Linda: ‘Toen ik laatst vertelde over mijn neklift kreeg ik me toch weer een potje commentaar’

Mijn eerlijke beautylijstje, hier komt-ie.
Elke zes weken: bij de kapper uitgroei bijwerken, paar highlights erin, knippen en föhnen.
Elke drie maanden: hydrafacial bij de schoonheidsspecialiste.
Elke zes maanden: baby botox of Profhilo, een huidverbeterend spul dat je via injecties krijgt (au).
Elk jaar: een laserbehandeling of thermage en microneedling (au).
Gemiddeld zes keer per jaar: nagelstyliste.
Drie keer per jaar: pedicure.
Elke dag ’s ochtends: body-oil over hele lijf, gezicht reinigen, vitamine C-serum, gekleurde dagcrème met factor 30, handcrème.
Elke avond: gezicht reinigen, retinolserum, nachtcrème, oogcrème.
En dan zijn er nog talloze andere dingen als jezelf opmaken (doe ik bijna elke dag), scrubben als je huid droog wordt in de winter, voor de zomervakantie cuppen tegen de cellulitis (au), oksels en bikinilijn scheren, benen epileren, wenkbrauwen in model houden, je haar stylen et cetera, et cetera.
En dan laat ik het chirurgische gebeuren nog buiten beschouwing, want toen ik laatst eerlijk vertelde over mijn neklift kreeg ik me toch weer een potje commentaar.

Dit is dus mijn ‘gewone’ lijstje, van grote beurt tot klein onderhoud om er goed uit te blijven zien. Wat een tijd dit kost en wat een geld! Grof opgeteld (en dan tel ik de vele uren die ik in de visagie doorbreng niet eens mee en ook niet de uren op dat matje in de gym) zit ik dan algauw jaarlijks aan de 250 uur getut aan body en face – dat is meer dan tien dagen en nachten. Het bedrag van al die behandelingen en crèmes durf ik niet eens te noemen. Maar daar had ik, als ik het de afgelopen dertig jaar allemaal gespaard had, denk ik makkelijk een leuke flat ergens van kunnen kopen.
Toen ik laatst in het buitenland was en een dag een gids ingehuurd had waarmee ik gezellig in gesprek kwam, nam ik de proef op de som. Hij had immers geen idee wie ik was. “How old do you think I am?” vroeg ik.
Hij keek me licht nerveus aan, want altijd lastig, zo’n vraag. “You can be honest”, zei ik nog.
“Fifty-two?” zei-ie voorzichtig. Tweeënvijftig. Ik weet dat hij er voor de zekerheid nog snel drie jaar afloog, dus dat-ie in werkelijkheid dacht dat ik 55 was. Zes jaar jonger dan ik ben. Ik was er een gek soort blij mee. Helemaal toen hij verbaasd reageerde: “Sixty-one? You? No!” Maar omgerekend ben ik er, realiseer ik me nu, in uren zeker een dik jaar dag en nacht mee bezig geweest om er zes jaar jonger uit te zien – en zijn het er dus eigenlijk maar vijf. En wat maakt die vijf jaar in godsnaam uit?
Ik heb het al vaker gezegd: als ik reïncarneer, word ik zeker weten een man. Liefst een knappe. Zo eentje die gek is op sporten en dus kan eten wat-ie wil. Die dik haar heeft dat altijd goed valt en alleen maar hoeft te douchen en zijn tanden poetsen om verzorgd en aantrekkelijk te zijn. En over wie iedereen zegt, wanneer-ie ouder wordt en rimpels en plooien en haar uit zijn oren krijgt: “Wow, wat een heerlijke karakterkop.”•

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.261 KNAP GELUKKIG lees hier het hele magazine.

Van asbest in het plafond tot gedoe over vergunningen: Linda de Mol deelt alles over haar eigen verbouwleedLees ook