Steef de Bot: ‘Ik was zó met mezelf bezig, dat ik het idee kreeg dat ik het centrum van het universum was’

Verliefd “In groep acht van de basisschool was ik verliefd op een klasgenootje. Toen ik hoorde dat zij naar de jeugdtheaterschool ging, wilde ik daar ook heen. Ik had toen nog geen idee dat mijn verliefdheid plaats zou maken voor een nog grotere liefde: het theater. Ik vond toneelspelen echt vet, dus ik wist al jong welke richting ik uit wilde. Eenmaal op de toneelschool mocht ik vier jaar lang in mijn gevoelswereld wroeten. Dat werkte als een snelkookpan voor mijn psychologische ontwikkeling, maar het had ook een keerzijde. Door zó met jezelf bezig te zijn, krijg je een beetje het idee dat je het centrum van het universum bent. Die zeepbel knapte zodra ik uit die redelijk veilige omgeving stapte.”
Somber “Na de toneelschool overviel me het gevoel dat ik er alleen voor stond. In het begin had ik amper werk. Ik ging van de ene auditie naar de andere en moest leren om te gaan met afwijzingen. Mijn leven verliep niet zoals ik had verwacht, waardoor ik me afvroeg of ik wel het juiste pad had gekozen. Ook omdat de rollen die ik kreeg lang niet altijd interessant waren. Ik had sombere gedachten en heb het echt wel een tijdje zwaar gehad.”

Gamechanger “In die periode, waarin ik rondliep met de gedachte dat ik misschien gewoon niet goed genoeg was, las ik ergens: ‘Je bent niet je gedachten.’ Dat simpele zinnetje werd een gamechanger. In onze hypermasculiene samenleving was ik altijd de slaaf van mijn brein geweest. Tot ik me in het thema verdiepte en me realiseerde dat je brein de macht heeft die jij het geeft. Wat me ook bemoedigde, was een tekstje van Hamlet dat René Lobo, destijds docent op de toneelschool, in een stok had gegraveerd: ‘The readiness is all.’ Oftewel: bereidheid is alles. Dat geldt voor spel, voor relaties … voor het hele leven eigenlijk. Ik vat het op als een aanmoediging, om iets dat ik niet zo goed durf maar wel graag wil, tóch te doen.”
Beste vrienden “Tussen Kay Greidanus en mij was het op de toneelschool vriendschap op het eerste gezicht. Toen ik daarna bij hem ging eten, belde hij zijn moeder en zei: ‘Ik heb vandaag de vriend van mijn leven ontmoet.’ Dat klopt helemaal. Tot op de dag van vandaag zijn we beste vrienden. We runnen samen een filmproductiebedrijf, waarvoor we onder meer scripts schrijven. Daarbij stellen we ons als makers, acteurs, maar ook als mens voortdurend de vraag: voegt ons verhaal iets zinvols toe?”
Discipline “Als creatieveling heb je, naast vrijheid, ook discipline nodig. Orde, regelmaat en een bepaald ritme. Elke dag moet ik een flink aantal uren schrijven, om het daarna ook weer los te laten. Doe ik dat niet, dan wordt een script mechanisch. We streven allemaal naar perfectie, maar in de praktijk is het vaak juist imperfectie die een creatie boeiend en levensecht maakt.”