Amber: ‘Hij is niet meer de lekkere man waar ik trek in had, maar een vader met een smoes die bijna op is’

“Niet lachen”, zegt hij als hij de deur van de hotelkamer achter me sluit. Geen koffer. Geen kleding. Geen tandenborstel. Alleen een man in een polo en shorts. Dure gympies. De kamer heeft hij stiekem gehuurd in zijn hotel.
Buiten kindergegil vanaf het zwembad: “Nein! Darfst du nicht!” In de kamer hangt de geur van aftersun. Ik leerde hem kennen in de hotelbar van mijn eigen hotel, 600 meter verder. Hij wilde “er even uit”. Te veel aan zijn hoofd. En waarom dan geen drankje doen in een ander hotel vol fluwelen wing chairs en luxe cocktails?
We kijken tegelijkertijd naar het knaloranje bandje om zijn pols. Het plastic snijdt in zijn gebruinde huid, net onder de afdruk van zijn horloge. De ring zit er nog.
“Die mag niet af”, zegt hij bijna verontschuldigend.
Zijn naam is Bas. Dat zei hij gisteren in de bar, toen ik hem vertelde waarom ik daar zat. Mijn klant is vertrokken, zelf vlieg ik vanavond weer naar huis. Toen ik uitlegde wie ik was, vroeg hij mijn telefoonnummer. Ik gaf het en hij belde voor een middagdate. Zijn vrouw denkt dat hij nu in de fitness zit.
Bas is midden veertig, schat ik. Mooie tanden. Zachte buik. Geen man die thuis voor de spiegel staat en denkt: ik ben nog onweerstaanbaar. Bas is zo’n man die wil horen dat hij nog goed in de markt ligt.

Een vrouwenstem galmt door het dubbele glas. Eerst Spaans, dan Engels. Wateraerobics begint over vijf minuten.
Hij opent de minibar en kijkt naar de prijzen op het kaartje.
“Jezus,” zegt hij, “vier euro voor een blikje cola.”
Ik glimlach. Het ijs is meteen gebroken. Niet door erotiek, maar door zuinigheid. Bas is ondanks zijn decorum nog heerlijk Hollands gebleven.
“Wil jij wat?” vraagt hij. Hij houdt een klein flesje prosecco omhoog, maar nog voor ik antwoord heb gegeven, leest hij verder. “Vijftien euro? Laat maar.”
Ik loop naar hem toe en kijk vluchtig uit het raam. Beneden dobbert een opblaasbare flamingo tussen kinderen met zwembandjes. Bij de bar gelach van mensen. Ik zie een vrouw met een badlaken om haar middel zoeken in een strandtas. Zijn vrouw? Misschien. Misschien ook niet. In resorts lopen alle vrouwen na drie dagen in dezelfde kleuren rond: koraal, zwart en turquoise.
“Je dacht zeker dat ik in het hol van de leeuw geen escort zou laten komen”, zegt Bas.
“Ik dacht vooral dat je de fitness belangrijker vond.”
“Ik ben hier met mijn vrouw en twee kinderen”, vertelde hij gisteren. “Tien en twaalf. We zitten hier al zes helse dagen. Nog vier te gaan.”
“Een all-inclusive gijzeling?”
Hij lachte, oprecht.
Bas slaat zijn armen om mijn taille en we kijken samen naar buiten. Zijn been raakt het mijne. Warm. Een beetje klam. Er zit nog wat zand tegen zijn scheen. Hij heeft haast gehad met afdrogen – of met liegen. In zijn hals een vleugje chloor vermengd met Dunhill. Actie nu, Bassie, ik moet mijn koffer nog inpakken.
Hij pakt mijn hand en legt die op zijn bovenbeen. Niet op zijn erectie.
Zijn ademhaling verandert meteen.
“Ik heb al maanden geen seks gehad”, zegt hij. Trilt hij nou?
“Dan zit je hier helemaal goed.” Ik trek zijn polo over zijn hoofd. Het zachte buikje heeft iets te veel getrouwde-mannenvet, maar de huid is gebronsd en zijn borsthaarzacht en weinig. Ik leg mijn hoofd ertegenaan.
Ja, hij trilt.
Ik lik zijn navel. Een lichte zweetgeur vermengd met zonnebrand. Zijn broek is zo open. Ik hang hem over de stoel voor het lege bureau. Zijn gympen schopt hij zelf uit.