Caro: ‘Mijn leven lang voel ik al de drive om voor groter, groter, grootst te gaan, maar iets houdt me tegen’

NAAMSWISSEL “Het levert vreselijk veel administratief gedoe op, maar ik had het heel erg nodig. Ik ging van het gezamenlijke project Caro Emerald naar soloartiest The Jordan naar Caro nu. De afgelopen tijd heb ik mijn artiestenidentiteit opnieuw onderzocht en een naamsverandering is een goed middel om dat in een nieuwe vorm te gieten. Nu ik los ben van reputatie en genre associeer ik vrijer, fantaseer ik weer. Dat meisje dat elf was, zangeres wilde worden en jazz ging studeren aan het conservatorium krijgt weer ruimte en dat is zo lekker.”
GECREËERD MONSTER “In het verleden heb ik Caro Emerald een keer zo omschreven, maar dat gevoel heb ik een plek gegeven. Toen ik in de muziekindustrie begon was ik een gewoon meisje, jong en onzeker. Meer dan kunnen zingen, moet je als vrouw in dit vak ook nog excentriek zijn. Ik had het gevoel dat ik daar niet aan kon voldoen. Terwijl ik heel erg de behoefte voelde dat iemand zei dat ik goed was zoals ik was, zonder dat haar, de bombshell-rode lippen en de satijnen jurken. Maar dat gebeurde niet. Hoe langer ik optrad met dat imago, hoe meer het voelde als een verplichting die bij het succes kwam kijken. Succes is heel sturend. Mensen willen iets van je, hebben verwachtingen. Je raakt de controle helemaal kwijt. Niet over een liedje, maar hoe je wordt gezien als mens. Dat heb ik altijd moeilijk gevonden.”

CRAZY “In de hoogtijdagen van Caro Emerald werd ik soms wakker zonder te weten in welk land ik was, zo veel optredens deed ik. Een van de dingen die ik toen ook vanzelfsprekend vond, was optreden terwijl ik kort daarvoor bevallen was van mijn eerste kind. Het was op Glastonbury, groter dan dat wordt het niet. Dolly Parton zou na mij optreden. Ik gaf nog borstvoeding, stierf duizend doden met die enorme mensenmassa voor mijn neus en toch deed ik het. Al voelde ik me er helemaal niet tegen opgewassen.”
DRIJFVEER “Ik leef niet om te werken. Trouwens, ik werk ook niet om te leven, maar omdat ik het heel belangrijk vind als creatieve uitlaatklep.”
SPACE COWBOY “Van de gepolijste krullen heb ik ­afscheid genomen. Nu mag het rauwer, want dat hoort bij de muziek die ik nu maak. David Bowie bewoog qua looks ook voortdurend mee met zijn muziek. Mode is een vehikel, een manier om je verhaal te ­vertellen. Als ik het zo inzet, voelt het voor mij helemaal goed en kan ik in principe zelfs een ruimtepak aan, zolang het mij niet beheerst.”

I CAN’T WIN “Mijn nummer dat gaat over jezelf kleiner maken om een ander op z’n gemak te laten voelen. Mijn leven lang voel ik al de drive om voor groter, groter, grootst te gaan, maar iets houdt me tegen, namelijk de angst dat een ander last heeft van wat ik doe – en dan met name andere vrouwen. Sinds ik het boek Krabben van Milou Deelen en Daan Borrel heb gelezen, heb ik meer duiding bij dit gevoel gekregen. Het boek gaat over het krabbenmandeffect, een term uit de tweede feministische golf. Over hoe structuren in de maatschappij ervoor zorgen dat er minder ruimte is voor vrouwen, bijvoorbeeld in hogere functies op de werkvloer, waardoor vrouwen geconditioneerd zijn om zich te gedragen als krabben. Zet je die bij elkaar in een mand en eentje probeert daaruit omhoog te klimmen, dan trekken de anderen ’m naar beneden. Op het moment dat ik een andere vrouw zie op wie ik beroepsmatig jaloers kan zijn, bedenk ik dat zij de weg vrijmaakt voor mij, dat zij ons vrouwen een betere positie geeft. En dan voel ik ineens trots in plaats van jaloezie.”
OESTERS MET OGEN “In de videoclip van The Guys Bangs werk ik oesters met ogen naar binnen, de oesters als symbool voor lust. De ‘ogen’ waren in feite radijzen met een lens erop in toneelbloed. Ze smaakten nog behoorlijk vissig.”
VOL OVERGAVE “Zelfs als ik als gast naar een ­festival ga, vind je me dansend op het veld. Ik dans heel graag, word intens gelukkig van muziek en van mensen om mij heen. Ik houd niet van alleen zijn en wel van ­opvallen. Wat dat betreft heb ik het juiste vak ­gekozen.”

PENTAGRAM “Als vijftienjarige tekende ik elke dag met eyeliner een pentagram op mijn voorhoofd. Ik was gefascineerd door het occulte en spiritualiteit, al heeft dat woord inmiddels een nare bijklank gekregen, alsof je niet goed snik bent. Heksen vind ik nog steeds magisch: ze lieten zich niet wegdrukken en trokken hun bek open. Als symbool heeft het pentagram een diepere betekenis voor me gekregen, nu ik muziek maak over vrouwen die in een hoek gedrukt worden door ingesleten patronen. Alleen teken ik die boodschap niet meer op mijn voorhoofd; ik stop ’m in mijn muziek.”
LEEF IK NAAR “Er is in dit leven niets waar ik recht op heb, behalve zelfbeschikking. Ja, ik heb een huis en allemaal dingen, maar soms vraag ik me af wat er ­feitelijk nou echt van mij is in deze ­wereld. Het enige waar ik op kan bouwen, is mijn lichaam. De gedachte dat ik altijd nog mijn stem heb, is een grote troost. Al pakken ze me alles af, gooien ze me naakt in een kerker, ik kan altijd nog zingen.”
ALS IK GEEN ZANGERES WAS, DAN ZOU IK … “Docent zijn, dat heb ik altijd ­gedacht. Het liefst natuurlijk zang­docent, maar anders vakdocent aan de middelbare school.”•

FAVORIETE KLEDINGSTUK Een spijkerbroek. Ik heb altijd wel een nieuwe favoriet. Nu is dat er een van Stieglitz MISKOOP In Londen tikte ik een tweedehands Dolce & Gabbana-jurkje voor mijn dochters op de kop. Tweedehands tweehonderd pond is nog steeds veel te veel geld als ze het vervolgens weigeren te dragen NOOIT WEG Outfits die ik iconisch vind, zoals het zwarte niemendalletje van H&M – want weinig geld te besteden – op de albumhoes van Deleted Scenes From The Cutting Room Floor PARFUM J’adore van Dior BEAUTYHACK Of het een hack is, weet ik niet, maar sinds ik elk halfjaar Profhilo doe, oogt mijn gezicht frisser STIJLICOON Gillian Anderson heeft een gezicht dat eeuwig voor haar blijft werken, en ik bewonder haar zelfzekerheid en authenticiteit DUURSTE ITEM Een felrode jurk van Simone Rocha van tweeduizend euro die ik aanschafte voor een grote tour in Engeland WISHLIST Het is decadent om meer te willen, want ik heb alles al, maar vooruit: het is me nog altijd niet gelukt om laarzen te vinden die over mijn kuiten passen ALTIJD IN JE TAS Alle basics plus een nagelvijl FEELGOODITEM Een paars fluwelen huispak MIJN STIJL Uitgesproken basics. Dus een spijkerbroek, maar wel een opvallende, en een comfortabele jas, maar wel in een felle kleur MIJN MOTTO Als morgen al het materiële wegvalt, zou ik nog steeds heel tevreden moeten zijn.