Prinses Laurentien: ‘Onze kinderen gingen als baby al uit logeren’

Eloise, wat is de scherpste jeugdherinnering aan jouw moeder?
“Ik denk dan aan haar kledingstijl, die voor mij heel erg weerspiegelt wie zij als persoon is. Heel eigen, kleurrijk, uitgesproken. Krachtig en anders dan anderen.”
Prinses Laurentien, bent u de moeder geworden die u hoopte te zijn?
“Ik geloof dat ik niet zoveel heb met het concept moederschap; dat heeft voor mij een connotatie van toe-eigenen. En het laatste dat ik wil is mijn kinderen claimen. Daarbij ben ik niet zo’n life planner, ik zie het leven meer als: er komen kansen op je weg en daar maak je het beste van.”
U kreeg drie kinderen. Hoe vulde u het moederschap in?
“Heel intuïtief, ieder kind heeft iets anders nodig. Maar mijn man en ik geven ook onze gedeelde normen en waarden door, wij zijn in eenzelfde soort gezin opgevoed. Liefdevol, maar ook vrij streng. Gezinnen waar veel werd gepraat, ook over serieuze onderwerpen als politiek en de samenleving. Voor veel mensen is het moment dat een kind uit huis gaat een ijkpunt, maar ik zie het zelf eerder als: al vanaf het moment dat het kind wordt geboren, laat je het de wereld in gaan. Dus dat hele idee van ‘plots loslaten’ speelt bij ons niet. Wij lieten de kinderen bijvoorbeeld toen ze baby waren al uit logeren gaan. Tegelijkertijd herinner ik me dat ik vaak op reis moest voor Unesco toen zij nog jong waren. Het was mijn gewoonte om vóór elke reis drie wereldkaarten uit te printen en daarop een stippellijn te tekenen tussen de plek waar ik me bevond en waar zij waren. Ik schreef er voor ieder kind ook op hoeveel ik van ze hield. Vervolgens legde ik die kaarten op hun bedden voordat ik vertrok. Dat gaf me rust, omdat ik dan dacht: als ze me missen, weten ze precies waar hun moeder is én dat ik van ze houd.”
Hoe kijk jij terug op je opvoeding, Eloise?
“Alleen maar positief. Het was inderdaad streng op normen en waarden, maar ook heel liefdevol en empathisch. Mijn ouders werkten veel, wat ons leven dynamisch maakte: niet het standaard huisje-boompje-beestje waar na schooltijd de thee en koekjes klaarstonden. Maar juist vrij, en met veel vertrouwen in ons.”

Laurentien: “Jij was ook een heel relaxed kind. En als oudste niet extreem bossy over Claus en Leo. Eloise werd een halfjaar vóór het overlijden van mijn schoonvader geboren, waardoor er tijdens de zwangerschap en in haar babytijd zorgen en verdriet in de familie waren. Maar zij was dat ontzettend lieve en vrolijke kind dat overal doorheen dartelde. Ik ­herinner me nog heel sterk hoe zij in die verdrietige tijd voor zuurstof zorgde.”
Dat was het overlijden van prins Claus. Eloise, jij bent het oudste kleinkind van jouw oma, voormalig koningin Beatrix.
“Op foto’s van vroeger lig ik in haar armen alleen maar naar Amma te lachen, met van die donkerbruine kraalogen.”
Amma?
“Zo noem ik mijn oma van vaders kant, ja.”
Werd er met jou op een bepaald moment besproken dat je opgroeide in de bekendste familie van Nederland?
Eloise: “De eerste dertien jaar van mijn leven woonden wij in Brussel, mijn vriendengroep was heel internationaal, dus dat kwam niet aan de orde. Ik kan me herinneren dat we een paar keer per jaar een foto­moment met het gezin of de familie hadden. Dat voelde als ‘hop on, hop off’; even gezellig met de familie zijn en daarna weer thuis spelen op straat, een heel normaal en vrij leven.”
Laurentien: “Ik denk niet dat wij het ooit met de kinderen op die manier hebben doorgenomen. Alleen toen jij acht werd, bedacht ik ineens dat het leuk zou zijn om jouw verjaardag met je hele klas in de tuin van paleis Huis ten Bosch te vieren.”
Eloise: “Oh my god, ja, dat was best crazy. Met dertig kinderen als een soort schoolreisje in een bus van Brussel naar Den Haag. We sliepen op bedjes in een legertent, overdag deden we spelletjes en culturele uitstapjes. Voor mij was het: oh ja, leuk, gezellig bij Amma in de tuin. Maar onze lerares vond het wel ’t einde, geloof ik.”