Ilse DeLange: ‘Ik hecht geen waarde aan kritiek van mensen die ik zelf niet om raad heb gevraagd’

We hobbelen over dijkwegen in Noord-Holland waar ook Lenny Kravitz, David Bowie, Prince en Sheryl Crow hebben gereden. Op weg naar een muziekstudio, ooit in handen van de beroemde discjockey Willem van Kooten, nu de plek die Ilse DeLange haar muzikale thuis noemt. De enige vrouwelijke muziekstudiobaas van Nederland heeft een waanzinnig oord gecreëerd: wat er van de buitenkant uitziet als een anoniem gebouw, voelt eenmaal binnen alsof je een warme knuffel krijgt. Van plint tot plafond: alles pakte Ilse aan tijdens een grootse renovatie. Nu zijn er oranje- en aardetinten op de muren, dik tapijt, oude platenspelers, bij het grote mengpaneel een lavalamp waarin bellen en slierten hypnotiserend op en neer bewegen. We staan bij de vleugel waarmee Prince een album opnam, en in plaats van bladmuziek staat op de notenhouder een zwart-witfoto van die muziekhistorie. Aan de muur de meervoudig platina plaat die Ilse ontving voor haar debuutalbum World of Hurt. Op haar negentiende, een puppy nog, kreeg ze een platencontract in het hart van de countrymuziek, Nashville, Tennessee. Het zou haar geluid en stijl vormen en een basis leggen voor het doorbraakalbum en latere carrière.