Vader Sander Lantinga schrijft Simon Keizer: 'Ik ervaar een soort mannelijke post-zwangerschapsdementie'
Zanger en vader Simon Keizer is getrouwd met Annemarie, die recent bevallen is van hun tweede kindje. Radio 538-dj Sander Lantinga en zijn vrouw Tessel verwelkomden onlangs spruit nummer vier. Samen bespreken de vrienden hun vaderschap.
Om de week sturen de mannen-die-opnieuw-een-kind-kregen elkaar een brief. Deze week reageert Sander op de brief van Simon.
Lieve Sander,
Gefeliciteerd!!! FC Volendam heeft afgelopen zondag namelijk wéér gewonnen en daardoor staan ‘we’ nog steeds bovenaan in Keuken Kampioen Divisie!
En o ja: volgens mij ben jij ondertussen ook weer vader geworden, toch? De manier waarop was wel even schrikken, zeg! Inmiddels hebben jullie het ons in geuren en kleuren verteld. Dat kwam wel binnen, hoor! En nu maar hopen dat verderop dit jaar de bevalling van jullie vijfde kind rustiger zal gaan verlopen.
Ik weet dat jij maar niet uitgesproken raakt over ‘het andere oranje’, maar ik wil het nu toch ook even hebben over ‘het andere kindje’. Want ja, ook ik ben weer vader geworden! Van een zoon dit keer, genaamd Joa! Op 21.12.’21 (wat een datum, hè?), dus vijf dagen na jullie Lexie, kwam Lexies hubby to be op de wereld. En wat een knoeperd van een jongen was het meteen: 55 cm lang en achtenhalf pond schoon aan de haak! Dat Joa zo groot bleek te zijn, verklaarde wel een hoop. Hoewel Annie nog maar drie dagen overliep, kón ze namelijk niet meer en werd besloten tot inleiden. Daar zijn we achteraf, vanwege zijn omvang, des te blijer om.
Bij Kiki werd Annie pas na elf dagen voorbij de uitgerekende datum ingeleid, maar als we nu ook zo lang hadden gewacht, was Joa waarschijnlijk vijftien kilo geweest – met in zijn rechterhandje zijn brommerbewijs. Zonder dollen: een vrouw komt natuurlijk zelden zonder kleerscheuren uit een bevalling, maar los daarvan konden we ons geen beter begin van een nieuw leven voorstellen. Joa blijkt een superlief, zoet mannetje te zijn.
Onmiddellijk was daar wel de eerste organisatorische uitdaging voor de Lantingaatjes en de Keizertjes: wie kwamen als eersten bij wie op kraamvisite? Uiteindelijk besloten we, omdat jullie vijf dagen voor liepen, dat jullie bij ons langskwamen. Om toch nog een soort van betrekkelijke rust te garanderen tijdens dat bezoekje, hadden jullie het plan om niet alle vier, maar slechts twee kids mee te nemen. Ik stelde voor om in dat geval met de twee leukste kinderen te komen, en dat vonden jullie ook een goed idee. Welke twee dat uiteindelijk zijn geworden, houden we maar even voor onszelf. Want er bestaat een kans dat Klaas of Molly dit ooit komt te lezen, en dat is dan niet zo leuk voor hen.
Hoe mooi was de ontmoeting tussen de twee newborns! Lexie speelde nog wel wat hard-to-get, maar daar leert Joa alleen maar van. Ik kan niet wachten tot zaterdag 15 juni 2047. Wat zal dat een schitterend bruiloftsfeest worden!
Tot slot sluit ik me helemaal aan bij wat jij schreef, Sander: sta veel vaker en bewuster stil bij wat je hebt. Dat is gewoon helemaal waar. Want hoe lang geleden is het wel niet dat FC Volendam bovenaan de ranglijst stond?
Liefs, Simon
Lieve Simon,
We zijn onderweg! Dit klinkt als een gezin dat z’n Fiat heeft volgestouwd en onderweg is naar de camping in Zuid-Frankrijk en na de eerste bocht bij het verlaten van de straat vol opwinding en verlangen roept: ‘We zijn onderweg’. En zo voelt het misschien ook wel want we zijn daadwerkelijk onderweg. Lexi is inmiddels bijna anderhalve maand oud, maar de reis is gelukkig nog lang niet ten einde en onderweg zullen we echt wel de nodige obstakels en hindernissen tegenkomen.
Maar we affeseren goed! En we genieten. En ik geniet optimaal want waar wij twee columns geleden elkaar berichtten over de ‘blinde vlek’ der mannen tijdens een zwangerschap, zoals het vergeten van alle hormonale driften van een vrouw, zo heb ik geconstateerd dat die blinde vlek ná de bevalling is overgegaan in oprechte vergetelheid. Een soort mannelijke post-zwangerschapsdementie. En daardoor geniet ik optimaal want het voelt alsof ik alles voor de eerste keer meemaak. Het zal wel een evolutionair instinctief mechanisme zijn want anders begint een man nooit aan een tweede of derde en in mijn geval vierde leg!
Ik was simpelweg vergeten hoe het is en vooral hoe het voelt. Tuurlijk, de grote lijnen weet je en vergeet je nimmer, maar het zijn vooral de kleine details die op het moment zelf uitgroeien tot momenten van monumentale proportie. De eerste lach, zo’n klein handje dat zich sluit om het topje van je pink, het knorren als je samen buik-op-buik ligt (ik wel onder hoor). Prachtig en onbetaalbaar.
Maar daar tegenover staat nog zoveel meer dat een man vergeet, al dan niet bewust. En dat zijn de dingen van monumentale proportie die zich niet laten afzwakken tot detail. Dingen waarbij je als man een paar keer moet slikken en je afvraagt: ‘Waarom was ik dit ook alweer vergeten?’ Zoals drie keer per nacht met je oor boven haar neus hangen om te controleren of ze nog leeft! En dan met je vinger zachtjes in haar zij prikken om het echt zeker te weten. Of een poepluier die is uitgeschoten tot ongeveer onderkant haargrens. Of darmkrampjes! Of om half vier ’s nachts googelen wat nu het meest probate middel is tegen darmkrampjes en daar dan twee dozijn van bestellen. En dat het niet uitmaakt dat het helemaal uit El Salvador moet komen. Of extreem bang zijn tijdens het verschonen en aankleden dat je per ongeluk een arm uit de kom trekt, of gewoon het armpje helemaal lostrekt. Of een hielprik! Of de navelstreng die zwart aanloopt, er af valt en je je weer eens afvraagt ‘wat je er eigenlijk mee moet’ maar je wilt het toch niet weggooien dus vouw je het in een zakdoek en legt het maar in een lade van de commode bij gebrek aan een navelstrengfee. Of gebruikte zoogcompressen tegenkomen in een schone was. Of erachter komen dat je kindje al een dag pindakaas op haar hoofd heeft omdat je een boterham had gegeten terwijl ze sliep in de draagzak.
Lieve Simon, eenmaal opsommend vind ik elk voorbeeld heerlijk en vooral verrijkend en voel ik me juist daardoor dienstbaar en dankbaar. Hoogstens zorgt het soms voor wat ongemak, maar ik zou het echt nooit willen missen. Sterker nog, ik hoop dat ik het nooit meer vergeet…
Liefs, Sander