Inge Veldt: ‘Over de knalgele gang was ik onzeker en die bleek ook te heftig’

IK HEB AL EEN HUIS Inge: “Ik vond het eerst veel te groot, we woonden hier in de buurt in een kleiner huis en daar was ik al heel tevreden mee.”
Niels: “Ik dacht meteen: dít is het. Ik woonde vroeger in De Rijp en schijn als jochie van zes tegen mijn ouders gezegd te hebben toen we hier in de buurt reden: ‘Hier wil ik later wonen.’ Vier maanden moest het bezinken bij Inge en toen wilde ze de stap naar een groter huis toch wel maken.”
Inge: “Het huis is uit 1931. We hebben het helemaal verbouwd. Dat is nu dertien jaar geleden. We hebben veel delen van het huis in ere ­hersteld, zoals de houten trapleuning en de ronde bogen bij de ­voordeur.”
HOPPETEE TWEE “Het begon met de buren die gingen verhuizen. ‘Is dat niks voor jullie?’ was de vraag. Ja, dachten wij, wat zou het gaaf zijn als we hun bungalow kunnen kopen en met dat huis iets kunnen dóén. Dat werd wHERE: een huis met een maatschappelijk doel. We ­stellen het ter beschikking aan onder andere goede doelen voor meetings, vergaderingen, brainstorms enzovoorts. We voelen ons zo bevoorrecht: we wonen aan het bos in een mooi dorp bij zee, in Nederland. ­Kunnen we daar ook iets creëren voor anderen? wHERE moest wel vanaf scratch gebouwd ­worden, want de bungalow bleek in slechtere staat dan we aanvankelijk dachten.”
GIFGROEN MOET JE DOEN “Toen ik nog in de mode werkte en weleens fotoshoots deed voor Summum Woman, deden we dat een keer bij kunstenaar en meubelmaker Dirk van der Kooij. Ik was zo onder de indruk van wat hij maakte, dat ik wist dat ik voor de grote tafel naar hem wilde. De tafel is iets van 4.60 meter lang. We hebben het blad zelf samengesteld uit een groot kleurenpalet en steeds kregen we te zien hoe het zou gaan worden. En dan veranderden we nog weer wat. Op het laatst heb ik nog geel toegevoegd. En toen zag ik in Dirks atelier nog die gifgroene kleur. ‘Die gebruiken we eigenlijk niet meer’, zei hij. Ik wilde ’m er toch bij voor net nog dat beetje pit. Het pakte heel goed uit. Ik kan elke keer weer iets anders zien als ik aan die tafel zit of erlangs loop. Er zitten zulke mooie details in.”

IMPULSIEF “Ik kan soms ineens iets bedenken en dan zie ik het helemaal voor me. En dan moet het zo. Zo zat ik hier, keek ik omhoog naar die dakkapel en zei: ‘Het lijkt me mooi als die betegeld wordt.’ ‘Betegeld?’ vroeg de aannemer. ‘Hoe dan, heb je een voorbeeld?’ Nee, dat was er niet. Toen de tegelzetter vertelde dat hij last had van hoogte­vrees, vond ik het heel erg dat hij op vijf meter hoogte aan het werk moest. Hij heeft fantastisch werk verricht.”
SPIEKEN “Ik had op een plaatje een ­boerderij gezien die ik heel mooi vond, ergens in het oosten van het land. We zijn er lang naar op zoek geweest, de weggetjes werden steeds smaller. Op het laatst konden we ’m ergens vanaf een onverhard pad bekijken. Onze buitenkant is op die boerderij ­gebaseerd. ­Binnen zie je de ­ouderwetse schroefloze balken­constructie, zo’n pen-houtverbinding. Daar is alles ­omheen gebouwd. Een ­architect heeft onze ideeën uitgewerkt. Veel vond hij raar. De aannemer kenden we: hij is gespecialiseerd in boerderijen en kerken, dus we wisten dat we aan hem een goeie hadden. Maar ja, sommige ­dingen waren nieuw voor ze, zoals de ­boog­vormige ­deuren en die tegels in de dakkapel. Ook in het ­appartement boven zit zo’n nis en daarvoor had ik tegels in bladvorm ­uitgekozen, alsof er blaadjes naar binnen zijn gewaaid. ­Zónder voegen, dan heb je meer dat ­rustieke. Weer een bijzondere ­uitdaging voor de tegelzetter. Met Niels en de jongens heb ik de avond ervoor net zo lang op de grond zitten puzzelen tot we een goed patroon hadden gelegd.”

KIJK OMHOOG “De grote ruimte in het wHERE-huis is ruim vijf meter hoog. We ­wilden de mensen ook letterlijk de ruimte geven en het gevoel dat ze hier vrijuit ­mogen denken, hun creativiteit vrij spel kunnen geven. Overigens verblijft hier ook weleens familie. Als je deze hoogte ziet, zie je niet direct dat er nog een appartement boven zit met keuken, en dan daar nóg weer twee slaapkamers en een badkamer boven. Het is zo ontworpen dat die hoogte je van buiten niet opvalt.”
HUUP HUUP Inge: “Bijna alle meubels in huis zijn op maat gemaakt door Büsse Interieurbouw.”
Niels: “Heel soms moest ik de rem erop gooien bij Inge. Als haar eerste idee was doorgegaan, hadden we nu een soort Barbapapa-­­­­­­­­kookeiland gehad.”
Inge: “Dit is uiteindelijk praktischer. Het is afgewerkt met epoxy met daarover nog quartstone. Door zo’n interieurbouwer kun je de mooiste dingen laten maken. Zo is de televisie in de tuinkamer achter ­bewerkte panelen weggewerkt en hebben we een eiken­houten kast die op het oog alleen mooi staat te wezen, maar waar je met de afstandsbediening uit een la een scherm laat zakken. Heb je een beamer! Dat is typisch iets wat Niels heeft bedacht.”

IN ETAPPES “De door ons getekende bank werd door meubelmaker Maurits Büsse eerst in 3D-vorm getoond. Pas toen we het over het ontwerp eens waren, heeft hij een mal gemaakt, zodat we het zitvlak konden testen. En daarna maakt hij de bank pas. Zie je de lijntjes in de keukenkast? Die heeft hij zo gefreesd alsof het kabbelend water is. Een idee waar hij zelf mee kwam.”
WHERE ART THOU? “We hebben veel kunst. Meestal heel kleurrijk en overal vandaan. Gezien en gekocht op een van onze twee wereldreizen. Of op internet gezien en dan bleek het uit Londen of Parijs te moeten komen. Maar er hangt ook veel van kunstenaars uit Bergen. Het huis was nog niet af toen ik de schilderijtjes van June20Art kocht. Toen zij ze hier kwam brengen, bleken ze perfect bij de gordijnen te passen. Voor een foto­shoot mocht ik van haar een groot schilderij lenen voor in de wc. Daar was ik zo blij mee dat het er is blijven staan.”

WERELD ROND “We hebben een paar jaar geleden een wereldreis gemaakt van negen maanden. Vorig jaar zijn we nog eens vijf maanden weggeweest – vooral ook voor de jongens ontzettend mooie, rijke ervaringen. Na de eerste reis, door vier continenten en dertien landen, ben ik een boek gaan ­schrijven, om meer kinderen de wereld- en levenslessen mee te geven die onze kinderen hebben gekregen. Met 31 waargebeurde avonturen, waar ook nog 31 livefilmpjes bij kunnen worden bekeken. Er is veel belangstelling voor, ook vanuit basisscholen.”

BINNENBOS “We wonen aan het bos en dat heb ik zo veel mogelijk binnen proberen te halen. Zoals met de gordijnen, waar een bladmotief in viel te ontdekken. Dat motief heb ik nagetekend en op de wand terug ­laten komen. Met een bies langs de gordijnen werd het nóg leuker, vond ik. Hoe frivoler hoe beter, maar het moet wel matchen. Out of the box, dat draagt er ook weer aan bij dat mensen die gebruikmaken van het huis zo gaan denken. Daarbij gaat er ook weleens iets mis. Het plafond in de tuinkamer is geel en daarna roze geverfd voordat het deze donkerblauwe kleur kreeg. Dat geel wilde ik combineren met allerlei Delftsblauwe bordjes, ik had het helemaal in m’n hoofd. Maar die liggen nu op zolder.”
ORANJE POEPTROON “Waarom niet? We hebben op een andere plek ook nog een toiletpot in lila.”
KNALGELE GANG? EH, NÉÉ “Kleur ­vinden we ontzettend belangrijk. En verf dus ook. Ze komen allemaal van IJM/kunstenaar Frank Visser. Over de knalgele gang tussen beide slaapkamers was ik onzeker. Dóén, zei Frank. Maar dat bleek te heftig en die kreeg dus uiteindelijk een andere kleur. Ik schilder kleur op een groot stuk karton en dan bekijk ik dat uitgebreid overdag, bij zon, bij avond en met kunstlicht voordat ik definitief kies. En dan wordt het dus uiteindelijk nog weleens iets anders.”•