De carrièreladder beklimmen on your own terms: in ‘MEIDEN aan de macht‘ spreken we mensen met de leukste, spannendste en bijzonderste banen.
Deze keer: bobsleepiloot Robin Post (27), die haar eigen bobsleeteam opzette.
Robin zet haar eigen bobsleeteam op: 'Het is vaak bidden dat je niet crasht'
Robin Post
Intensief sporten is Robin Post met de paplepel ingegoten. Al sinds haar vijfde is ze actief op het atletiekveld en is ze een behendig kogelslingeraar op hoog niveau. Tot ze tijdens de pandemie haar voorste kruisband afscheurt. Robin moet onder het mes en haar trainingen komen op een lager pitje te staan.
“Toen zag ik de testdagen van het bobsleeën voorbij komen”, vertelt ze. “Ik was wel oké-fit na de operatie en was aan het denken gezet over het sporten. Ik dacht: misschien wordt het tijd om eens verder te kijken dan kogel slingeren. Toen kreeg ik al vrij snel het bericht met de vraag of ik mee wilde op trainingskamp in Oostenrijk.”
Kogelstootster Lara Baars pakt goud én een Paralympisch record
Bidden dat je niet crasht
Die eerste keer in een bobslee zal Robin niet gauw vergeten. “Het was super spannend”, herinnert ze zich nog. “Een bobslee weegt 160 kilo. Die moet je in je eentje op het ijs krijgen en daarna gaat alles heel snel. Je gaat wel 130 tot 140 kilometer per uur, afhankelijk van de baan. De eerste paar keer ben je blij dat je bocht één tot en met zes kan onthouden, maar elke keer begonnen we een stukje hoger op de baan. En dan bidden dat je niet crasht.”
“Maar ik crashte tijdens mijn eerste rit al”, gaat de topsporter verder. “Je weet echt niet wat je dan overkomt. Het is niet zoals je eerste autorijles, dat iemand kan ingrijpen. Je gaat gewoon. En dan is het zaak om zo snel mogelijk weer in de slee te gaan.” Anders durf je nooit meer, weet Robin. “Je moet heel veel minuten maken voordat je rust kan vinden in de slee en weet hoe je snel op situaties moet reageren.”
Tekst loopt door onder de foto.
Operatie en revalidatie
Aangezien het bobsleeën geen amateurtak kent en Robin de fysieke tests doorstaat, doet ze in het seizoen 2021-2022 al mee aan de competitie van de Europa Cup. De races gaan goed, totdat de coach van het andere team tegen haar oploopt en zij lelijk ten valt komt. “Mijn voet bleef vast op het ijs staan, waardoor ik twee enkelbanden afscheurde. Ook kreeg ik daar nog trombose bij. Ik moest wederom worden geopereerd en lang revalideren.”
Dat houdt ook in dat Robin zich niet kan kwalificeren voor de Olympische Winterspelen van 2026, een sportevenement waar ze als kind al van droomde. Toch gaat ze niet bij de pakken neerzitten: zodra het kan, stelt ze haar eigen team samen, huurt een bobslee en pakt al het materiaal bij elkaar.
Tekst loopt door onder de foto.
De Olympische Winterspelen zijn voorbij: dit zijn de hoogtepunten die we niet snel vergeten
Wederom geblesseerd
Financiële ondersteuning vanuit het NOC*NSF is er niet, waardoor Robin zelf zo’n 50.000 euro bij elkaar moet schrapen. En daar doet ze álles voor. “Zo zette ik een crowdfunding op en besloot ik om in een caravan op een andere plek te gaan wonen. Dan woonde ik goedkoop, kon de rest van het geld richting de sport en woonde ik in de buurt van het trainingscomplex. Al mijn tijd en geld ging richting het bobsleeën.”
“In het seizoen van 2024-2025 kwamen het mannenteam en het andere damesteam uit voor de World Cup, mijn team in de Europa Cup”, vertelt Robin. Maar door betere uitslagen in de Europa Cup eindigt de 27-jarige hoger in het wereldklassement, waardoor ze een financiering kan krijgen van het NOC*NSF. “Toch besloot de sportbond alleen door te gaan met het mannenteam, vanwege medaillekansen op de Winterspelen. We zouden dus wéér een seizoen zelf moeten ophoesten.”
De bobsleepiloot besluit ervoor te gaan, maar raakt wederom geblesseerd. Een oude knieblessure speelt weer op en ze breekt haar voet. Toch vertrekt ze weer naar Oostenrijk voor een trainingskamp. Maar daar merkt ze dat ze het niet meer kan opbrengen.
Helemaal op
“Ik was helemaal opgebrand”, aldus Robin. “Ik was het zat om constant geblesseerd te zijn, alles zelf te moeten regelen, dat ik amper de eindjes aan elkaar kon knopen vanwege de sport.” Ook het wonen in de caravan breekt haar op. “Als ik thuis ben, heb ik geen warme of fijne plek om ook echt thuis te komen. Is het -10 buiten? Dan is het ook -10 in mijn huis. Er is geen douche, geen wc, geen wasmachine. Echt het campingleven. Ik kon niet meer.”
In Oostenrijk beseft ze wat ze allemaal voor de sport heeft gelaten. “Mijn sociale leven was aardig stukgelopen, want naast mijn kantoorbaan was ik druk bezig om alles rondom het bobsleeën te plannen. Voor de sport woon ik in Haarlem, maar mijn sociale kring zit in de Noordkop. Maar dat had ik achtergelaten. Ik was 24/7 met werken en sporten bezig.”
Op het trainingskamp besluit ze het seizoen niet af te maken en richting huis te gaan. “Dat voelde ontzettend kut. Zo veel mensen hadden geholpen om dit seizoen te doen, maar ik kon niet meer. Het voelde alsof ik opgaf.”
Tekst loopt door onder de post.
Dit bericht op Instagram bekijken
Kat leeft in haar camper: 'Ik ben bevroren en vraag me af of dit gewoon een slecht idee was'
Olympische Winterspelen
Eenmaal thuis wacht er nog een knieoperatie op haar, maar besluit ze ook haar leven anders in te delen. “Ik moest mijn prioriteiten aanpassen. Daarom sla ik komend winterseizoen over. Ik wil eerst een normale woning hebben waarin ik kan thuiskomen. Daarnaast verplicht ik mezelf nu om twee keer per maand iets leuks te doen, bijvoorbeeld naar de bioscoop of samen met iemand sporten. Ik wil ook weer eens op vakantie; dat is eerder nog niet gelukt door alle trainingen.”
Maar wie denkt dat Robin volledig stopt met het bobsleeën, heeft het mis. “In 2030 wil ik naar de Olympische Winterspelen. Dat is al zo lang een droom van mij en ik denk dat het mogelijk is. Maar eerst moet mijn basis goed zijn. Als die niet goed is, kun je niet uitbouwen. Maar mijn vuurtje brandt nog steeds.”
Fout bij veiling: schaatspak Jutta Leerdam dat bijna twee ton opbracht blijkt niet het juiste
