Marit (34): ‘Na zijn mededeling zag ik de campingburen beschaamd wegkijken’

Marit (34) heeft een fantastische kampeerreis door Europa uitgestippeld. Maar vanaf dag één lijkt haar vriend niet enthousiast. Toch zet ze door, want alles komt goed, toch? “Vanaf nu telt alleen wij tweeën, alle stress kunnen we vergeten, dacht ik.”
“Via Duitsland, Oostenrijk, Slovenië en Albanië naar Montenegro en dan langs de kust weer terug: ik had de reis vorige zomer tot in detail uitgestippeld, ook met de campings erbij. Samen met Chat, eindelijk, want mijn vriend zat al langere tijd voor zijn werk in de VS. We waren op dat moment acht maanden samen, maar maakten al plannen om te gaan samenwonen en het woord ‘kinderen’ was ook al gevallen. Hij was zo’n one in a million man. Toen ik hem ontmoette wist ik het meteen: dit is hem. Rustig, geïnteresseerd, iemand die onthoudt wat je zegt. Dat hij weinig tijd had om mee te denken over onze reis begreep ik helemaal. Hij maakte zich druk om zijn werk, zag op tegen de nieuwe verantwoordelijkheden na zijn promotie, het had hem de laatste tijd wat afwezig gemaakt. Maar dat zouden we wel inhalen als we eenmaal op weg waren.
Op een verhuurplatform had ik een klein campertje gevonden met een kneuterige keuken. Ik verheugde me enorm op alles. Vier weken 24 uur samen, genoeg tijd om bij te praten.
Toen hij terugkwam uit Amerika en me noch op Schiphol, noch thuis wilde ontmoeten, vond ik dat vreemd. En later, toen ik hem voor onze reis ging ophalen, leek hij ook niet bepaald enthousiast om me te zien. Hij wist dat ik naar hem toe kwam, maar ik moest het hele huis doorzoeken om hem uiteindelijk boven te vinden, waar hij bezig was zijn kleren op te vouwen.

‘Hé, hoi. Hallo.’ Vijf weken hadden we elkaar niet gezien. Maar toen we de volgende ochtend wegreden met de camper, zette ik dj Fred Again op en dacht verheugd: laat de pret maar beginnen. Vanaf nu telt alleen wij tweeën, alle stress kunnen we vergeten, wij samen in het krappe bed, op de camping, wandelend in de bergen van Albanië. Maar hij bleef stil en toen ik hem ergens in Duitsland vroeg of hij er wel zin in had, antwoordde hij: ‘Eigenlijk nog niet.’ Ik werd boos en voelde de hoop op een fijne vakantie wegvloeien. ‘Wat er ook is, los het op!’ riep ik. ‘Dit is voor niemand goed.’ Maar hij bagatelliseerde zijn gedrag en ging niet in op mijn suggestie dan maar om te draaien.
Bij de eerste overnachting in de buurt van Frankfurt leek hij een beetje bij te trekken. We dronken een biertje voor de camper, op de gasbrander maakte ik rijst met curry waar hij met smaak van at en we knuffelden bij de mooie zonsondergang. Maar de volgende ochtend was hij weer chagrijnig. Omdat ik nog wat tegen hem aan had willen liggen, vertrokken we pas om zeven uur in plaats van vijf uur. Wist ik wel hoeveel kilometer we die dag voor de boeg hadden? Weer verstreken er uren ­zonder praten. Toen we elkaar leerden kennen, wilde hij alles weten en praatten we tot diep in de nacht, maar nu was hij knorrig en zwijgzaam. Op de derde avond zei ik: ‘We moeten het even over ons hebben.’ Hij antwoordde: ‘Maar we zijn hier om het leuk te hebben, dus dan kunnen we juist beter niet over ons praten.’
Op dag vijf belde ik mijn moeder. ‘Niks is goed bij hem, hij zeurt over het slechte weer maar als ik voorstel naar een plek te rijden waar de zon schijnt, wil hij dat ook niet.’ ‘Ach,’ zei ze, ‘je vader was ook nooit dol op reizen, maar uiteindelijk gaat hij het echt wel waarderen.’ Nou, zij zal het wel weten, dacht ik. Dus ik zette door, met al het positivisme dat ik nog in me had. Ik probeerde te overleggen over de campings voor de volgende dagen, maar hij wilde alleen zijn, hardlopen, zwemmen, douchen. Tot we op een avond onder de luifel zaten, elk op een klapstoeltje. ‘Nu moet je toch echt vertellen wat er omgaat in je hoofd’, begon ik. ‘Wil je dat echt weten?’ vroeg hij. En meteen erachteraan: ‘Ik weet gewoon niet of ik dit met jou nog wel wil, ik voel het niet meer.’