Giel de Winter: ‘Ik ben heel gevoelig, dat is lastig werken in de keiharde mediawereld’

Ambassadeur “Omdat ik jongeren die kampen met ­mentale problemen een hart onder de riem wil steken, ben ik ­ambassadeur van de stichting Mind Us. Vooral ook om ze te laten weten: jullie staan er niet alleen voor. Ondanks mijn carrière en successen heb ik zelf ook periodes waarin ik me kut voel. Al van jongs af aan word ik geplaagd door onrust. Ik geniet van mijn werk, van mijn kinderen en de drukte om me heen. Alleen het vinden van balans is nog een zoektocht. De grootste uitdaging in mijn leven is dan ook de vraag: hoe lukt het me om echt te ontspannen?”
Mondtape “Goed slapen is belangrijk, maar dat gaat me niet altijd makkelijk af. Het kan lang duren voordat ik in slaap val, al zit er verbetering in. Soms pak ik een spijkermat. Dat ligt de eerste tien minuten behoorlijk onaangenaam, maar daarna voel ik me zen. Om ervoor te zorgen dat ik dieper en vaker door mijn neus adem, ben ik ’s nachts mondtape gaan gebruiken. Ik heb het idee dat ook dat helpt.”

Waarschuwingssignaal “Momenteel heb ik het onder controle, maar ik heb lang te kampen gehad met aanvallen van duizeligheid. Ik ontdekte dat het stressgerelateerd is. Af en toe voel ik weer een vlaagje en weet ik: ho, wacht even, dit is een waarschuwingssignaal. Even op de rem trappen, vroeg naar bed, gezond eten en flink sporten. Dat laatste probeer ik sowieso vier keer per week te doen. Ik beul mezelf af op een airbike en ga soms wandelen, maar dan wel met een gewichtsvest, anders zit er geen uitdaging in.”
Therapie “Mijn onzekerheid heeft zich omgezet in bewijsdrang: hard werken om succes te behalen. Al jaren heb ik geregeld gesprekken met een mental coach, omdat ik mijn frustraties liever aankijk dan ervoor wegloop. Dit jaar ben ik zelfs voor het eerst naar een therapeut gegaan. Ik deed onder meer EMDR. Aanvankelijk dacht ik: hier heb ik niks aan. Maar toen ik later met mijn moeder besprak wat voor beelden er tijdens die sessies oppopten, bleken die toch ergens op gebaseerd te zijn. Als baby lag ik de eerste maanden met blaasontstekingen in het ziekenhuis. Ik had dus een wat moeizame start. Fascinerend wat er bij zo’n zoektocht in je innerlijk allemaal boven komt drijven.”
Spiegels “Mijn kinderen zijn mijn alles. Ik ben megatrots op ze. Als ik ze een dag niet zie, heb ik daar al moeite mee. Ze zijn ook mijn spiegels. Mijn dochter is net als ik heerlijk druk, echt een kanon. Dat ze alle grenzen opzoekt, is voor mij herkenbaar. Mijn zoon is net als ik geen prater. Als je wil dat ik iets over mijn gevoel zeg, moet je dat echt uit me trekken. Dat zie ik bij hem ook terug. Soms, als ik hem naar bed breng, komt hij met best diepzinnige vragen. Dan neem ik daar graag de tijd voor. Woensdag is mijn papadag, dus die probeer ik vrij te houden. En ook als ik in het weekend een dj-klus heb, sta ik ’s morgens weer voor ze op. Als het even kan, doen we dan later op de dag nog samen een dutje.”