Marianne (36) is ontzettend blij als ze na een miskraam opnieuw zwanger blijkt te zijn. Haar vertrouwen groeit en de zwangerschap verloopt voorspoedig. Als haar zoon eenmaal gezond en wel geboren is, verliest ze 1,3 liter bloed.
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opmerkelijkste verhalen over bevallingen. Van moeders, partners, vrienden, familieleden en experts.
“Ik had een goede zwangerschap”, vertelt Marianne. “Maar omdat ik eerder een miskraam had gehad, moest het vertrouwen groeien. Met ongeveer zeven weken hadden we een vroege echo en zag ik het hartje, dat deed me goed. Rond elf weken hadden we een termijnecho en rond dertien weken een medische echo. Toen dacht ik: volgens mij zit dit wel goed.”
Marianne begint met haar voorbereiding op de bevalling. “Ik deed zwangerschapsyoga, waarbij de focus op de ademhaling lag en we een persles kregen, en samen met mijn man deed ik een cursus hypnobirthing.” Langzaam begint ze haar ideale bevalling te visualiseren. “In het begin had ik geen sterke voorkeur, maar mijn vertrouwen groeide en het werd me duidelijk wat ik wilde: thuis bevallen in bad.”
Vanaf week 38 begint het te rommelen. “Ik had een zeurende buikpijn, een beetje zoals menstruatiekrampen, maar dat zakte ook weer weg.” Marianne wil niet ingeleid worden, dus laat ze zich strippen door haar verloskundige: een medische handeling die kan helpen om de bevalling op natuurlijke wijze op te wekken.
Marianne wordt drie keer gestript en dat werpt zijn vruchten af: als ze 41 weken en vijf dagen in verwachting is, begint de bevalling. “Het rommelende gevoel kwam steeds terug, maar niet heel regelmatig. De verloskundige kwam rond 13.00 uur langs. Ze toucheerde me; ik had zo’n vier centimeter ontsluiting. Toen ze weg was, ging ik even douchen. Vaak voelde ik me daardoor beter, maar dit keer moest ik overgeven. Het zette nu echt door.”
Mariannes man belt de verloskundige. “Ik heb lang onder de douche gestaan en met de TENS (een apparaat dat doormiddel van elektroden kleine stroomstootjes afgeeft) de weeën proberen op te vangen. Ondertussen zette mijn man beneden het bad klaar. Toen de verloskundige weer kwam, had ik al zeven centimeter ontsluiting. Ik ging naar beneden en stapte het bad in. Het was juli en het begin van de avond, de sfeer was sereen en het bad hielp direct, maar in de loop van de avond werden de tussenpozen tussen de weeën steeds langer.”
Om te voorkomen dat de weeën wegvallen, gaat Marianne uit bad. “De pijn was intens. De verloskundige stelde voor om mijn vliezen te breken om de bevalling weer op gang te brengen. Ik werd daarin goed begeleid, maar de pijn was heftig, en de bevalling zette maar niet door.”
Laura Ponticorvo’s dochter kwam met 34 weken ter wereld met spoedkeizersnede: ‘Ik voelde me ontzettend schuldig’
Niet alleen is Marianne al bijna 42 weken zwanger, ook is de baby in het laatste trimester flink gegroeid. “De verloskundige had door dat het een zware baby was en adviseerde me om als ik druk voelde niet te gaan persen, maar het weg te puffen. Rond 01.00 uur besloten we toch, op aanraden van de verloskundige, om naar het ziekenhuis te gaan, omdat de weeën niet krachtig genoeg waren en er lange tussenpozen waren. Daar kreeg ik weeënopwekkers, dat was intens. Alle pijn moest ik wegzuchten.”
Een gynaecoloog komt kijken hoe het met Marianne en de baby gaat. “Omdat de de CTG-scan niet meer voldeed, wilde ze een schedelelektrode op het hoofd van de baby plaatsen om te blijven monitoren hoe het met de baby ging. In mijn bevalplan stond dat ik dat niet wilde, behalve als het medisch noodzakelijk was. Mijn eigen verloskundige bleef bij mij en checkte of het oké was, dat vond ik superfijn, ze gingen niet aan me voorbij. Ik vond het prima, want de medische hulp was nu nodig.” Als de artsen zien dat de hartslag van de baby naar beneden gaat, is er haast geboden.” Er werd een knip gezet en met behulp van een vacuümpomp werd Bodi vijftien minuten later geboren. Hij was een flinke baby van 4400 gram.”
De kersverse moeder is blij dat haar baby er eindelijk is. “De placenta werd geboren en er werd op mijn buik gedrukt. Ik hoorde om me heen dat ik veel bloed verloor. Ik maakte me geen zorgen. Bodi was eruit en lag lekker op mijn borst.” Maar Marianne is 1,3 liter bloed verloren. “Het eerste kraambezoek, mijn ouders en schoonouders, vonden dat ik er wel heel bleek uitzag. Ik ben nog maandenlang heel vermoeid geweest. Pas toen mijn zwangerschapsverlof ten einde liep, dacht ik voor het eerst: ik ben weer een beetje op sterkte.”
In eerste instantie kijkt ze positief terug op de bevalling. “Pas na een paar maanden daalde het in en kwam de pijn terug. Zeker het laatste stuk heb ik als traumatisch ervaren. Het duurde te lang. Mijn baarmoeder was zo moe dat deze niet meer samenkneep en ik leegstroomde.”
Bodi is inmiddels een jaar en negen maanden en Marianne is 30 weken zwanger. “Ik heb het eindgesprek met mijn verloskundige gehad, maar vraag me toch af of dat laatste stuk niet sneller had gekund. Daar word ik goed in begeleid, maar ik stap er minder onbevangen in dan de vorige keer.” Ze wordt goed gemonitord: “Het plan is om in het ziekenhuis te bevallen, omdat de kans dat ik opnieuw overmatig veel bloedverlies krijg (ook wel fluxus genoemd) groot is. Ze kunnen me straks alvast een infuus geven, zodat ze me snel medicatie kunnen toedienen als dat nodig is.” Het vertrouwen groeit wederom en Marianne weet bovendien waar ze het voor doet. “Ik heb nu al een kind en weet hoe het is om zoveel liefde te voelen. Daardoor hoort deze baby er nu al helemaal bij.”
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Gaby Blaaser had stortbevalling bij haar ouders op de bank: 'Sorry, waar is de pijnbestrijding?'
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
