Portretten
Vrouwen met Premenstrueel Dysforie Syndroom (PMDD) zijn twee weken per maand een schim van zichzelf: depressief, woedend, angstig, overprikkeld.
VIVIAN VAN BRAKEL (33) woont samen met haar vriend en hun dochter (2).
“Gemiddeld duurt het twaalf jaar voordat vrouwen met PMDD de juiste diagnose krijgen, omdat veel artsen de ziekte niet herkennen. Bij mij duurde het zelfs vijftien jaar. Klachten heb ik al sinds mijn zestiende: duizelingen, heftige bloedingen en paniekaanvallen. Maar na mijn bevalling crashte ik pas echt. Ik functioneerde niet meer, dacht veel aan de dood en had nare gedachten richting mijn dochter, vooral in de weken voor mijn menstruatie. De diagnose bevestigde wat ik zelf al veel langer vermoedde: PMDD. Ik reageer extreem op de hormoonschommelingen in mijn lijf. Ook nu ik een label heb, voel ik me vaak onbegrepen.
‘NA DE
BEVALLING
BEN IK
GECRASHT’
‘Ze overdrijft, vorige week stond ze nog op een feestje’, ‘Is het niet gewoon borderline?’ of ‘Ik heb ook weleens last van PMS’ – ik heb het allemaal gehoord. Ik neem het mensen niet kwalijk, het ís ook ingewikkeld. Maar PMDD is een serieuze ziekte die levens ontwricht. Het raakt niet alleen mij, maar ook mijn gezin. Op dagen dat ik alleen maar op bed kan liggen, neemt mijn partner de zorg van me over. Hij is degene die donkere gedachten uit mijn hoofd moet praten. Momenteel slik ik medicatie die me kunstmatig in de overgang brengt. Het is geen wondermiddel, maar nu mijn cyclus platligt, kan ik in ieder geval weer even ademhalen. Ik hoop dat meer bekendheid leidt tot meer onderzoek en betere oplossingen.”•
Dit artikel is afkomstig uit LINDA.256 Moedermaffia lees hier het hele magazine.
Salomé (29): ‘Ik werd zo suïcidaal, dat ik in het ziekenhuis belandde’
