Operazangeres Laetitia Gerards: ‘Wat een geluk dat ik een vriend heb die met me meedenkt’

RAAD EENS “Op mijn achttiende tourde ik met een vriendin door Europa. In een club in Berlijn maakten we er een spelletje van dat jongens moesten raden wat ik voor werk deed. Zouden ze ‘operazangeres’ raden, dan kocht ik een shotje voor ze en anders andersom. Die nacht hebben we niks hoeven kopen.”
BELLE IN BALJURK “Het beroep van operazangeres heeft bij sommigen een tuttig imago, merk ik. Alsof ik alleen maar rondloop in baljurken. Op een feestje na een voorstelling liep ik op Nike Air Max. Een man zei: ‘Hè? Maar jij bent toch operazangeres?’ Volgens mij reageerde ik flabbergasted en zei ik dat ik ook gewoon normaal was en dat hij maar eens met me mee naar een feestje moest.”
STOERE CELLO “Mijn moeder is pianodocent, ze speelt fluit en kan heel mooi zingen. Mijn vader is­ professio­neel luisteraar. Ik groeide op in een huis waar altijd muziek klonk en waar zingen en toneelspelen stonden voor vrolijkheid, blijheid, vrijheid. Ik was vier toen mijn moeder mij vroeg of ik cello wilde spelen. Ik ben haar er nog dankbaar voor. Het heeft me een mooie basis gegeven en het stoere van de cello past bij mijn eigengereidheid. Voor mij is het het mooiste ­ instrument omdat het dicht bij de menselijke stem komt: het kan heel hoog en heel laag zijn. Je kunt er een melodie op spelen, maar er ook de bas mee vormen.”