‘Tegenwoordig verwachten we te veel van één iemand, 100 procent perfect bestaat niet’

In de Amerikaanse Vogue stond laatst een verhaal over de turbulence test, een volgens het blad ‘romantische reistrend’ die inhoudt dat je je ontluikende relatie op de proef stelt door samen een paar dagen op pad te gaan. Nu weet iedereen natuurlijk allang dat elke vakantie voor iedere relatie een zekere mate van onromantische stress testing met zich meebrengt (bezemkastformaat hotelkamers, kutweer, het allerleukste restaurantje-fomo). Dat geldt voor iedereen: of je nou honderd jaar getrouwd bent of elkaar zes weken geleden naar rechts hebt geswipet. Maar goed, menselijk gedrag tot een industrie maken is een fluitje van een cent in het socialemediatijdperk en dat laat het hotelwezen zich geen twee keer zeggen. In de Verenigde Staten kun je dus op allerlei viersterrenplekken een zogenaamd turbulentiepakket aanschaffen, wat eigenlijk niet meer is dan een mierzoete welkomstcocktail en een pak kaarten met semidiepzinnige vragen om op je geliefde los te laten, en hij of zij op jou. Met als hoofdvraag: heeft de ander ALLES wat ik wil en nodig heb in de liefde?
We kunnen dit fenomeentje natuurlijk afdoen als iets typisch Amerikaans, maar het past ook hier totaal in de tijd. Ik kan me niet voorstellen dat het lang zal duren voordat een hippe lifestyle-influencer erbovenop duikt in de vorm van een turbulence test op een woonboot, mét extra gehorige maar supercute ingerichte wc aan de Amsterdamse grachten. Het hoort bij de trend om alles te maxxen: je uiterlijk, lezen, slaap. Het zou vreemd zijn als de liefde deze navelstaarderige dans zou ontspringen, want als we érgens hoge en steeds specifiekere eisen aan stellen, is het wel aan onze partner.
In het feministische boek Labor of Love: The Invention of Dating richt de jonge Amerikaanse historica Moira Weigel zich in dit verband ­nadrukkelijk op vrouwen. Ze schrijft: ‘We veranderen onszelf in ­koopwaar én in handelaars door profielen en verlanglijstjes voor liefdesrelaties te hanteren alsof het productbeschrijvingen zijn; we ­hengelen de ene persoon binnen als een bestelling en doen de volgende met één enkele swipe van de hand in geval van tegen­vallend in gebruik.’ Met andere woorden: alles kan een dealbreaker zijn. Kleine karaktermisvorminkjes, uiterlijke minpunten, noem het maar op. Alles vanuit de zucht naar persoonlijke optimalisering en zelfontwikkeling.
Tegelijkertijd hebben de meesten van ons nog steeds een relatie voor de lange termijn in het vizier. De kop boven het verlanglijstje van de gemiddelde heteroseksuele cis-gendervrouw is en blijft: ‘Gezocht: knappe prins om lang en gelukkig mee te leven.’ Zolang hij maar alles in huis heeft, van luisterend oor en financiële zekerheid tot ­emotionele diepgang en vadergevoelens.

PLUSSEN EN MINNEN
Nathalie is een grappige en vrijpostige vrouw uit mijn buurt. Ze is 36, heeft een leuke baan als verpleegkundige op de spoedeisende hulp, een knappe kop, veel vrienden, een eigen huis en ingevroren eicellen. Ze is, kortom, meer dan prima relatiemateriaal en wordt dan ook vaak uitgenodigd voor dates. Op dit moment is ze exclusief met Róman, die ze zes maanden geleden ontmoette in de sportschool. Hij is helemaal klaar voor vervolgstappen richting een gezamenlijke toekomst, maar Nathalie twijfelt sinds een paar weken. Dat komt vooral omdat Róman al twaalf jaar een heel normale managersfunctie heeft bij hetzelfde bedrijf en daar best blij mee is. Vindt ze toch verdacht, want: niet avontuurlijk, een minpunt. Hoe cool en aantrekkelijk ze hem ook vindt als hij gitaar zit te spelen of uit de losse pols een prachtige ijsvogel tekent op een bierviltje. Creatief: pluspunt.
Ik vermoed dat Rómans ‘klaar voor’ binnen afzienbare tijd een ‘klaar mee’ gaat veroorzaken bij Nathalie. Zelf ontkent ze dit (nog), maar ze geeft wel grif toe dat ze – mede door angst voor falen – de turbulentietest naar een vakantieoord niet zou aandurven met hem. Niet zou willen ook. Met geen van de mannen die de afgelopen twee jaar de revue passeerden in haar leven, trouwens. Ze gaat het rijtje af. “Jack had een motor en een landrover met een daktent, maar hij vond de was doen meer iets voor vrouwen. Niet omdat hij ouderwets was, zei hij, maar omdat ze volgens hem uiteindelijk allemaal een hartverzakking krijgen als een man zich waagt aan het wassen van hun verfijnde kledingstukken. Daarna kwam Sjoerd. Die befte zich een ongeluk. Heerlijk natuurlijk, maar neuken wilde hij niet. Ging ik op den duur toch vreemd vinden. En hij had geen tafelmanieren. Voor ik Róman ontmoette, was ik een jaar met Thijs. Daar kon ik goed mee praten en hij was slim, maar met ’m lachen lukte niet. Daar zag ik mezelf toch ook niet mee eindigen. Het is gewoon allemaal net niet helemaal wat ik wil.”

DE MAN CENTRAAL
Maar dit, maar dat, maar zus, maar zo. Er valt natuurlijk iets voor te zeggen dat we een slag om de arm houden zolang niet is voldaan aan een aantal criteria die we hoog in het vaandel hebben. We mogen heus een beetje kritisch zijn. Go girls, want eeuwenlang zijn we letterlijk, en nog veel langer figuurlijk, in keurslijven vastgesnoerd. Zeventig jaar geleden waren getrouwde vrouwen in Nederland nog handelings­onbekwaam volgens de wet. Dus laat ons alsjeblieft even fijn los gaan met onze checklist.
Tegelijkertijd kun je je afvragen of we niet bezig blijven de man centraal te stellen, juist door alles op het perfectie-moodboard koste wat kost te willen vinden in Die Ene.
Bovendien: voldoe je zelf wel aan diezelfde hoge standaard? Die ­kritische houding is in elk geval zeker niet iets wat per definitie leidt tot empathie en begrip voor anderen. En tot minder scheidingen leidt het streven naar een perfecte relatie evenmin; we gaan nog steeds in een van de drie gevallen uit elkaar, net zoals in de jaren tachtig.