar vindt het ook spannend. “Mijn man en ik hebben autisme; onvoorspelbaarheid vinden we moeilijk. Ze zeggen bijvoorbeeld dat opvoeden moeilijk is, maar hoe moeilijk precies? Ook was ik bang dat ons kindje autisme zou krijgen.”
Alles lijkt goed te gaan, maar tijdens de 13-wekenecho komen er complicaties aan het licht. “Ik had een dubbele placenta, ze konden de navelstreng niet vinden, die bleek in het vlies te zitten, en mijn bloedvaten lagen niet goed.” Er worden extra echo’s ingepland, voornamelijk vanwege de dubbele placenta. “Daardoor had ik een grotere kans op vroegtijdige loslating en nam het risico op een groeiachterstand van of zuurstoftekort bij de baby toe. Daar maakte ik me continu zorgen over.”
Birsen over zwangerschap en bevallen met autisme: ‘De onvoorspelbaarheid maakte het zwaar’
Als Denise 34 weken zwanger is, blijkt ze een te hoge bloeddruk te hebben en komt ze erachter dat het hartje van haar baby af en toe een slag overslaat. Thuis bevallen is geen optie meer, maar dat vindt ze niet erg. “Ik wilde in het ziekenhuis bevallen. Het liefst rustig in bad, met niet te veel mensen om me heen.”
De schrik slaat toe als Denise 38 weken en twee dagen zwanger is en ze de baby plotseling niet meer voelt. “We gingen met spoed naar het ziekenhuis. Daar bleek gelukkig dat er niks aan de hand was, maar omdat ik ook een te hoge bloeddruk had, besloten ze voor de zekerheid de bevalling in te leiden.” Denise wordt met 38 weken en zes dagen om 07.00 uur opgenomen in het ziekenhuis en krijgt weeënopwekkers. “Het duurde heel lang voordat de medicatie werkte. Mijn man en ik speelden spelletjes, wandelden door het ziekenhuis en ik ging even langs bij een zwangere collega die in hetzelfde ziekenhuis lag.”
Robins navelstreng zakte uit tijdens de bevalling: ‘De baby moest zo snel mogelijk geboren worden'
Om 01.00 uur begint de bevalling. “Toen de weeënopwekkers eenmaal werkten, werkten ze veel te goed. Ik kwam in een weeënstorm terecht, maar de ontsluiting vorderde niet verder dan twee centimeter. Ik vraag me nog steeds af hoe ik dat overleefd heb. Ik had zoveel pijn dat ik me er weinig van kan herinneren. De uren verstreken en de artsen wilden doorgaan, maar ik hield het niet meer vol. Vroeg in de ochtend werd er een echo gemaakt en bleek de baby in stuit te liggen. Ik was er klaar mee en wilde een keizersnede. Om 11.15 werd ik naar de operatiekamer gebracht en kreeg ik een ruggenprik. De pijn verdween, dat was een hele opluchting. Om 11.38 uur werd Lily geboren. Ze huilde niet en was helemaal blauw.”
De artsen nemen het pasgeboren meisje mee. “Ze probeerden haar te laten huilen. Dat lukte niet en niemand zei iets. Ik dacht dat ze doodgeboren was, dat was heel beangstigend. Maar toen kwam mijn man naar me toe en hij vertelde me dat het goed ging. Ze huilde niet, maar ademde wel en kleurde bij.” Het jonge gezin gaat naar de recovery. “Daar werd ze opnieuw helemaal blauw. We schrokken enorm. Hoe het komt weten we nog steeds niet, maar het schijnt vaker te gebeuren bij kindjes die worden geboren met een keizersnede.” Denise en haar man durven daarna eindelijk opgelucht adem te halen. “Iedereen kwam op visite, maar ik had zoveel pijnstillers gekregen dat het een grote waas was.”
Toch voelt Denise al snel dat er iets niet klopt. “Lily’s hart sloeg af en toe een slag over, ze verslikte zich vaak en spuugde veel. Bij het consultatiebureau zeiden ze dat we ons geen zorgen hoefden te maken. Ook de huisarts zei dat er niks aan de hand was, maar stuurde ons voor de zekerheid door. Er bleek wel degelijk van alles aan de hand te zijn. Lily heeft een koemelkeiwitallergie en reflux. Ook heeft ze PAC (prematuur atriaal complex), waardoor de normale hartslag onderbroken wordt door een extra slag, twee gaatjes in het hart en een vertakking van de aorta loopt achter de slokdarm langs. Daarnaast heeft ze een oogtrilling als ze naar links kijkt, maar ze is nog te jong om dat nu te onderzoeken.”
Denise merkt dat het de baby veel energie kost. “Ze is moe en slaapt veel.” Toch kijkt ze met vertrouwen naar de toekomst. “Ik heb geleerd om altijd positief te blijven. Over de allergie en reflux zal ze heen groeien. Twee van de drie hartproblemen kunnen overgaan. De vertakking van de ader blijft zoals-ie is, maar we hopen dat ze daar geen klachten van heeft als ze ouder is. Daar kunnen we geen zinnig woord over zeggen; de tijd zal het leren.”
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Marianne had overmatig bloedverlies tijdens de bevalling: ’Ik was nog maandenlang vermoeid’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
