Nadia Rashid: ‘Haar vader wist dat hij mij het diepst zou raken door haar van mij af te pakken’

Pas twee jaar was haar dochter Insiya, toen ze op 29 september 2016 door drie mannen op gewelddadige wijze werd ontvoerd uit het huis van haar oma en meegesmokkeld naar India. Opdrachtgever: Insiya’s vader. Op 6 maart van dit jaar werd Insiya twaalf en al die tijd heeft moeder Nadia Rashid (44) onafgebroken gevochten om haar dochter terug te krijgen. De Hoge Raad wees op 4 november 2025 arrest: de slepende rechtszaak tegen de in totaal vijf verdachten van Insiya’s ontvoering hoeft niet te worden overgedaan en de opgelegde straffen – waaronder achtenhalf jaar voor vader Shehzad Hemani – zijn definitief. Die uitspraak deed veel met haar, vertelt Rashid: “Zijn spelletje werd daarmee gestopt. En de tijd van stille diplomatie moet nu voorbij zijn: zowel de Nederlandse staat als de Europese Unie moeten zich fermer opstellen tegenover India, het land dat weigert de ontvoerder en mijn dochter uit te leveren.”
Anderhalve maand na de uitspraak van de Hoge Raad bezocht demissionair minister van Buitenlandse Zaken David van Weel zijn ambtgenoot in India. Via social media en het account @bringinsiya-back riep jij mensen op om beide ministers een bericht te sturen met de vraag de tafel niet te verlaten zonder een echte oplossing. Duizenden mensen deden dat, maar jij moest drie dagen wachten totdat je iets hoorde van Buitenlandse Zaken.
“En door het antwoord dat ik vervolgens kreeg, voelde het alsof ik Insiya opnieuw kwijtraakte. Er was door de minister aangedrongen op ‘contactherstel’, iets dat al eerder aan India was gevraagd. Terwijl hij een harde toezegging over Insiya’s terugkeer had moeten eisen, zeker na de uitspraak van de Hoge Raad.”
De woordvoerder van de minister liet mij weten dat ‘Buitenlandse Zaken zich blijft inzetten voor deze zaak’ en dat er is ‘gesproken over het zoeken naar een uitweg uit de ontstane impasse’.
“Tsja, ik vind dat een ronduit beschamend en onacceptabel antwoord. Na negen jaar ‘stille diplomatie’ kunnen we wel concluderen dat die tactiek grandioos is mislukt. Welk signaal geeft Nederland hiermee af? Dat in dit land kinderen op klaarlichte dag kunnen worden ontvoerd en zonder paspoort meegenomen naar het buitenland? Terwijl ik nota bene al anderhalf jaar bij de politie had gewaarschuwd dat haar vader Insiya zou ontvoeren. De politie wist dat hij mij bedreigde én hij was al eens aangehouden tijdens een voorbereiding tot kinderontvoering. Wat had ik nog meer moeten doen? Ik stond met twee rode vlaggen te zwaaien, maar het gebeurde toch.”
Het koningspaar heeft jou meermalen beloofd zich voor de zaak in te zetten, net als toenmalig premier Rutte en de opeenvolgende ministers van Buitenlandse Zaken en Justitie. Nu heeft ook de Hoge Raad een onherroepelijke uitspraak gedaan. Als gewone burger begrijp ik niet hoe het kan dat Insiya nog steeds niet terug is.
“Nederland: het land waar het Internationaal Strafhof huist, waar het Haags Kinderontvoeringsverdrag tot stand kwam en dat een voorloper op het gebied van mensenrechten wil zijn. Maar mijn dochter, die illegaal in India verblijft, wordt niet opgehaald. We kunnen niet anders dan ons daar diep voor schamen. Dit is niet alleen mijn strijd meer, hè? Ik krijg dagelijks vragen in mijn dm: ‘Ik ben bang dat mijn kind wordt ontvoerd, welke instanties kunnen mij helpen?’ en ‘Ik wil aangifte doen van bedreiging door mijn ex, maar ik word niet geloofd’. Het feit dat Insiya zonder paspoort is meegenomen, maakt mensen ook bang. Zij dachten dat het paspoort van hun kind in een kluis veiligheid tegen ontvoering bood, maar door mijn zaak blijkt ook dat geen garantie.”